Dicle ÇAPAR
@diclecaparr
Mütemadiyen sessiz.
Sosyal Hizmet Uzmanı
Sakarya Üniversitesi
Çukurova
26 Ağustos 2002
26 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Spoiler içerirDuygu ve Düşünce
Akıcı bir kitap.
Amacı 'her şey ama hiçbir şey " olan bir bilim adamının yaptığı deney sonucunda koca şehrin neredeyse yerle bir olacağının hikâyesi.
Benim söyleyebileceğim cümle şu: Fazla oksijen canlıları çığrından çıkarır.
Deney sonucu bence buna çıktı.
Neyseki kısa solukluydu, 300 sayfa boyunca bu amaçlı amaçsız deneyi okusam kafayı yerdim.
Çıkardığım bir de şu var: Bilim insanları sırf bir kuramı kanıtlamak için ya da bir düşünceyi, her neyse, canları istediği gibi canlıları deneylerde kullanıyorlar. İpin ucunu yakaladılar mı daha da bırakmayıp sonuna kadar gidiyorlar. Bu bazen zararlı bir şey olabiliyor. Canlılık için.
Verdiği mesajlar açısından beğendiğim bir kitaptı.
Okuyacaklara iyi okumalar.
Reklam
Her insanın içinde iyilik yoktur1000Kitap
Zevk için kötü olan, kötüyü seçmiş ve bir hayat tarzı olarak bir oyun olarak benimsemiş 15 yaşındaki Alex'in yaşadıklarını kendi bakışından okuyoruz.
Geceleri sokaklarda gençler önüne geleni dövüyor, sürekli küfür ediyor bağırıyor çağırıyor, hırsızlık yapıyorlar, kızlara kötü davranışlarda bulunuyor istemedikleri şeyler yapıyorlar... Alex de bu gençlerden biri.
Kitapta her şey açık seçik yazılmıştı, eğer anlatım Alex'in dünyasını gördüğü gibi aktarılmamış olsaydı okuması çok zor olurdu. Çok çirkin ve rahatsız edici sahneler vardı. Dediğim gibi Alex'in bakış açısından okuduğumuz için mizah ve argo ile anlatım biraz daha hafiflemiş. O yüzden okuyabildim.
İyilik ve kötülük, özgür irade ve koşullandırılarak iradenin elinden alınması başarılı bir şekilde işlenmişti.
Pavlov'un köpek deneyindeki gibi bir koşullandırma ile Alex kötü bir davranış sergilemeyi düşündüğünde vücudu tepki veriyordu. Ama tabi bu kalıcı olabilir de olmayabilir de... Deney çok açık şekilde okura aktarılmıştı.
-
Bazen her kötü ailesinden ve çevresinden veya psikolojisinden dolayı kötü olmaz. Özgür iradesi ile kötü olmayı seçebilir. Öylece kötü olmak. Alex gibi.
Sonunu beğendim ama daha farklı bir son bekliyordum ben. Yine de karakterin canı istediği için davranışlarını değiştirmesini kesin olarak gösterdiği bir sondu o yüzden beğendim.
Şiddet, argo, kan, vahşet, deney, tcvz sahneleri okumak istemiyorsanız bence okumayın.
Okuyacaklara da iyi okumalar.
Yürüyen Anksiyete1000Kitap
Öncelikle 
Pınar 'in incelemesine katılıyor ve eleştiriden ziyade biraz tahlil eklemek istiyorum.
Kız ve erkek çocuklarının ilk rol modelleri ebeveynleridir. (Her şey ailede ve içine doğulan yaşamla başlar, çevreyle gelişir.)
Karakterimiz Yozo yürüyen bir anksiyete. Evet, teşhisi bu bence. Kronik anksiyeteye sahip ve benlik kaygısı yaşayan, hatta benlikleri arasında kaybolmuş, her şeyden korkan biri. İlk önce babasına karşı duyduğu korku ve sonrasında yaşama karşı duyduğu korku, bilgisizlik, yaşadığı tacizler, bilinmezlik ve maddi refahın içinde çektiği yoksulluk onu böyle bir insana çevirmiş.
Güvensiz, kaygılı, endişeli, aşırı stresli, suçlu hisseden, ilişkileri anlamlandıramayan (korktuğu için, mutlu olmaya bile korkuyor) iletişimde aşırı eksiklik çeken birisi.
Sona doğru morfin bağımlılığından dolayı hastaneye yatırılıyor daha sonra, babasının ölümünden sonra, abisi onu alıp memleketinde bir eve yerleştiriyor. Orada da ruh halinde bir değişiklik olmuyor.
Ve kuvvetle muhtemel soydan gelen bir psikolojik rahatsızlığı da var. Genel çerçevede insanlar ailelerinin yansımasıdırlar. Zihinde gerçekleşen şeyler tamamiyle soyut değildir, hücrelerimiz, genlerimiz... hepsi birbiriyle iletişim halindedir. Yani psikolojik rahatsızlıklar aileden, anneden, gelebilir. (Örneğin annesi veya anneannesi şizofreni olan birinin de şizofreni olması yüksek muhtemeldir. Olabilir.) Ayrıca Yozo'nun yaşamı da trajedik bir yaşam... Doğduğundan beri böyle olan biri için katlanılamaz ve yaşanılmaması gereken olaylardı. O yüzden Yozo'nun insanlığını yitirişini bir nebze de olsa anlayabiliyorum.
Velhasıl kelam... Bu kitap bana vaka incelemesi gibi bir katkıda bulundu. Okumanızı önerir miyim? Bilemedim. Sadece ben biraz, gerçekten biraz, sevdim. Biraz diyorum çünkü karakterin zihni aşureden bile
Pınar 'in incelemesine katılıyor ve eleştiriden ziyade biraz tahlil eklemek istiyorum.
Kız ve erkek çocuklarının ilk rol modelleri ebeveynleridir. (Her şey ailede ve içine doğulan yaşamla başlar, çevreyle gelişir.)
Karakterimiz Yozo yürüyen bir anksiyete. Evet, teşhisi bu bence. Kronik anksiyeteye sahip ve benlik kaygısı yaşayan, hatta benlikleri arasında kaybolmuş, her şeyden korkan biri. İlk önce babasına karşı duyduğu korku ve sonrasında yaşama karşı duyduğu korku, bilgisizlik, yaşadığı tacizler, bilinmezlik ve maddi refahın içinde çektiği yoksulluk onu böyle bir insana çevirmiş.
Güvensiz, kaygılı, endişeli, aşırı stresli, suçlu hisseden, ilişkileri anlamlandıramayan (korktuğu için, mutlu olmaya bile korkuyor) iletişimde aşırı eksiklik çeken birisi.
Sona doğru morfin bağımlılığından dolayı hastaneye yatırılıyor daha sonra, babasının ölümünden sonra, abisi onu alıp memleketinde bir eve yerleştiriyor. Orada da ruh halinde bir değişiklik olmuyor.
Ve kuvvetle muhtemel soydan gelen bir psikolojik rahatsızlığı da var. Genel çerçevede insanlar ailelerinin yansımasıdırlar. Zihinde gerçekleşen şeyler tamamiyle soyut değildir, hücrelerimiz, genlerimiz... hepsi birbiriyle iletişim halindedir. Yani psikolojik rahatsızlıklar aileden, anneden, gelebilir. (Örneğin annesi veya anneannesi şizofreni olan birinin de şizofreni olması yüksek muhtemeldir. Olabilir.) Ayrıca Yozo'nun yaşamı da trajedik bir yaşam... Doğduğundan beri böyle olan biri için katlanılamaz ve yaşanılmaması gereken olaylardı. O yüzden Yozo'nun insanlığını yitirişini bir nebze de olsa anlayabiliyorum.
Velhasıl kelam... Bu kitap bana vaka incelemesi gibi bir katkıda bulundu. Okumanızı önerir miyim? Bilemedim. Sadece ben biraz, gerçekten biraz, sevdim. Biraz diyorum çünkü karakterin zihni aşureden bileNos'u istiyorum benDuygu ve Düşünce
Öncelikle
Tekrar etmek istiyorum: Lütfen Nos'u verir misin? :D 
D. N. Archeron
Gümüş Yürek 1 çok ama çok güzel bir giriş kitabıydı. Nos, Zaina, Marlo ve Eira muhteşem bir dörtlülerdi ama aralarından biri ne yazık ki sonsuz karanlığa karıştı. Yani kendine. Çünkü Nos siyaha aitti. Siyah da Nos'a. Eira ise hiçliğe ait sanırım. Ne insan ne fey. Hâlâ ne olduğunu bulamamış tam bir kabul görememiş. İcinde denizci kadar hırsızlık da var. Aslında çok çeşitli bir karakter. Ne yapacağını kestirmek güç.
Çoğunlukla gemide geçen, uzun bir yolculuktu. Benim için sonu biraz hüsran olsa da yeni maceralarını merakla bekliyorum. Nos yok belki (kimse de onun yerini dolduramayacak) ama yine de Nos ile kavuştuklarında ona anlatacak bir sürü hikâyeleri olacak.
Bast karakterini... Bilmiyorum çok nötr kaldım sanki. İyi bir arkadaş olursa sevebilirim. Ama Eira ile çift olurlarsa... Nos'a ihanet etmiş gibi hissederim o yüzden sevemem.
Tamam, gerçekçi bakılacak olursa aradan uzun zaman geçecek Nos ile son görüşmelerinden. Tabi ki hayatın olağan akışına ayak uyduracak duyguları değişecek belki de. Ama gerçekçi bakmaya gerek yok benim açımdan. :( Şu an böyle hissediyorum. :'(
Ben kitaba başlarken her an bir yerlerden Nos çıkacak diye heyecanla bekledim... Gerçekten. Ben mutlu son seven biriyim... Mutsuz sonlar beni üzüyor.
Doğal Denge'ye çok öfkeliyim. Ne gaddar ne acımasızlar...
Onun dışında betimlemeleri yer yer sevdiğimi söyleyebilirimm, beni pek sıkmadılar... Normalde pek sevmem.
Diyecek başka sözüm yok. :)
Okuyacaklara iyi okumalar
Yol sizden yana olsun :)
D. N. Archeron
Gümüş Yürek 1 çok ama çok güzel bir giriş kitabıydı. Nos, Zaina, Marlo ve Eira muhteşem bir dörtlülerdi ama aralarından biri ne yazık ki sonsuz karanlığa karıştı. Yani kendine. Çünkü Nos siyaha aitti. Siyah da Nos'a. Eira ise hiçliğe ait sanırım. Ne insan ne fey. Hâlâ ne olduğunu bulamamış tam bir kabul görememiş. İcinde denizci kadar hırsızlık da var. Aslında çok çeşitli bir karakter. Ne yapacağını kestirmek güç.
Çoğunlukla gemide geçen, uzun bir yolculuktu. Benim için sonu biraz hüsran olsa da yeni maceralarını merakla bekliyorum. Nos yok belki (kimse de onun yerini dolduramayacak) ama yine de Nos ile kavuştuklarında ona anlatacak bir sürü hikâyeleri olacak.
Bast karakterini... Bilmiyorum çok nötr kaldım sanki. İyi bir arkadaş olursa sevebilirim. Ama Eira ile çift olurlarsa... Nos'a ihanet etmiş gibi hissederim o yüzden sevemem.
Tamam, gerçekçi bakılacak olursa aradan uzun zaman geçecek Nos ile son görüşmelerinden. Tabi ki hayatın olağan akışına ayak uyduracak duyguları değişecek belki de. Ama gerçekçi bakmaya gerek yok benim açımdan. :( Şu an böyle hissediyorum. :'(
Ben kitaba başlarken her an bir yerlerden Nos çıkacak diye heyecanla bekledim... Gerçekten. Ben mutlu son seven biriyim... Mutsuz sonlar beni üzüyor.
Doğal Denge'ye çok öfkeliyim. Ne gaddar ne acımasızlar...
Onun dışında betimlemeleri yer yer sevdiğimi söyleyebilirimm, beni pek sıkmadılar... Normalde pek sevmem.
Diyecek başka sözüm yok. :)
Okuyacaklara iyi okumalar
Yol sizden yana olsun :)Ben bu kitaba pek bir yorum yapmayacağım. Çünkü yazar gerçekten nokta atışı eleştirilerde bulunmuş, hayvanlar üzerinden.
Devir hiç değişmiyor, sistem olduğu gibi devam ediyor. Bizim özgürlük sandığımız yine prangalardan ibaret. Hiçbir zaman kendimize çalışmayacak her zaman yönetenlere çalışacağız.
Eşek Benjamin gibi her şeyin farkında olup değilmiş gibi davranan herkes yüzünden...
Beygir Boxer gibi bütün gücünü verip x nederse haklıdır diyenler yüzünden
Her söyleneni ezberleyip körü körüne bağlanan akılsız koyunlar yüzünden
...
Devir her zaman aynı kalacak.
Domuzlar da keyfini sürecek.
Okuyacaklara iyi okumalar.
Reklam