Hayat dediğimiz bu tuhaf, karman çorman meselede, insanın bütün kainatı koca bir şaka zannettiği acayip zamanlar ve durumlar vardır ve insan buradaki ince espriyi tam olarak kavramasa da şakanın bedelini esasen kimsenin değil kendisinin ödeyeceğinin farkındadır.
Çok gördüm bunun gibi tutku ve kibrin yüce ruhlu dünyanın canlı toprağında tepindiğini ama dünya ne sularının kabarmasını değiştirdi ne de mevsimlerini.
Taç giyme töreninde kralın başı tıpkı bir marul göbeği gibi ciddi bir şekilde yağlanır. Acaba aynı bir makine gibi iç kısmının daha iyi çalışmasını sağlamak için yağlıyor olabilirler mi?