Kitap boyunca bir hikâye aradım; onu ancak Despina Anne ve Ebubekir Efendi’nin satırlarında bulabildim.
Kitab-ı Aşk benim için beklediğim yerden açılmadı. Adından dolayı beni içine çeken, karakterleriyle bağ kurduracak bir hikâye bekliyordum; fakat kitap boyunca daha çok aşkın düşüncesi ve anlamı anlatıldı. Bu yüzden okurken zaman zaman uzak kaldım. Ancak son sayfalarda Despina Anne ve Ebubekir Efendi’nin hikâyesiyle birlikte aradığım duyguyu hissettim. Belki de kitap boyunca peşinden gittiğim o ‘hikâye’, en sona saklanmıştı. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey büyük bir aşk değil; geç kalmış bir duygu ve buruk bir güzellik oldu.
Ah Bre Sevda Ah Bre Vatan!
Bir kitap düşünün; günlerce okuyup finaline 50 sayfa kala bir türlü okumaya cesaret edemediğiniz, okuduğunuzda saatlerce boşluğa dalıp dalıp gittiğiniz, ah ne olurdu sanki deyip türlü senaryolar ile kitabın gerçek ile yanılsamalar arasında mekik dokuduğunuz bir kitap düşünün.
Saatler sonunda bile boğazımda bir düğüm bırakan, yaralı bir kitapla karşınızdayım.
Kitap, Emin Ali'nin bakış açısından tüm çıplaklığıyla, kusurlarıyla, onun gibi nice mübadelilerin neler yaşadığına konu oluyor...
Aslında o yaranın içinde bir zamanlar birbirinin yaralarını saran, gülüp oynayan, türlü talihsizlikler yaşayan, düğünlerde omuz omuza veren, birbirlerinin dinine sevgi, saygı ve hoşgörüyle kutlayan iki milletin nasıl dış güçler tarafından yarım bırakıldığına, nasıl birbiriyle sırt sırta veren bir milletin karşı karşıya geldiğine tanık olacaksınız.
İki kelimeden oluşan acı göçün "MÜBADELE" adı altında iki tarafında kök saldığı topraklardan nasıl söküldüğünü; evlerini, komşularını, en önemlisi de kimliklerinin nasıl bir bilinmezliğe yelken açtığına şahit olacaksınız.
Yarım kalan hayatların, geride bıraktıkları ölülerin ve iyi-kötü tüm o güzelliklerin mazide kaldığı o günleri okurken, sanki kendim yaşamış gibi oldum. Çok etkilendim.
O zamanın insanları...
Ne ileri gidebildi ne de geri...
Dido Sotiriyu'nun da dediği gibi, "Kardeşi kardeşe kırdıran cellatların Tanrı bin belasını versin!"
...
Midilli'de geçen güzel günleri bir fırtına bekliyordu...
Bu fırtınada ne rüzgarlar, ne kasırgalar çıksa da halk, birbirine sımsıkı tutunmayı başarmıştı... Mübadele olana kadar...
Mübadeleden sonra iki tarafta da değiş tokuşlar sonucunda evinden, memleketinden ayrılan Emin Ali, daha on yaşında minicik omuzlarına binen yüklerin acısını yıllar sonra bile daha dün gibi
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“İki Gözüm Despina”, mübadele döneminin en acı tarafını; insanın doğup büyüdüğü topraklardan koparılmasını derinden hissettiren bir roman. Yunanistan’dan Türkiye’ye göç etmek zorunda kalan bir ailenin yaşadığı hüzün, sadece bir taşınma hikâyesi değil; geride bırakılan çocukluk, komşuluk, hatıralar ve yarım kalan hayatların hikâyesi. Sayfalar ilerledikçe insan, bir evin değil aslında bir hayatın nasıl geride bırakıldığını görüyor. İçten anlatımıyla kalpte buruk bir iz bırakan, geçmişin acı gerçeklerini unutturmayan etkileyici bir eser.”
"Geçmiş, peşimizi bırakmaz. Önemli olan, onunla yaşamayı öğrenmektir." diyerek Fresko Apartmanı ile uzun sürecek bir yolculuğa çıkmıştık.
Fresko Apartmanında apartman sakinleri Kirkor, Eleni. Ani, Nadia, Rüya, Bora, Ali Turhan, İsmail ve İtalya'dan geçmişinin izini sürmeye ve babannesi Matilda'nın hikayesini öğrenmeye gelen Defneyle tanışmıştık. Kitapta her bir karakterin ayrı ayrı hikayeleri vardı var olmasına ama tüm bu hikayelerin temelinde Fresko Apatmanı'nın ve Kirkor'un o zamana kadar gün yüzüne çıkmamış hikayesi gizliydi.
Ardından Sarkaç geldi. Fresko Apartmanı'nının Elenisi Sarkaç'ın öne çıkan karakteri olarak çıktı karşımıza.
Ahhh Elenimu... Ne acılar çektirmişler size, bize, hepimize.
Sarkaç'ta özellikle 1940-1954 yılları arasında İstanbul’da Rum, Ermeni ve Yahudi toplumunun yaşadıklarını, acılarla dolu hikayelerini okuduk. Başak Baysallı Fresko Apartmanı'ndan tanığımız karakterlerin gençlik yıllarına götürdü bizi, o zaman yaşananlara tanık etti. Kimisi sevip kavuştu, kimi sevip ayrılmak zorunda kaldı, kimi yıllarca sevdiğini bekledi, kimiyse aşkını yıllarca yüreğine gömdü ama aralarındaki o sıkı bağ hiçbir zaman kopmadı.
Ve son noktayı Başka Zamanların Adımları ile koydu Başak Baysallı.
"Passi d'altri tempi"
"Kirkor'un sonsuz aşkı... Avram'ın çektiği amansız acı... Despina ve Nedim'in hazin sonu... Eleni ve İzak... Kırık dökük aşkların hikâyesini mi devralıyordu Defne; yoksa yeni, yepyeni bir hikâyeye mi adım atıyordu?"
1940'lardan 2020'lere uzanan yarım kalan tüm hikayeler tamamlandı. İstanbul, Napoli, Kudüs hattında, eski tanıdıklarımız, yeni tanıştıklarımız, kayıplar, bir araya gelenler, eski hesapları kapatıp yoluna devam edenler, gidenler, yeni bir hayata yelken açanlar kısacası acısı tatlısı tüm yaşanmışlıklarıyla Kuzguncuk'ta Fresko
| TANRIÇANIN SERZENİŞİ |
Selamlar
Bugünki kitabım kadınların kendi hayatlarındaki zorluk, mücadele, direnişleri için yaptıklarını konu alan hikayelerden oluşuyor.
9 kadın...
9 ülke...
9 hikaye...
Okurken içimizin dağlandığı, boğazımızın düğüm düğüm olup gözlerimizden aktığı 9 can...
Sanna, Füruğ, Aruzhan, Thanika, Cemalifer, Mi Ran, Kyria Despina, Aisha, Liv...
Kadınların gücünü okumak çok güzel. Toplumun baskısına, aile şiddetine, umutsuz evliliklere her şeye rağmen dik durabilen " BEN VARIM, VAR OLMAYA DEVAM EDECEĞİM. " Diyebilen kadınları okumak, görmek harika...
“Başarılı bir masalcının dinleyicileri tek bir cümleyle bile kandırabileceğini duymuştum.”
*SPOİ
Konusu ile oldukca dikkat cekici bir kitap. Bir hükümdarın evlendigi her kadını sabah olmadan öldürmesi oldukca merak uyandırıcı ve çoğu okur gibi bende merak ederek basladım.
Şehrazad ana karakterimiz ve hükümdar ile evlenmeye gönüllü oluyor, sabaha uyanmayı umut ederken kıvrak zekası ile ölüm gününü daha da uzatıyor, hükümdarın hoslantısı üzerine iliskileri baslıyor. Sehrazad çok cesur bir karakter ve ters cevap bir kadın, ama duyguları ile celişmesi, nefret edip adama deliler gibi aşık oluşu baydı baya.
Oldukca ilgi cekici bir konu ve bunun sebebini ögrenmek icin kitabı elinizden birakamıyorsunuz ve yazar son sayfalarda acikliyor bunu artık. Sarayda olan olayları okurkende merak icinde oluyorsunuz ama bazen cok sıkıyor, yazım dili akıcıydı ama insanların abarttığı kadar çok sevemedim.
En sevdiğim karakter celal ve despina oldu. Despina kendisi ile çelişen garip bir karakterdi, sehrazada zarar vermek isteyen ama aynı zamanda onunla arkadaş olup ona deger veren bir karakterdi. İlginc ama sevdigim bir karakter oldu.
Celal ise gercekten kusursuz bir karakterdi. Cevapları ve kişiliği renkli, aynı zamanda mizahi da oldukca iyi biri.
Kitapta tarık ve bölümlerini sevemedim, bu kısımları okurken asırı sıkıldım.
Zaman ayırıp okunabilir ama çok fazla beklentiye girilmeden.
