E.kus
@echob
Uçak-Uzay Mühendisliği
Dünya
46 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Beynin Otopilotunu AnlamakKişisel Gelişim
James Clear’ın çoksatan kitabını nihayetinde okuma şansını edindim. Satış istatistiklerinden de anlaşılacağı gibi günümüzün yaygın bir problemi olan alışkanlık yaratmanın -veya elemenin- arka planını inceliyor.
Belki herkes için geçerli değildir, ancak şahsen bu tip içerikleri incelerken bir soruya bilmediğim, nokta atışı bir cevap almayı beklerim içten içe. Oradan başlamak gerekirse, bilinmeyen bir hususu ele alıyor mu? Bence sayılmaz. Fakat bizim bilmediğimiz bir şeyi duymaya mı ihtiyacımız var zaten?
Kitaptan kendi adıma çarpıcı hususlardan bazıları şu şekilde:
- Noktasal hedeflerden ziyade süreçlere odaklanmak gerekir.
- Hedeflerimiz degil, sistemlerimizin kalitesi belirler kabiliyetimizi.
- Sıkılmak da yol almanın bir parçası, önemli olan sıkıntıya rağmen ilerlemektir.
- Büyük adımlarla ilerlemeye gerek yok, adım atmaya gerek var.
- Zeki olmaktan çok meraklı olmaya ihtiyacımız var, çünkü insanı neticeden ziyade “arzu” hareket etmeye yönlendirir.
- İnsan gerçekten istekli olduğu takdirde harekete geçmenin yolunu bulur.
- Paleolitik çağdan kalma içgüdülerle hareket ediyoruz hala; anı kurtarmaya meyilliyiz.
Kitabın son derece akıcı ve mütevazi bir dili olduğunu düşünüyorum; yazar konuya dair bir uzman dayatması yapmaktan ziyade okuru beraberinde bir yolculuğa çıkarıyor. “Reels kaydırma hızında” okunduğunu söylesem yalan olmaz. Kesinlikle tavsiye ederim.
Reklam
Aşk ve IzdırapAnı-Mektup-Günlük
Yaşamın sebebi bilinmese - hatta belki olmasa - bile, kanaatimce iki temel amacı var: Ölmemek ve çoğalmak. Tüm duygularımız, düşünce ve alışkanlıklarımız, en derinde bu iki amaçla anlam kazanacaktır. İşte aşk, bence tam bu yüzden başladığında şifaların en güzeli, bittiğindeyse hastalıkların en lüzumsuz fakat acı verenidir.
Genç Werther’in acı sonu aslında en başından bellidir. Onunki bir imkansızı gerçekleştirme teşebbüsüdür. Düşeceğini bilerek tırmanmak misali. Çünkü yürekten seçemez insan kimi seveceğini, sadece deneyip yanılmak suretiyle keşfeder. Artık eski yalnızlığına katlanamadığında, kavuşmak da bir seçenek değilse, atmali mi kendini ateşe, yoksa çürümeyi mi beklemeli sessizce?
İşte Werther’in bu cevaplama sürecini anlatır kitap. Her yolun ızdıraba çıktığı bir durumu ele alır. Bir yangından bahseder ve okuyucuyu da yakar kendisiyle. Muazzam bir dile sahip. Böylesine dolu ve bir o kadar hızlı akan bir eser daha hatırlamıyorum.
Kitabı oldukca beğenmenin beraberinde, tekrar okunduğu takdirde kurguyu destekleyen yeni ve ince detayların da dikkat çekeceği kanaatindeyim. Tavsiye ederim.
Bir Ülkeyi CanlandırmakTarih
Grigoriy Petrov’un muazzam eseri Beyaz Zambaklar Ülkesinde, bugün özellikle eğitim sistemiyle çokça methedilen Finlandiya’nın kuruluşu ardından içinde bulunduğu maddi ve manevi yoksulluktan kurtuluş, çağdaşlaşma sürecini anlatmaktadır.
Kitapta anlatılan 19.yüzyıl Finlandiya’sının kuruluşu destansı bir mücadeleyle değil, Rus-İsveç savaşı ardından Rusya’nın toprağı temin edip özerklik tanımasıyla yaşanmıştır. Finlandiya bağımsızlığını kitaptan sonra 1917’de, Bolşevik Devrimi esnasında ilan edecektir. Bu hususun kitabı bir toplum inşası olarak değerlendirmek için önemli olduğunu düşünüyorum.
Mevcut zamanda Avrupa’da yaşayan biri olarak, iyi yaşam şartlarına karşı Kuzey Avrupa ülkeleri iklim açısından son derece zorlayıcıdır; senenin çoğunluğunda günler kısa, hava kapalı ve yağışlı, buz gibidir. İnsan dışarı adım dahi atmak istemez, depresyonun eşiğine gelir. Bu masal diyarını andıran şehirler karanlıkta bekleyen tablolar misali, güzel yazlar yaşayabilmek için şiddetli kışlar geçirir.
İşte bunlar beraberinde tarım ve toprak açısından da bereketsiz bir ülkeydi Finlandiya. Kaynak eksikliği ve zor koşullar içerisinde hayata tutunabilmek için eğitim şarttı. Kendi fırsat eşitsizliklerimizden aşina olduğumuz, çaresizlikten doğan çalışma motivasyonu, özünde Finlandiya için geçerliydi.
Finlandiya’nın insanı tamamen çağdaşlaşma meraklısı değildi. Toplumun bir kesimi iyi şartlardayken öbürü binbir sıkıntı ve hastalık içindeydi. Toplumda kültürel değerler üzerinden bir sömürü vardı.
Buna karşı idealist öğretmenler, din adamları, doktorlar ve niceleri konfor alanını bırakıp ihtiyaç olan her yere sağlık ve bilgi götürmeye çabaladı. İnsanlara konuşma ve düşünme fırsatları sağladılar. Kitaplar yazıldı, halka bilinç ve imkan yaratmaya uğraştılar.
Ne kadar sürdü peki? Neredeyse
Bilim, Uzay ve İnsanBilim
Kitabın bitmesiyle nihayet uzun bir yolculuğun sonuna geldim, ya da sonsuz bir yolculuğun ilk kayda değer adımlarını attım.
Hayatımın önemli bir geçiş döneminde eşlik etti bana bu kitap; yoğun günlere, gecenin bir vakti kapanmaya direnen gözlere. Haliyle uzun bir zaman dilimine yayıldı; yine de kitap tüm çaba ve zamanımın merkezindeki konuyu ele aldığından benim için son derece keyifli ve öğreticiydi.
Kozmos, çevremizi kaplayan bilinmezliğin kalabalığına ve geçmişine ışık tutan bir kitap. Tabii bunu yaparken de konunun doğasına uygun bir biçimde, uzay ve zamanda -makul oranda- dört bir yana savruluyor, geçmişe ve ışığı gözümüze çarpan milyarlarca milyar gök cismine uzanıyor.
Söz konusu bir kitap olunca büyük fiziksel süreçler betimlemelere sıkıştırılmak durumunda kalıyor, haliyle söz konusu doğa olaylarına yabancı kalınan durumlarda anlamak bir nebze zorlaşıyor. Yine de Carl Sagan’ın dili ziyadesiyle sürükleyici ve meraklandırıcı.
Kitap boyunca anlatılanlar kanaatimce iki önemli düşünceye varıyor:
1) Toplumsal değişimlerin yolu bilim ve sanattan, insanın özündeki merak ve tutkudan geçer.
2) İnsanlar olarak ayrışıp birbirimize düşmanlık etmektense birleşip bilinmezliğe hükmetmeliyiz; evrendeki yer ve boyutunun farkında, sevgi ve hoşgörülü bireyler yetiştirmeliyiz.
Aklımızdaki soruların peşini kovalamaya teşvik eden, son derece keyifli bir kitap. Fazla zamana yaymadan ve mutlaka okunması tavsiye edilir :)
5 - Olmasaydı Ne Olurdu?Bilim-Kurgu
5(+1) kitaplık Otostopçunun Galaksi Rehberi serisinin son ve hatırladığım kadarıyla en uzun kitabı olan Çoğunlukla Zararsız, hayatımda radikal değişimlerin yaşandığı keskin virajlara ve nefes almayı bile mucize niteliğine getirmiş bir yoğunluğa denk gelince okumam da oldukça uzun sürdü. Bunun içine yazar Douglas Adams'ın vahşi yaratıcılığı ve kurgusu da dahil olunca kitapta kaybolmadan ilerlemek de hayli zorlayıcı oldu. Fakat serinin başından beri vurgulanan "PANİĞE KAPILMA" mottosuna sadık kalarak sonuna kadar devam ettim ve bütün yoğunluğuma rağmen oldukça keyif aldım.
Otostopçunun Galaksi Rehberi serisinin diğer kitaplarında da dikkatimi çeken bir unsur kurgunun daima oldukça değişken ve dolu olmasıydı; olaylar ve karakterler çok beklenmedik bir şekilde ilerleyebiliyor ve günlük hayatımızda gözümüzün ucuyla bakıp geçebileceğimiz durumlar üzerinden son derece yaratıcı düşünceler ve senaryolarla karşılaşılabiliyor. Nitekim serinin bu kitabında da durum aynıydı.
Çoğunlukla Zararsız kitabının giriş kurgusu, önceki kitaplarda bahsi geçen Trillian ve Zaphod'un karşılaşmasındaki ikinci ihtimalin sonucunu, Trillian'ın Zaphod'la gitmeyip Dünya'da kalması "alternatif" gerçekliğiyle başlıyor ve astronom olarak iş bulamamış bir haber muhabirini referans alıyor; benzer şekilde de farklı gerçekliklerin sinematografik bir çakışmasıyla son buluyor.
Serinin önceki kitaplarındaki Nefret Tapınağı ve bu tapınağın odağı olan, Arthur'un sürekli olarak tesadüfler sonucunda öldürdüğü ve kendisi sürekli reankarne olup yine aynı şekilde hayatı son bulan Agrajag'ın, Arthur'la Stavromula Beta adlı bir yerde tekrar karşılaşacağı ve orada Arthur'un kendisini öldüreceğini bildirmesinin Arthur üzerinde yarattığı baskı bu kitapta dikkat çeker. Arthur'un Stavromula Beta gezegenine gitmeden ve
Reklam