"Bir zamanlar seni sevmiştim. Ve sevgiyi senin suretinde yaratmıştım."..."Bu kalbin, birini sevmeye ihtiyacı vardı. Ve sen bunu anlamadın. Ve bana eziyet ettin. Ve eziyet ettiğini bilmedin. Göz yaşımı silmedin."
Her şeyi bireyin kendisinde arayan neoliberal politikalar, sistemi hep "sorunsuz ve ideal" insanı ise hep "daha çok çalışsın ve sürekli borçla yaşasın" şeklinde kurguluyor. Yaşamak için "çok çalışmak" neden şart olsun ki? İşte bu düzen insana bunu yaptırıyor, onu kendisine yabancılaştırarak...