Aynadan yansıyan yüzüm şaşırtıcı derecede canlıydı. Bana yabancıydı. Benim üzüntülerim, acılarım, buna benzer hislerimle en ufak ilgisi olmadan kendine ait bir hayatı yaşıyordu.
O karanlığın içinden bir kadının yardım isteyen tiz çığlıkları geldi. Ona da yardıma gitmedim. Her yandan yardım isteyen çığlıkların geldiği bu tür sahnelere fazlasıyla tanık olmak, insanın kalbini taşa çeviriyordu.
Kendi kendini suçlamak tadına doyulmaz bir şeydi. Kendi kendimizi suçladığımız zaman başkalarının bizi suçlama haklarını ellerinden aldığımızı düşünürüz. Günahlarımız papaz sayesinde değil, itiraflarımız sayesinde bağışlanır.