Yunus Emre Incekara
, 2020 okuma hedefini ekledi.2020 OKUMA HEDEFİ
1/20 kitap - %5 tamamlandı
1 kitap okudu
20 kitap
136 sayfa
0 inceleme
0 alıntı
Reklam
"Ne istiyorsun?" Bu içindeki sesten duyduğu ilk anlaşılır sözcüklerle ifade edilebilecek, açık, kutsal bir şeydi. "Ne istiyorsun? Ne istiyorsun?" diye tekrarlıyordu kendi kendine. "Ne mi acı çekmemek. Yaşamak." diye cevap verdi.
Sonra gergin bir halde dikkat kesildi; öyle ki ağrısı bile dikkatini dağıtamadı.
"Yaşamak mi? Nasıl yaşamak?" diye sordu içindeki ses.
"Evet, yaşamak, eskisi gibi, güzel, hoş bir şekilde yaşamak."
"Eskiden nasıl yaşıyordun ki, güzel ve hoş mu?" diye sordu içindeki ses. Sonra o hoş yaşantısının en güzel dakikalarını gözden geçirmeye başladı İvan İlyiç. Fakat, tuhaftır ki hayatının en güzel dakikaları hiç de o zaman gözüktüğü gibi gözükmüyordu şimdi. İlk çocukluk hatıraları dışında hiçbiri... O zamanlar, çocukluğunda, geriye dönebilse gerçekten yaşanılası hoş bir şeyler vardı. Ancak bu güzelliği görüp geçirmiş o adam yoktu artık: Bir başkasının hatıralarıydı sanki.
İvan İlyiç'in Ölümü. Bir ölüm ki ne ölüm. Öylesine dehşete düşürücü öylesine hırpalayıcı oldu. Her şey çok sıradan çok alelade bir şey okuyormuşsunuz gibi başlıyor. Şaşırtacak, üzecek ya da sevindirecek olağanüstü şeyler olmuyor fakat çok geçmeden İvan İlyiç de ölümü de birdenbire bu sıradanlık sebebiyle sokaktaki insanlara, arkadaşımıza, ailemizden birine hatta bize dönüşüyor. Bu farkındalıkla birlikte başlıyor İvan İlyiç'in sızıları. Ölümle yüz yüze gelip onun bir karanlık değil de aydınlık olduğuna inanana, ölümünü kabullenene kadar da dinmiyor. İvan İlyiç'i bu kadar etkileyici yapan da tüm bu süreçte İvan'ın gerçekçiliği sebebiyle ona dokunabiliyoruz ve tam da onun gibi ölümü kendimize konduramıyoruz.
