Loasra Kıtası’nda Güç, İnanç ve İhanet: Karanlık Bir Epik Kurgu1000Kitap
#okudumbitti
Karşımızda; tek bir taht kavgasının çok ötesine geçen, coğrafyanın her bir köşesine yayılmış inanç çatışmalarını, siyasi entrikaları ve insan psikolojisinin karanlık dehlizlerini başarıyla işleyen dinamik bir anlatı var. Hikaye, doğrusal olmayan zaman çizgisi ve farklı cephelerdeki karakterlerin kader ortaklıklarıyla sürekli uyanık tutan bir yapıya sahip.
Güçlü Atmosfer ve Katmanlı Dünya İnşası
Yazar, Derb Ülkesi’nin fevri krallığından Marine Adası’nın tecrit edilmiş huzuruna, Finy’nin devrimci yapısından Kongara Vadisi’nin pamuk ipliğine bağlı diplomatik dengelerine kadar son derece canlı ve gri tonlara sahip bir dünya inşa etmiş. Coğrafyanın ve takvim sisteminin kuralları, anlatının felsefi arka planıyla (Kızıl Toprak inancı, Kaihen kültü ve Peygamber Augan doktrini) çok iyi harmanlanmış. Dinlerin ve ideolojilerin kitleleri nasıl yönlendirdiği, tarikatların yeraltına iniş stratejileri ve devlet aygıtının (Teagun gibi casus teşkilatlarının) buna verdiği refleksler hikayeye güçlü bir gerçekçilik katıyor.
Karakterlerin Gri Dünyası ve Ters Köşeler
Metnin en başarılı olduğu yönlerden biri, karakterlerin mutlak "iyi" ya da "kötü" olarak çizilmemesi. Kraliyet muhafızları Talas ve Zennan arasındaki dinamik, yükselme arzusu ile vicdan arasındaki o ince çizgi çok başarılı aktarılmış. Güç arzusunun en sadık görüneni bile nasıl bir piyon ya da şah oyununa dönüştürebileceğini izlemek büyük bir keyif. Yan karakterlerin (Lotus, Kuaugun, Prenses Asugna, sahte elçi Bahkus vb.) her birinin kendi geçmiş hikayeleriyle ana olay örgüsüne organik bağlarla bağlanması anlatıyı zenginleştirmiş. Özellikle Kongara Vadisi’ndeki "adalet terazisi ile güç terazisi" ikilemi, hikayenin felsefi derinliğini artırıyor.
Merak Unsuru ve Ritim
Bölümler arasındaki
Ağaçlar rüya görür mü İbo?Edebiyat
1980 yılının yazında kitapta zikredilmeyen, ama betimlemelerden Trakya civarlarında küçük bir kasabada geçiyor hikaye. Almanya'da karı koca çalışabilmek için üç çocuklarından en küçüğü olan kızları Münevver'i akrabaları Koca Hala ile eşi inşaatçı Rüstem'in yanına bırakan aile, çocuğun duygularını hesap etmeden geri dönüyor.
Başta çok ağlayan Münevver, kısa sürede mahalleye alışınca Koca Hala'nın şefkatli kollarında çok şey buluyor. Tütün-zambak kolonyası ile yemek kokusunun sevgiyle karıştığı yaşlı kadın ve birbirine dostlukla kenetli mahalleli sarıp sarmalıyor Münevver'i. Evin genç devrimci oğlu İbo'ya arkası arkasına sorular soruyor: "Ağaçlar rüya görür mü?", "Unutulan anılar nereye gidiyor?", "İnsanların düşüncelerini görsek ne olurdu?" İbo da bıkıp usanmadan bu sorulara cevap veriyor.
Sadece bunu öğrenmiyor Münevver. İlk kez denizi görüyor, ilk defa tekne orucu tutuyor, ilk defa çocuklarla mahalle arasında oynuyor, ilk defa tanıdığı biri ölüyor, ilk defa karşısına sokakta ayı çıkıyor. Dostluğu, kardeşliği, ahretlik olmayı keşfediyor. Sabahlara ekmek kokuları, sofrada yeni açılmış böreklerle uyanıyor, çarşıdaki bir dükkandan aldığı Tatil Kitabı ile vakit geçiriyor, uyumadan önce kitap yerine Koca Hala'nın okuduğu takvim yapraklarındaki öyküleri dinliyor. Hayatı öğreniyor Münevver.
Bu kitapta çok iyi karakterler tasvir eden yazar, sokak aralarını, panayırları, pazar yerlerini, deniz kenarlarını, evleri öyle bir anlatıyor ki orada yaşıyormuş gibi oluyorsunuz. Duyguları, en temiz hisleri bir çocuğun gözünden anlatıyor. Üstelik 80 darbesini de yine bu tertemiz çocuğun bakış açısıyla dinlerken içinize bir şeyler oturuyor. Sonunda aklıma Ekşi Sözlük'te dün okuduğum bir yorum geldi ve tam da bu kitabın sonu için yazılmış gibiydi: Birileri karışmasa kendi halimizde
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Rus devrimini anlatan kısa bir kitap. Hayatımda gördüğüm çoğu solcu, sol görüşlü insan da dahil birçok kişi aslında ne olduğunu çok iyi bilmez bu devrimin. O yüzden kimi 1917 der, kimi ekim der vs. Aslında devrim şubatta gerçekleşmiştir ve hatta aslında marttadır çünkü ruslar o zamanlar hala farklı bir takvim kullanıyormuş, ekimde olan ise daha çok darbe denebilecek nitelikte devrimci geçici hükümete karşı Lenin önderliğindeki bolşeviklerin darbesidir. Herneyse, kitap bunları kısaca anlatıyor. Okunabilir.
Yaz Yağmuru ÜzerineEdebiyat
Yaz Yağmuru’nu okumayı iki gün önce bitirdim. Sanırım bu üçüncü okumam oldu. Öyküyü ilk defa bu okumada hakkıyla anlamışım gibi bir duyguya kapıldım desem abartmış sayılmam. Sanki daha önceki okumalarım otobüste ayakta giderken ya da sınav gözlemi yaparken vakit geçsin diye yapılmıştı. Hayır, ilk iki seferde de çok sevmiştim bu öyküyü, hayranlık duyarak okumuş, Tanpınar’ın üslubundaki zerafete bir nebze imrenmiş, hatta büyük oranda kıskanmıştım. Zaten nitelikli edebiyat yapıtlarının sırrı biraz da bu dizginlenemeyen duygularda gizlidir. Mükerreren okunsalar da bıktırmazlar, her seferinde ilk defa okunuyormuş hissini okuyucuya tattırırlar ve en önemlisi, çok katmanlı ve aşırıyoruma açık olmaları yönüyle okurun yaşı, cinsiyeti, hayat deneyimi, ideolojik konumu ve benzeri kimlik belirleyicileri değiştikçe metin yeni anlamlara ve tezahürlere bürünür. Nasıl ki bir gülün dış çevrelindeki birkaç yaprağı koparıldıktan sonra ortaya çıkan yeni gül canlı renkleriyle, narinliğiyle ve tazeliğiyle bizi kendisine tekrar hayran bırakır, iyi edebiyat metinleri de yazarın içine gizlediği efsunlu tabakalar birer birer söküldükçe, insanda tarifi imkânsız coşkulara ve mutluluklara sebep olacaktır. Birden fazla çözümü olan bir labirent gibidir iyi tasarlanmış ve uygulamaya konmuş edebiyat çalışmaları. Her yeni denemede daha önce fark edilmemiş daha derunî kapılar keşfedilir, bu kapılardan ağızları karanlık ama dipleri cıvıl cıvıl olan hayat dolu dehlizlere, ışığın her daim türlü manevralarla mevcudiyetini hissettirdiği ıssız kuyulara, camgöbeği ışıltıların kayaların ıslak yüzeylerinde fütursuzca dans ettiği sualtı mağaralarına ulaşılır. Tatlı bir rüyayı andıran bu hayali mekânlardan çıkmaz istemez insan, uyanıp da gerçeğin mat ve pürtüklü yüzeyiyle göz göze gelmek istemez. Bu yüzden bu tür
Merhaba
İlk kez okuduğum bir kalemden gerçek hayat kitabı ile geldim bugün.
Leyla tez çalışması olarak Anadolu azizelerini konu olarak seçmiştir. Okumayı çok sever.Sadece kitapları değil, prospektus ,takvim ,gazete ,dükkan camına asılmış gazeteleri bile okur .İstanbul un Çukurcuma semtinde yaşamaktadır ki çok tekin bir yer değil. Özellikle geceleri.Ayni zamanda bir cafede fal bakarak para kazanır. Bir gün apartmanın bodrumdan sesler duyar .3 kadın bulur karşısında .Unutulmuş ve Unutturulmuş Devrimci Kadın Yazarlar Cemiyeti üyeleri olduklarını söyleyen Fatma Aliye ,Cahit Uçuk ve Suat Derviş. Bunlarla konuşmaları Leyla yi son derece değiştirir. Gerçek hayatta da 2 arkadaşı var Ayten ve Ahsen .hepsinin hayatında da bir Ali var .Bakalım sonları nasil olacak ?
Son derece mizahı anlatımlı bir kitap .Metaforlar kuvvetli .Hayalle gerçeğin karıştığı noktada kendini arayışın öyküsü...
Kitapla kalın 
Gerçek Hayat 
Oylum Yılmaz
Gerçek Hayat Oylum Yılmaz
Kapkara Bir İntikam Ordusu Ağır Ağır YeşeriyorEdebiyat
“En sessiz sözler fırtınayı getirenlerdir. Güvercinin ayağıyla gelen düşünceler dünyaya yön verir." - 
Thus Spoke Zarathustra
Başlarda beni sıkacağını düşündüğüm bu kitap sonrasında fazlasıyla sardı. Devrim konusu aslında hiç devrim bile olmayan ve sadece devrim düşüncesiyle yanıp tutuşan bie avuç madencu hakkındaki bu hikayede o kadar iyi işlenmiş ki, bizzat Fransız İhtilali'ni konu alan 
İki Şehrin Hikâyesi'inden daha devrimci bir yapıt. Okurken aklıma en sık gelen düşüncelerden biri buydu. Bu kitabı okurken hissettiklerimi, asıl o kitapta hissetmiş olmam lazımdı ama bana bu hisleri geçiren asıl bu kitaptı işte. En büyük başarısı da budur.
Uzun gelişen olaylar ve devam eden hikâye, zamanla körelen hisler, sefalet ve artan sessizlik ile geçen her sayfada bir fırtınanın habercisi gibiydi. Daha önce hiç bir kitabı okuma esnasında devamında bir fırtına kopacağını bu denli aktif olarak sezmemiştim. Elbette hikâyenin böyle devam edeceğini görmemek icin aptal olmak gerekir. Fakat demek istediğim birkaç satır betimlemeden ibaret olan bir paragrafın bile bana elle tutulur ve artan bir huzursuzluk hissi vermesiydi. Sonuçta yazı, ses ve görüntüden daha az hislere hitap eden bir medya türü. Diğer ikisi gibi ani ve kolay bir şekilde etkileyememesi doğal. Beni şaşırtan bu kitabın bu etkiyi bu kadar kolayca sadece bir kağıt üzerinden, gayet basitçe yapmasıydı. Hak verirsiniz ki her roman böyle olmayabiliyor.
Hikaye öyle bir birikim, tabiri caizse öyle bir "buile-up" yapıyor ki, sonunda o fırtına ilk koptuğunda o katarsisi kağıt üzerinden hissedebiliyorsunuz. Kendimi bir ara elinde tastan kalkanı, tahta kılıcı ve duvarda osmanlı bayrağıyla Diriliş Ertuğrul izlerken kendini kaptıran dayılar gibi hissettim. Bir devrimle alakalı bir romanda bence en önemlisi de bu build-up ve katarsis anını yakalamaktır,
Thus Spoke Zarathustra
Başlarda beni sıkacağını düşündüğüm bu kitap sonrasında fazlasıyla sardı. Devrim konusu aslında hiç devrim bile olmayan ve sadece devrim düşüncesiyle yanıp tutuşan bie avuç madencu hakkındaki bu hikayede o kadar iyi işlenmiş ki, bizzat Fransız İhtilali'ni konu alan İki Şehrin Hikâyesi'inden daha devrimci bir yapıt. Okurken aklıma en sık gelen düşüncelerden biri buydu. Bu kitabı okurken hissettiklerimi, asıl o kitapta hissetmiş olmam lazımdı ama bana bu hisleri geçiren asıl bu kitaptı işte. En büyük başarısı da budur.
Uzun gelişen olaylar ve devam eden hikâye, zamanla körelen hisler, sefalet ve artan sessizlik ile geçen her sayfada bir fırtınanın habercisi gibiydi. Daha önce hiç bir kitabı okuma esnasında devamında bir fırtına kopacağını bu denli aktif olarak sezmemiştim. Elbette hikâyenin böyle devam edeceğini görmemek icin aptal olmak gerekir. Fakat demek istediğim birkaç satır betimlemeden ibaret olan bir paragrafın bile bana elle tutulur ve artan bir huzursuzluk hissi vermesiydi. Sonuçta yazı, ses ve görüntüden daha az hislere hitap eden bir medya türü. Diğer ikisi gibi ani ve kolay bir şekilde etkileyememesi doğal. Beni şaşırtan bu kitabın bu etkiyi bu kadar kolayca sadece bir kağıt üzerinden, gayet basitçe yapmasıydı. Hak verirsiniz ki her roman böyle olmayabiliyor.
Hikaye öyle bir birikim, tabiri caizse öyle bir "buile-up" yapıyor ki, sonunda o fırtına ilk koptuğunda o katarsisi kağıt üzerinden hissedebiliyorsunuz. Kendimi bir ara elinde tastan kalkanı, tahta kılıcı ve duvarda osmanlı bayrağıyla Diriliş Ertuğrul izlerken kendini kaptıran dayılar gibi hissettim. Bir devrimle alakalı bir romanda bence en önemlisi de bu build-up ve katarsis anını yakalamaktır,