"Bir hükümdarın ordusu ne denli güçlü olursa olsun, yabancı bir ülkeye girebilmek için, o ülke halkının desteğine gereksinmesi vardır." 
Niccolo Machiavelli , Prens 
Prens'ten.
Mürşidim 21. Söz'ünde diyor ki:
"Şu vesvese öyle bir şeydir ki, cehil onu dâvet eder, ilim onu tard eder." Hem de ekliyor: "Tanımazsan gelir, tanısan gider."
Eyvallah. Bu düğüm çözücü bahis beni A'râf sûresinin 27. ayetine götürüyor. Hani orada kısa bir mealiyle buyruluyor:
"O (şeytan) ve yandaşları onları göremeyeceğiniz yerden sizi görürler."
İşte bu iki hakikati birbiriyle ilişkilendiriyorum. Çünkü biliyorum: Cehalet de körlüğün bir çeşididir. Algının bozulduğu bir yerdir. Bunu sadece "gerçekleri görememek" bağlamında da kullanmıyorum. Hayır. Fazlası var. Cehâletin en kötüsü düşmanını sezememektir. Hattâ onu dost bilmektir.
Belki biraz da bu sebeple 
Olağan Şüpheliler'de Kevin Spacey'in dilinden denir:
"Şeytanın en büyük hilesi tüm dünyayı aslında varolmadığına inandırmakmış." Yine benzeri bir ifade Şeytanın Avukatı'nda Al Pacino'nun ağzından tekrarlanır. Nurcularsa mezkûr manaya tâ Lem'alar'dan aşinadır:
"İblis'in en mühim bir desisesi, kendini, kendine tâbi olanlara inkâr ettirmektir."
Yâni "görülmedikleri yerlerden görmek" cümle iblislerin sahip olduğu bir avantaj. Bir strateji. İmtihan sırrı gereği bağışlanmış bir imkân. Hattâ bir gelenek. Onlar da tuzaklarını böyle menzillere kuruyorlar. Dikkat edin: Küresel güçlerin "toplum mühendisliği" çalışmaları da yine aynı taktikî zemin üzerinden yürütülüyor günümüzde. Felâk sûresindeki o sırlı anlatıma dokunursak: "Düğümlere üfleyenlerin kötülüğü" bizim onları sezemediğimiz yerlerden bünyeyi sarıyor. Aldatıyor. Kandırıyor. Yandırıyor.
__Öyle ya: Düğüm nedir? Düğüm iki nesnenin birbirine tutturulduğu kısımdır. Düğümler sayesinde
Niccolo Machiavelli , Prens Prens'ten.
Mürşidim 21. Söz'ünde diyor ki:
"Şu vesvese öyle bir şeydir ki, cehil onu dâvet eder, ilim onu tard eder." Hem de ekliyor: "Tanımazsan gelir, tanısan gider."
Eyvallah. Bu düğüm çözücü bahis beni A'râf sûresinin 27. ayetine götürüyor. Hani orada kısa bir mealiyle buyruluyor:
"O (şeytan) ve yandaşları onları göremeyeceğiniz yerden sizi görürler."
İşte bu iki hakikati birbiriyle ilişkilendiriyorum. Çünkü biliyorum: Cehalet de körlüğün bir çeşididir. Algının bozulduğu bir yerdir. Bunu sadece "gerçekleri görememek" bağlamında da kullanmıyorum. Hayır. Fazlası var. Cehâletin en kötüsü düşmanını sezememektir. Hattâ onu dost bilmektir.
Belki biraz da bu sebeple Olağan Şüpheliler'de Kevin Spacey'in dilinden denir:
"Şeytanın en büyük hilesi tüm dünyayı aslında varolmadığına inandırmakmış." Yine benzeri bir ifade Şeytanın Avukatı'nda Al Pacino'nun ağzından tekrarlanır. Nurcularsa mezkûr manaya tâ Lem'alar'dan aşinadır:
"İblis'in en mühim bir desisesi, kendini, kendine tâbi olanlara inkâr ettirmektir."
Yâni "görülmedikleri yerlerden görmek" cümle iblislerin sahip olduğu bir avantaj. Bir strateji. İmtihan sırrı gereği bağışlanmış bir imkân. Hattâ bir gelenek. Onlar da tuzaklarını böyle menzillere kuruyorlar. Dikkat edin: Küresel güçlerin "toplum mühendisliği" çalışmaları da yine aynı taktikî zemin üzerinden yürütülüyor günümüzde. Felâk sûresindeki o sırlı anlatıma dokunursak: "Düğümlere üfleyenlerin kötülüğü" bizim onları sezemediğimiz yerlerden bünyeyi sarıyor. Aldatıyor. Kandırıyor. Yandırıyor.
__Öyle ya: Düğüm nedir? Düğüm iki nesnenin birbirine tutturulduğu kısımdır. Düğümler sayesinde
Beni yanlış anlayın.
Ben umutlu bir insan değilim.
Ama umutsuz da değilim.
Ben yalnızca alışmış biriyim.
Acıya değil, anlam aramaya alışmış biri.
Bir kitabın ortasında kalmış gibiyim.
Sonraki sayfaya geçmek için parmağımı ıslatıyorum ama sayfa yapışmış.
Belki de hikaye burada bitmiştir.
Belki de devam etmiyordur.
Ama insanın en büyük yanılgısı, her şeyin bir devamı olduğuna inanmasıdır...
