Devran

Öyle karanlık gece ki ruhum, olmuyor sabah
Sayfa 15·Kitabı okudu
Reklam
Gün yitirdiğinde ışığını , hilal erkenden Erguvan kızıllıkların arasına yemyeşil Ve kıskançlık sızdığında , güne düşman kesilmiş , her adımda gizlice güllerden örülme hamakların yanından hilali sürünerek , ta ki hepsi batana kadar , gecenin derinliklerine , solgun , gömülene kadar : bende batmıştım bir zamanlar , hakikat çılgınlığımın sürüklemesiyle , gündüz düşlerimin sürüklemesiyle , gündüz yorgunu , ışık hastası , batmışım aşağılara , akşamlara , gölgelere Bir hakikatin yanıklığı ve susamışlığıyla Anımsıyor musun hala , anımsıyor musun ? sıcak yürek , nasıl susuzluk çektiğini oralarda ? Sürgüne yollanmalıyım , Ne varsa hakikat diye tümünden
Sayfa 7·Kitabı okudu
Uzaktasın; Sen, içimdeki en naif. İçimdeki; En sessiz, mutlak şeysin.
Sayfa 26·Kitabı okudu
Şiir
Yaşamak, maruz kalmaktan ve yine maruz kalmaktan ibaret.
Lennie’ye döndüm: “Atla suya dedim.” Atladı. Hiç yüzme bilmiyordu. Biz onu çıkarana dek nerdeyse boğuluyordu. Onu çekip sudan çıkardım diye bana öyle minnet duydu ki “atla!” diyenin ben olduğumu hepten unutmuştu.
Alıntı
Reklam