Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır.İnsanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler,üst tarafını uydururlar;ve günün birinde hatalarını anlayınca,yeislerinden her şeyi bırakıp kaçarlar.Halbuki mümkün olanla kanaat etseler,hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz.
Herkes tabi olanı kabul eder ,orada ne hayal sükütu,ne inkisar kalır...Bu halimizle hepimiz acınmaya layıkız;Ama kendi kendimize acımalıyız.Baskasına merhamet etmek,ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki,ne kendimizi bukadar büyük,ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur...