Freida McFadden’dan yine hızlı akan, merak duygusunu sürekli canlı tutan bir gerilim kitabı okudum.
Tricia ve Ethan’ın yeni bir başlangıç yapmak için gittikleri eski malikâne, geçmişte kaybolan Dr. Adrienne Hale’in sırlarıyla birlikte bambaşka bir hâl alıyor. Evde bulunan terapi kayıtlarıyla birlikte sadece bir kayboluşun değil, insanların sakladığı gerçeklerin de peşine düşüyoruz.
Kitap boyunca sürekli “kim doğru söylüyor, kim bir şey saklıyor?” diye düşünüyorsunuz. Yazarın en güçlü yanı bence okuyucuyu şüphe içinde tutması ve sayfaları hızlı çevirmeyi sağlaması.
Ama bazı yerlerde karakterlerin biraz daha derin işlenmesini isterdim. Olaylar çok hızlı ilerlediği için bazı duyguların üstünden çabuk geçilmiş gibi hissettim. Yine de akıcılığı sayesinde kısa sürede biten, merak ettiren bir okuma oldu.
Freida McFadden sevenlerin keyifle okuyacağı, bol sır ve ters köşeli bir kitap.
Kitabı herkese tavsiye ediyor,keyifli okumalar diliyorum
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Lynda Rutledge kaleminden 
Zürafalarla Batıya Doğru kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 372 sayfalık bir kitap
Hikaye, 1938’de Amerika’da gerçekten yaşanmış bir olaydan ilham alıyor.
•Hikayenin kalbinde 17 yaşında, hayatta tutunacak hiçbir şeyi kalmamış sıska bir çocuk var: Woodrow Wilson Nickel, yani Woody. Ailesini o dönemin lanetli toz fırtınalarında kaybetmiş. Köksüz, öfkeli, her gece kabuslarla uyanan bir tip. New York limanında üstü başı kan içinde, donmak üzereyken gözünü bir açıyor; karşısında devasa bir kasırgadan mucize eseri sağ çıkmış iki tane Afrika zürafası!
•Bu iki tonluk Oğlan ve Kız isimli zürafaların New York’tan San Diego Hayvanat Bahçesi’ne götürülmesi gerek. Başlarında da huysuz ama dünya tatlısı bir hayvan bakıcısı, Charlie Riley (biz ona İhtiyar diyoruz). Woody bir şekilde bu yolculuğa dahil oluyor ve Amerika’yı bir uçtan diğer uca geçecekleri o efsanevi 12 gün başlıyor.
•Arkalarından gelen o çilli, kızıl saçlı fotoğrafçı kızla birlikte zürafaların peşinde yol alırken, İnansam da inanmasam da Tanrı’nın bana da biraz yüzünü dönmesinin vakti gelmişti artık diyor. Kendini o kadar değersiz hissediyor ki, Kaliforniya’ya ulaşırlarsa hayatının kurtulacağına inanıyor.
•Birbirinden tamamen farklı üç insan, geçmişi sırlarla dolu İhtiyar, erkek egemen dünyaya kafa tutan fotoğrafçı Kızıl ve kimsesiz Woody. Ortak hayalleri: Vadedilmiş topraklara, Kaliforniya’ya sağ salim varmak.
•Ama yolculuk bitince her şey bitmiyor işte. Arada koca bir II. Dünya Savaşı geçiyor, Pearl Harbor bombalanıyor. Woody gençliğini cephelerde bırakıp yirmi beş yaşında geri döndüğünde bile, okyanusun ortasındaki fırtınalı bir askeri gemide tek sığınağı yine o zürafaların sakinleştirici hatırası oluyor.
•Hem bir büyüme hikayesi, hem
Lynda Rutledge kaleminden Zürafalarla Batıya Doğru kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 372 sayfalık bir kitap
Hikaye, 1938’de Amerika’da gerçekten yaşanmış bir olaydan ilham alıyor.
•Hikayenin kalbinde 17 yaşında, hayatta tutunacak hiçbir şeyi kalmamış sıska bir çocuk var: Woodrow Wilson Nickel, yani Woody. Ailesini o dönemin lanetli toz fırtınalarında kaybetmiş. Köksüz, öfkeli, her gece kabuslarla uyanan bir tip. New York limanında üstü başı kan içinde, donmak üzereyken gözünü bir açıyor; karşısında devasa bir kasırgadan mucize eseri sağ çıkmış iki tane Afrika zürafası!
•Bu iki tonluk Oğlan ve Kız isimli zürafaların New York’tan San Diego Hayvanat Bahçesi’ne götürülmesi gerek. Başlarında da huysuz ama dünya tatlısı bir hayvan bakıcısı, Charlie Riley (biz ona İhtiyar diyoruz). Woody bir şekilde bu yolculuğa dahil oluyor ve Amerika’yı bir uçtan diğer uca geçecekleri o efsanevi 12 gün başlıyor.
•Arkalarından gelen o çilli, kızıl saçlı fotoğrafçı kızla birlikte zürafaların peşinde yol alırken, İnansam da inanmasam da Tanrı’nın bana da biraz yüzünü dönmesinin vakti gelmişti artık diyor. Kendini o kadar değersiz hissediyor ki, Kaliforniya’ya ulaşırlarsa hayatının kurtulacağına inanıyor.
•Birbirinden tamamen farklı üç insan, geçmişi sırlarla dolu İhtiyar, erkek egemen dünyaya kafa tutan fotoğrafçı Kızıl ve kimsesiz Woody. Ortak hayalleri: Vadedilmiş topraklara, Kaliforniya’ya sağ salim varmak.
•Ama yolculuk bitince her şey bitmiyor işte. Arada koca bir II. Dünya Savaşı geçiyor, Pearl Harbor bombalanıyor. Woody gençliğini cephelerde bırakıp yirmi beş yaşında geri döndüğünde bile, okyanusun ortasındaki fırtınalı bir askeri gemide tek sığınağı yine o zürafaların sakinleştirici hatırası oluyor.
•Hem bir büyüme hikayesi, hem
Reklam
Herkese Merhaba
Bugün sizlere 
Murat Uyurkulak kaleminden 
Tol kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 328 sayfalık bir kitap
•Her şey İstanbul’dan Diyarbakır’a doğru yol alan bir tren kompartımanında geçiyor.
Trende iki adam var. Biri, yayınevinde musahhih olarak çalışan, hayata dair hiçbir rotası, kalıbı kalmamış olan Yusuf. Yusuf dünyayı sol gözündeki bir kusur yüzünden iki parçalı görüyor ve daha çocukken askeri darbenin gölgesinde büyümüş. Annesini erkenden kaybetmiş, babasını ise hiç tanımamış.
Diğeri ise trende ona eşlik eden, alkolik ama bilge bir Şair. Şair yolculuk boyunca Yusuf'a öyle küçük hikayeler anlatıyor ki, Yusuf o öykülerin satır aralarında kendi babasının devrimci geçmişini ve babadan oğula devreden o öfkeli laneti keşfetmeye başlıyor.
•Ülkenin yakın tarihi ve sarsıcı bir intikam öyküsüyle yenilmiş, hayal kırıklığına uğramış, tutunamamış, hırpalanmış ve eleştiriye açık insanların acıyla ve ölümle baş etme çabasını okuyoruz.
•Yazarın kalemiyle tanışma kitabım. Dili fazlasıyla sert, bol argolu. Zaman ve mekan geçişleri hızlı. Tol Kürtçede intikam demekmiş. Kitabı T, O ve L harflerinden oluşan üç bölümde okuyoruz.
Yazarımızın kalemine sağlık
Okumayı ihmal etmeyin
im t u b i s ʚĭɞ
Murat Uyurkulak kaleminden Tol kitabının yorumu ile geldim
Haziran ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 328 sayfalık bir kitap
•Her şey İstanbul’dan Diyarbakır’a doğru yol alan bir tren kompartımanında geçiyor.
Trende iki adam var. Biri, yayınevinde musahhih olarak çalışan, hayata dair hiçbir rotası, kalıbı kalmamış olan Yusuf. Yusuf dünyayı sol gözündeki bir kusur yüzünden iki parçalı görüyor ve daha çocukken askeri darbenin gölgesinde büyümüş. Annesini erkenden kaybetmiş, babasını ise hiç tanımamış.
Diğeri ise trende ona eşlik eden, alkolik ama bilge bir Şair. Şair yolculuk boyunca Yusuf'a öyle küçük hikayeler anlatıyor ki, Yusuf o öykülerin satır aralarında kendi babasının devrimci geçmişini ve babadan oğula devreden o öfkeli laneti keşfetmeye başlıyor.
•Ülkenin yakın tarihi ve sarsıcı bir intikam öyküsüyle yenilmiş, hayal kırıklığına uğramış, tutunamamış, hırpalanmış ve eleştiriye açık insanların acıyla ve ölümle baş etme çabasını okuyoruz.
•Yazarın kalemiyle tanışma kitabım. Dili fazlasıyla sert, bol argolu. Zaman ve mekan geçişleri hızlı. Tol Kürtçede intikam demekmiş. Kitabı T, O ve L harflerinden oluşan üç bölümde okuyoruz.
Yazarımızın kalemine sağlık
Okumayı ihmal etmeyin
im t u b i s ʚĭɞ
Huckleberry Finn'in Maceraları – Mark Twain
"Bu kitaba başladığınızda, lütfen içinizdeki çocuğu çağırın! Yetişkin gözlüğünüzü çıkarın..."
Merhaba kitap dostları. Mark Twain'in ölümsüz eserine bir türlü cesaret edemeyenler için söylüyorum: Bu kitabın büyüsüne kapılmak için yetişkin aklınızla değil, çocuk kalbinizle yaklaşmalısınız.
Özgürlük ve Dostluk Üzerine Bir Sal Yolculuğu
Huck Finn, "uygar" bir hayat yaşamaya zorlanan, içine sığdıramadığı kurallardan kaçan bir çocuk. Kaçak köle Jim ile Mississippi Nehri'nde bir sala sığınıp bilinmeze doğru akıp giderler. Bu yolculuk; özgürlük, dostluk ve kendi doğrularını bulma üzerine bir başyapıt.
Bazen öyle saf, öyle eğlenceli anlar var ki, yüzünüzde kocaman bir gülümsemeyle sayfaları çeviriyorsunuz. Mark Twain'in ince mizahı, okurken sizi hem güldürüyor hem de dönemin Amerika'sının çelişkilerini hissettiriyor.
Peki Neden Çocuk Gibi Okumalısınız?
Çünkü Huck'ın dünyası, kurallarla değil, kalbiyle şekilleniyor. Jim'in sırf ten rengi farklı diye köle sayıldığına bir çocuğun masumiyetiyle isyan ediyor. Yetişkin aklıyla okursanız "Huck neden böyle aptalca şeyler yapıyor?" diye düşünebilirsiniz. Ama onun gözüyle bakarsanız, her macera heyecanlı, her yol ayrımı ise büyük bir keşif.
Üstelik sanılanın aksine bu eser, sadece çocuklara hitap etmiyor. Dönemin toplumsal yapısını, ırkçılığı ve ikiyüzlülüğü tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren güçlü bir hiciv aynı zamanda. Okurken güldüren, düşündüren ve sorgulatan bir yapısı var. Ancak tüm bu derin alt metni, tamamen bir çocuğun bakış açısının arkasına gizleyerek sunmayı başarıyor. İşte bu yüzden, büyülü bir yolculuğa çıkmak için yetişkin zihninizi bir kenara bırakın ve Huck ile Jim'in salında yerinizi alın.
Peki Ya Siz?
· Huck ve Jim'in arkadaşlığının sizin için en etkileyici yanı
Martı
Merhaba hissedenler, bugün size #antonçehov'dan #mart kitabıyla geldim. Daha önce okuyanlar var mı?
Okumam için biri vermişti bana bu eseri, onun sayesinde okudum ben de.
Kısaltılmış olduğu için pek tat alamadım ben ve ilk başta kim kimdi biraz zorlandım. Kimi yerde ismi, kimi yerde soyadı geçiyor bazı karakterlerin. Sonradan alıştım ve biraz ilerisinde de kitap bitti zaten.
Kısaltılmış kitapları pek okumak istemem ama elimde varken de değerlendirmek, okumak isterim tabii ki. Benim de şu an öyle oldu. Normal basımı ne bilmiyorum ama kısaltılmamış halini de okumak isterim kitabın.
Siz bu kitap hakkında neler düşünüyorsunuz? Yorumda buluşalım
#kitapalıntıları
🪽(Treplev, Nina'nın ayakları dibine bırakır martıyı.)
NİNA: Bu da ne demek oluyor?
TREPLEV: Bugün bu martıyı öldürmek alçaklığında bulundum. Onu ayaklarınızın dibine bırakıyorum.
NİNA: Neyiniz var sizin?
(Kaldırıp bakar martıya.)
TREPLEV (Bir sessizlikten sonra.): Yakında kendimi de böyle öldüreceğim.
NİNA: Sizi tanıyamıyorum.
TREPLEV: Doğru ama ben de sizi tanıyamamaya başladıktan sonra. Bana karşı değiştiniz, bakışlarınız yabancı, varlığım sıkıyor sizi.
İnsan olmakİnsan ve Hayat
Engin Geçtan’ın zamansız eseri İnsan Olmak, uzun zamandır raflarda gördüğüm ama kapağını açmak için her nedense hep "doğru zamanı" beklediğim bir kitaptı. Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki, insan kendi içine bakmaya ne zaman hazır hissederse, doğru zaman zaten tam o anmış. Kitabı bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, içimde uyanan derin bir "yalnız değilmişim" duygusu oldu.
Engin Geçtan, bir psikiyatrist olmanın getirdiği o mesafeli, akademik dili tamamen bir kenara bırakmış. Karşısına beni oturtmuş, kahvesini yudumlarken omzuma elini koymuş ve "Bak dostum, yaşadığın o kaygılar, değersizlik hissi, öfke ya da insanlara yaranma çabası var ya... Bunların hepsi senin insan olma yolculuğunun bir parçası" demiş gibi hissettim. Toplumun bize dayattığı "hep güçlü görünme" maskesinin altında nasıl ezildiğimizi, sevilmek uğruna kendimizden nasıl vazgeçtiğimizi o kadar naif anlatmış ki, okurken yer yer kendi sınırlarımla yüzleşip resmen utandım.
Bu kitap bana sihirli bir değnek sunmadı ya da "Hadi yarın bambaşka biri ol!" diyerek beni zorlamadı. Aksine; olduğum halimle, kusurlarımla ve kırgınlıklarımla barışmam gerektiğinin şefkatli bir sinyalini verdi. Kendime karşı ne kadar acımasız davrandığımı, başkalarını memnun etmek adına kendi iç sesimi nasıl susturduğumu bu sayfalar sayesinde çok net gördüm.
Eğer siz de hayatın koşturmacası içinde bazen yönünüzü kaybetmiş gibi hissediyorsanız, içinizdeki o sessiz huzursuzluğun kaynağını merak ediyorsanız bu kitaba mutlaka bir şans verin derim. Kendinize doğru yürüyeceğiniz o yolda, yanınıza alabileceğiniz en samimi, en şefkatli yoldaşlardan biri kesinlikle bu kitap.
Reklam
Reklam