Bir adam, şans eseri, yaban ellerde yüz binlerce taş arasında ince, narin, çaresiz bir çiçek bulur ve şu soruyu sorar: yaşam neden her zaman, her yerden boy vermeye bu denli azimli?
Yeryüzünde hiçbir tür insanoğlu kadar acımasız değildir. Bu olanları, özellikle de etrafımızdaki dilsiz hayvanlara nasıl açıklayabiliriz? Fakat ilk günler en kötüleridir; her şeyin, aşkın olduğu kadar suçların ve acının da zamanla unutulacağını düşünmek insanı rahatlatır.