Sen beni kendi çölümde
Bırakıp gittin
Sevdiceğim, adaletin bu mudur?
Aşkını yüreğime sağlam astım,
Adınsa yudumladığım tek bengisudur Dönüşün tez olsun
Bana olsun diyorum
Bekliyorum
Ey yüreklere hükmeden ece
Metrodorus, kederin bir çeşit zevkle karışık olduğunu söylermiş, bilmem o da aynı şeyi mi söylemek istiyordu; fakat bana öyle geliyor ki insan kendini hüzne bile bile, isteye isteye, seve seve bırakır. İnsan mahsus da kederli görünebilir; onu demek istemiyorum. Üzgün zamanımızda bile gülümseyen, hoşumuza giden, ince ve tatlı bir şeyler duyar gibi oluruz. Acaba bazı ruhlar için hüzün bir zevk, bir gıda değil midir?