Ecem
@ecmtnyl
Şu anda okuduğu kitap
Bir babanın duası…
Deniz Duası, hacim olarak küçük ama duygusal ağırlığı çok büyük bir metin. 
Khaled Hosseini bu kez uzun bir hikâye anlatmıyor; bir babanın, oğluna fısıldadığı son duaya ortak ediyor bizi. Savaşın, göçün ve belirsizliğin ortasında, bir babanın tek isteği çocuğunu koruyabilmek.
Metin, bir gece boyunca geçen içsel bir monolog gibi akıyor. Deniz hem umut hem de korku olarak karşımıza çıkıyor; kurtuluş vaadiyle birlikte büyük bir bilinmezlik taşıyor. Hosseini’nin dili her zamanki gibi sade ama yürek burkan. Hiç ajitasyona kaçmadan, sadece insan olmanın en temel duygularıyla vuruyor okuru.
Ne dramatik süsler var ne de uzun betimlemeler. Bir baba, bir çocuk ve edilen bir dua… Ama o dua, dünyanın birçok yerinde yankılanan binlerce sesin temsili gibi.Edebiyat
Deniz Duası, hacim olarak küçük ama duygusal ağırlığı çok büyük bir metin. Khaled Hosseini bu kez uzun bir hikâye anlatmıyor; bir babanın, oğluna fısıldadığı son duaya ortak ediyor bizi. Savaşın, göçün ve belirsizliğin ortasında, bir babanın tek isteği çocuğunu koruyabilmek.
Metin, bir gece boyunca geçen içsel bir monolog gibi akıyor. Deniz hem umut hem de korku olarak karşımıza çıkıyor; kurtuluş vaadiyle birlikte büyük bir bilinmezlik taşıyor. Hosseini’nin dili her zamanki gibi sade ama yürek burkan. Hiç ajitasyona kaçmadan, sadece insan olmanın en temel duygularıyla vuruyor okuru.
Ne dramatik süsler var ne de uzun betimlemeler. Bir baba, bir çocuk ve edilen bir dua… Ama o dua, dünyanın birçok yerinde yankılanan binlerce sesin temsili gibi.
Vicdanın Sessiz Sesi
Claire Keegan’ın kalemini 
Emanet Çocuk ile tanıyıp sevmiş biri olarak, 
Böyle Küçük Şeyler bana o tanıdık sessizliği yeniden hatırlattı.
Emanet Çocuk’ta olduğu gibi burada da büyük olaylar yok; ama insanın içini usulca yoklayan duygular var. Keegan yine az konuşuyor, çok şey söylüyor. İki kitapta da merkezde merhamet, vicdan ve fark edilmeden yapılan iyilikler duruyor. Sanki yazar özellikle şunu fısıldıyor: Hayatı asıl değiştiren şeyler, kimsenin alkışlamadığı anlarda yaptıklarımız.
Emanet Çocuk daha kırılgan ve yumuşak bir yerden dokunurken, Böyle Küçük Şeyler vicdanla yüzleştiren, biraz daha ağır bir sessizlik bırakıyor geride. Ama ikisi de aynı duyguda buluşuyor: insan olmanın sessiz sorumluluğunda.
Claire Keegan’ı sevmemin nedeni tam da bu; kitapları bittiğinde yüksek bir duygu değil, içselleşmiş bir düşünce kalıyor. Ve o düşünce, uzun süre seninle yaşamaya devam ediyor.Edebiyat
Claire Keegan’ın kalemini Emanet Çocuk ile tanıyıp sevmiş biri olarak, Böyle Küçük Şeyler bana o tanıdık sessizliği yeniden hatırlattı.
Emanet Çocuk’ta olduğu gibi burada da büyük olaylar yok; ama insanın içini usulca yoklayan duygular var. Keegan yine az konuşuyor, çok şey söylüyor. İki kitapta da merkezde merhamet, vicdan ve fark edilmeden yapılan iyilikler duruyor. Sanki yazar özellikle şunu fısıldıyor: Hayatı asıl değiştiren şeyler, kimsenin alkışlamadığı anlarda yaptıklarımız.
Emanet Çocuk daha kırılgan ve yumuşak bir yerden dokunurken, Böyle Küçük Şeyler vicdanla yüzleştiren, biraz daha ağır bir sessizlik bırakıyor geride. Ama ikisi de aynı duyguda buluşuyor: insan olmanın sessiz sorumluluğunda.
Claire Keegan’ı sevmemin nedeni tam da bu; kitapları bittiğinde yüksek bir duygu değil, içselleşmiş bir düşünce kalıyor. Ve o düşünce, uzun süre seninle yaşamaya devam ediyor.