İnsanın müzmin kusurlarından biri de unutmayı hızlandırmak için kalbinde yeni yaralar açmaya razı gelmesiydi.
Ve bir gün, iyi insan olmaktan nefret edersin.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.
Kendi kendime ne çok şey yapıyordum...
Hâlâ da yapıyorum. Her şeyi kendi kendime yapa yapa sonunda yiyip bitirdim kendimi...
kaybolan fikre, yaşama ağlıyorum. bazen eskiden ressam oluşuma ve devam etsem nasıl bir hayatımın olabileceğine de ağlıyorum. kayıp kimliklerime ağlıyorum. ihtimallerime ağlıyorum.
Ancak yine de, meczubum ben. Ama gizliyorum meczupluğumu. Ben yalnız başıma meczup olmak isterim.
