Psikoloğuma Özdemir Asaf'tan bir metin paylaştım, şöyle yazıyordu;
"Anlatamadığım şeyler var. Anlatamadığım için sürekli içimi kemiriyor. Hiç birini kelimelere yakıştıramıyorum. Anlatamadığım şeylerden bahsederken sadece "anlatamadığım şeyler " diyebiliyorum, dahası yok. Anlaşılmaya ihtiyacım var ama hiç biri dilimden dökülüp ağzımdan çıkmıyor..."
Ben: Bu adam aynı ben 😁
Psikoloğum: Çok güzel anlatıyorsun kendini. Sorun sadece
anlaşılmama kaygın.
Ben: Hımm 🤔 Ne güzel söyledin, senden doğruları duymak beni delirtiyor 😹
Onun doğruyu söylemesi mi, benim kabul etmek zorunda olmam mı kötü?...