Dilara Türkarslan
@dturkarslan0
Seni göremeyenin sorunudur mevzi, sen görülmeyecek şey değilsin.
15 Ocak 2003
26 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Her dönem tartışmalara sebep olmuş, şimdi de linç edilmeme sebep olabilir…Roman
1923 yılında, edebi bir tetikçinin elinden çıktığına inandığım korkunç -sözümona- roman.
Roman diyemiyorum çünkü daha önce çok fazla roman okudum. Metin, roman denilebilecek bir derinliğe ne edebi, ne de kuramsal açıdan sahip değil.
Örneğin; Karakterlerin tamamı siyah yahut beyaz. Tek bir gri karakter yok. Edip’in propagandasını yaptığı çağdaş kadın her yönü ile iyi. Dindarlıkta da, insancıllıkta da, düşünce ve felsefesinde de en iyi o. Ancak bu kızın karşısına konumlandırdığı herkes katiyetle siyahlar, iğrençler. Ve bu iğrençliğin tamamı dindar, hacı, hoca, sarıklı, cüppeli, bıyıklı, sakallı, camii cemaatinden insanlardır. Hal böyle olunca edebi bir metinde olmaması gereken bu tezatlık bilinçli okura kitabın didaktikliğini hatta diktalığını ilk sayfalardan belli ediyor. Gerçeklikle kuvvetli doğal bağları olmadığı her halinden belli olan roman, kesinlikle gerçek okuyuculara göre değil. Tek gayesi rejimin kendisini aklamak olan eserin ilkokul seviyesinde okutulduğunu ve hatta ders kitaplarında olduğunu düşündükçe midem bulanıyor.
Peçe üzerine açılan bir diyalogda; Simsiyah, çağın gerisinde kalmış hoca karakteri, peçesiz kadınların Allah’ın lanetini üzerlerine çektiklerini söylerken, onları kahpelikle yaftalıyor ve şeriatın gereği gibi taşlanması gerektiğini sürekli dile getiriyor. Bu kurmaca hacı-hoca tiplemesi yeşil çamın ve sonrasında modern medyanın defalarca kullanacağı tipin aynıdır. Düşünülmesi gerekir. Bu konuda detaylıca fikretmek zaruridir.
Öyle ki, kitapta bu sözde dindar adam, sırf bu peçe takmayan kıza sinirinden, Yunan komutanına kendini satmaya çalışıyor. İşte bu da yine kötüyü kapkara tutma çabası ve o kötü imajlı hocayı okurun (ve filmlerde seyircinin) bilinçaltına işleme çabasıdır.
Rejim (veya yazar) dini kendisi gibi ele almayan herkesi
Dilara Türkarslan
İyi akşamlar, Halide Edip romanı 1923 yılı dolaylarında gazete ile tefrika etmiştir. Servetifünundan sonra dilde sadelik gayesine girişildiğini az çok bu dönemin kitaplarını okuyan herkes bilir. Bilhassa Ziya Gökalp bu husus hakkında bu gün bile dilimizdeki birçok kelime farsça ve Arapça kökenden geldiğinden “Türkçeleşmiş Türkçedir” anlayışını benimsemiştir. Dil tartışmalarının yoğunlukla ve iştiyak ile edildiği bir döneme ait bir romandan profesyonel bir roman dili beklemek yalnız acemi okurlar için geçerli olabilir diye düşünüyorum. Romanı okurken de yazıldığı dönemin siyasi ve sosyal hali de kati suretle göz önüne alınmalı. Bir mesel verelim, Hayvan Çitliğini stalin dönemini bilmeden yorumlaya çalışmak büyük bir hata olur, romanı yalnızca ihtilal eden birkaç hayvan olarak tasvir etmektir bu. Artık dini yanlış anlayarak bir kesime karşı devamlı olarak bir aldatmaca ile kullanan, kendi çıkarları doğrultusunda esasında yüce olan dini kirli emellere alet etmişleri eleştiren, sahih dinin bu yüzü kararmış din tüccarlarının anlattığından çok farklı olduğunu anlatan, ve yorumunuzda bahsettiğinizin aksine dini kavi birini de oldukça güzel -Aliyeden değil dededen bahsetmekteyim- bir şekilde tasavvur etmiş bir romandır Vurun Kahpeye. Bu gün bile veyl olsun ki ülkemizin en büyük sorunlarından biri yanlış anlaşılan ve asla doğrusu öğrenilmeye tenezzül edilmeyen dinimizdir. İnanın ki, ben bunları ömrünün 6 yılı imamhatiplerde geçmiş birisi olarak demekteyim :) üselik az önce bahsettiğim gibi, dönemin siyasi ve sosyal durumuna bakarsak eğer, gri karakterler oluşturmanın pek de mümkün olmadığını -filhakika kasaba halkı romanda devamlı şekilde gri karakteri oynamaktadır gelgitleriyle ve kah şüphe kah güvenleri ile- fark edebilirsiniz. Gayet güzel, okuyuca keyif veren, ve sahiden önemli meselelere değinilmiş bir romandı arkadaşlar, okuyun okutturun.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Başlarda oldukça büyük bir hevesle, ilgi çekici bularak başlayıp okuduğum kitapta sonlara doğru ne yazık ki hayal kırıklığı yaşamaktan geri duramadım. kitabın üzerimde tesirini üç bölüme ayrıracak olursam eğer, merak ve ilgi sonrasında ızdırap ve idrak ve buna ekseriya öfke ve şaşkınlık.
Birinci bölümde olaylar o kadar hızlı ilerliyor ki biran önce okumak, okuyup bitirmek istiyorsunuz ve eğer benim gibi bu isteğe karşı koyamazsanız, kitap bir günde kolaylıkla bitiyor.
İkinci bölümde, vatan müdafaası için yol alan yiğit evlatların ve geride kalanların, anaların, çocukların ve elbet tabii yol gözleyen genç kızlarımızın adeta bağrımıza ateşten bir ok misali saplanan hikayesini okuyoruz.
Kitapta en büyük darbeyi şüphesiz üçüncü bölüm vuruyor. kitabın başlarında eşine olan bağlılığı ve sevgisiyle göz dolduran bir kadının, acısının getirdiği metanetsizlik ile biricik eşini geride bırakması beni bir hayli üzdü :(
zira böylesine akıllı, güzel ve olgun olarak tasvir edilen bir kadının böyle bir ahvale düşmesi, zannımca hoş değildi. Fakat Aliman'ın hikayesi de bana, acı ve kederlere karşı daimi olarak demir gibi, kırılarak fakat bükülmeyerek durmamız gerektiğini hatırlattı. sahiden de kırılmak, her şeraitte bükülmekten ve kula baş eğmekten kat be kat iyi olsa gerek. Aliman'ın içinde bulunduğu ruhani durum göz önüne alındığında ona üzülerek bakıyorum fakat yine de bu hikayede Aliman'ın bu kadar sorumsuz davranmasını istemezdim.
Üstelik kitap Cengiz Aytmatov gibi kültürel değerlere bağlılığı ile bilinen bir yazara ait olmasına rağmen sonlara doğru komünizmsel bir hava ve bundan ötürü gelen bir yerme ile işçi sınıfının üzerine mal edilerek emek kavramını aşağılayan bir yazar da görmedim değil.
Yani işin özü şu dostlar, savaşın insanlar arasında değil devletlerin çıkarları arasında
Uğur Demirayak isimli okura yanıt verildi
Dilara Türkarslan
üzücüydü :(
Anası tek başına söyledi:
-“Ölüm o kadar güç değildir. Unutulmak yamandır.”
Babası fısıldadı:
-“Asıl ölüm unutulmaktır.”
Amcası ilave etti:
-“Unutmak da ölmektir.”
İsa Beğ devam etti:
-“Hayat birkaç hâtıradır.”
Balâ Hatun bitirdi:
-“Hayat ölümün başlangıcıdır.”
İsmail keskin isimli okura yanıt verildi
Dilara Türkarslan
Atsız’ın talebesi olmakla iftihar ederiz…
Cringe'e Fısıldayan KadınEdebiyat
Berfin bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler. Bırakınız zevk desinler… :Dd
YouTube kitap kanalımda Büşra Yılmaz'ı ve Ölüme Fısıldayan Adam kitabını okumadan ölebilirsiniz dedim: ytbe.one/mw9srhkgYL8
Ölmeden önce okunması gereken değil okumadan önce ölünmesi gereken kitaplar serisine "tabii ki de para vermedim yayınevi"nden devam ettiğim bu kitap beni yine aşırı paranormal başkası adına utanma alemlerine sürükledi.
İncelemeye başlamadan önce şunu söylemem gerek. Bu incelemenin altına yazılan her yoruma karşılık olarak bu tür kitaplarla vakit kaybetmemeniz açısından daha nitelikli kitaplar önerdim, o yüzden daha nitelikli kitaplarla tanışmak için yorumları mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum.
Öncelikle kitabın isminden ve içeriğinden bahsetmem gerekirse Yunan mitolojisindeki ölüler dünyası tanrısı Hades, Mısır mitolojisindeki ölüm ile cenaze tanrısı Anubis ve başka bir ölüm meleği olan Azrail bile bu kitaba bir gün rastlasalardı ölüm tanrısı olmak yerine herhalde bereket, çiçek, böcek, yaşam tanrısı falan olmak isterlerdi diye düşünüyorum.
Kitaptaki başlangıç sahneleri o kadar inanılmaz derecede başarısız ki, bu kitabı okumak yerine Kemal Sunal ile Şevket Altuğ'un başrollüğünü yaptığı Tokatçı filmindeki Karbonat Erol'un keklenmesini izleseydim eminim daha çok zevk alırdım. Hatta bu kitabı okuduğum sırada aklımdan aynı şu şekilde bir diyalog geçtiğini de söyleyebilirim...
- Haça maça takiko, Ölüme Fısıldayan Adam'ı okumuşko?
- Ölüme Fısıldayan Adamko? Bokoto yemişişko.
Her şey bir tarafa bu kitabı oluşturmak için size bir tarif veriyorum... Leon filmindeki küçük kızı canlandıran Natalie Portman'ı alın ve Scorsese'nin Taksi Şoförü filmindeki yan karakterlerden birini canlandıran Harvey Keitel'ı alın, biraz da balık çorbası ve okyanus kokulu duş jelini karıştırarak bu tepkimenin sonucunda Ölüme Fısıldayan Adam kitabını siz de kendi
jüjü isimli okura yanıt verildi
Dilara Türkarslan
Berfin bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler. Bırakınız zevk desinler… :DdCringe'e Fısıldayan KadınEdebiyat
YouTube kitap kanalımda Büşra Yılmaz'ı ve Ölüme Fısıldayan Adam kitabını okumadan ölebilirsiniz dedim: ytbe.one/mw9srhkgYL8
Ölmeden önce okunması gereken değil okumadan önce ölünmesi gereken kitaplar serisine "tabii ki de para vermedim yayınevi"nden devam ettiğim bu kitap beni yine aşırı paranormal başkası adına utanma alemlerine sürükledi.
İncelemeye başlamadan önce şunu söylemem gerek. Bu incelemenin altına yazılan her yoruma karşılık olarak bu tür kitaplarla vakit kaybetmemeniz açısından daha nitelikli kitaplar önerdim, o yüzden daha nitelikli kitaplarla tanışmak için yorumları mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum.
Öncelikle kitabın isminden ve içeriğinden bahsetmem gerekirse Yunan mitolojisindeki ölüler dünyası tanrısı Hades, Mısır mitolojisindeki ölüm ile cenaze tanrısı Anubis ve başka bir ölüm meleği olan Azrail bile bu kitaba bir gün rastlasalardı ölüm tanrısı olmak yerine herhalde bereket, çiçek, böcek, yaşam tanrısı falan olmak isterlerdi diye düşünüyorum.
Kitaptaki başlangıç sahneleri o kadar inanılmaz derecede başarısız ki, bu kitabı okumak yerine Kemal Sunal ile Şevket Altuğ'un başrollüğünü yaptığı Tokatçı filmindeki Karbonat Erol'un keklenmesini izleseydim eminim daha çok zevk alırdım. Hatta bu kitabı okuduğum sırada aklımdan aynı şu şekilde bir diyalog geçtiğini de söyleyebilirim...
- Haça maça takiko, Ölüme Fısıldayan Adam'ı okumuşko?
- Ölüme Fısıldayan Adamko? Bokoto yemişişko.
Her şey bir tarafa bu kitabı oluşturmak için size bir tarif veriyorum... Leon filmindeki küçük kızı canlandıran Natalie Portman'ı alın ve Scorsese'nin Taksi Şoförü filmindeki yan karakterlerden birini canlandıran Harvey Keitel'ı alın, biraz da balık çorbası ve okyanus kokulu duş jelini karıştırarak bu tepkimenin sonucunda Ölüme Fısıldayan Adam kitabını siz de kendi
jüjü isimli okura yanıt verildi
Dilara Türkarslan
Teşekkür ederim, bir sonraki incelemede görüşmek üzere