Ebru

Ebru
@ebrubyrm
Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni
37 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Bir yol
Evet, pekâlâ biliyorum ki, bir gün ben her şeyi bırakıp bu küçük yola dalarsam, onun bittiği yerde bütün saadet ve hasretlerimi, eski yaşanmış rüyalarımı bulacağım, temiz, yepyeni, mesut bir adam olacağım. Bunu biliyorum, fakat yapamayacağımı da biliyorum. Halbuki bir ömür yaşanmağa değer bir şeydir. *
Sayfa 84·Kitabı okudu
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
… Biz hepimiz uzun uzun sıkılırız Arkadaşlarımız da sıkılırlar ki bize gelirler Boşlukta asılı bir Tanrı zamanı Otururuz bütün hareketlerin dışında Aynı sözleri her gün ilk kez söyleriz Yalnızlığımızdan kopmuş bir taştır çocuklarımız Yaşına gelmeden katılırlar bize Pencerelerden yine kendimizi görürüz Öyle uzak ki dünya avuçlarımıza İkinci bir cezadır duamız kalbimize Hoyrat ve sıkılgan gideriz kadınlara Kadınlardan geliriz bir eksiklik cümlesi Gölgemiz kendimizden daha konuşkandır Hiçbir güzellik kışkırtamaz aklımızı Yoktur ki acı olsun başkalarının yıkımı Dışımızdadır ağaçların kanadı suların elleri Toprakla deniz arasındaki fark Birisinde susuz boğuluruz Öteki nem bile değildir sözümüze Her kapımız bir mezar taşı Biz hepimiz uzun uzun ölürüz...
Çığlığı yansıtmayan tek bir dize var mıdır? Ve biz bulutlara gömdük çocuklarımızı Ve biz çocuklarımızın kirpiklerine astık babalarını Ve biz öldürenden hayatımızı bağışlamasını bekledik Ve biz katilimizle geleceğe şarkılar söyledik Ve biz yoksulluğun acısından sessizce uzaklaştık Ve biz kadınlarımızı arzularından tavanlara astık Var mıdır gerçekten tek bir dize İnsanın haysiyetinden doğmamış olsun...
Şimdi mevsim bahar. Bundan sonra yalnızca çiçekler, kuşların sesi ve taze bahar kokusu var.
... Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir... Anlıyorum ki değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lazımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...