Meditasyonlar
René Descartes
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 51 dk.
Sayfa Sayısı:
136
Basım Tarihi:
Kasım 2015
İlk Yayın Tarihi:
2007
Yayınevi:
Alfa Yayıncılık
Orijinal Adı:
Meditationes de prima philosophia
ISBN:
9786051711652
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Diğer Baskılar
Meditasyonlar
952 okunmaAlfa Yayıncılık · Kasım 2015 · 136 s.
Meditasyonlar
284 okunmaSay Yayınları · 2016 · 136 s.
Meditasyonlar
82 okunmaBilgesu Yayıncılık · 2007 · 190 s.
Meditasyonlar
79 okunmaSay Yayınları · 17 Aralık 2021 · 136 s.
Meditasyonlar
18 okunmaİdea Yayınevi · 2011 · 128 s.
Meditations on First Philosophy
15 okunmaCharles River Editors · 2017 · 128 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Matematikçinin metafiziğiFelsefe
Anlam verme çabası her insanda olduğu gibi kendini Descartes'te de göstermistir. Descartes bu anlam arayışı için elzem olarak inzivaya çekilmeyi yeglemistir. Yer Hollanda. Ona göre hayatta birçok şeyi yanlış anlıyoruzdur. Bu yanlış anlama konusunda kendisini de öne çıkarmıştır. Ona göre yanlış anlamaya vesile olan durumlar bir yönden duyu-duyumlara bağlıdır. Duyular aracılığı ile edinen bilginin bazen insanda yanlış anlamalara neden olduğunu dile getirir. Descartes duyularindan kaynaklı yanlış anlamaları hayatında baya yer edindiğini dile getirir. Hal böyle iken şeyler ya da fenomenler üzerindeki düşünceleri temelde yanlis inşaa edilmiş düşünür. Bu yüzdendir ki inzivaya çekilip duyuların neden olduğu yanlış anlamalar üzerine eğilim göstermistir. Ona göre duyular insanı yanıltabilir. Ama duyular her zaman insanı yanıltmaz. Fiziksel gerçeklik konusunda duyulara olan güveni sağlam ve sabittir. Bu benim elimdir dediği zaman hangi sav bunun aksini öne sürebilir ki der. Dolayısıyla duyular aynı zamanda kuşku götürmez gerçeklikleri de bize gösterir anlatır anlamlandirir ona göre. Yanılma konusuna yine gelecek olursak sanırım Rene, düşünsel bazda yanilmalari ele alır duyular konusunda. Ya da fiziksel illüzyon ya da psikolojik illüzyon. Çünkü Rene psikoloji alanında da çalışmalar yapmış bir nevi şahsına münhasır kişi. Adam kraliçe ile mektuplașıyor. Tabi ki de nevi şahsına münhasır olacak :)
Gerçeklik olgusu Rene'de matematik ve geometri üzerine kuruludur. Rene var olan her durumu bir şekilde matematiksel olarak ifade etmeye çalışmıştır. Eserde de buna değinmiştir. Matematiksel olarak ifade bulan şeyler gerçektir der. Koyu bir dindar olan Rene Tanrı bilgisini dahi matematiksel olarak göstermek için çaba göstermiştir. Ona göre Tanrı saf iyiliktir ve insanlara iyilik yaptirma
En sevdiğim felsefecilerden biriydi Descartes. Bu kitap da bir arkadaşımın sevgimi bildiğinden bana aldığı hediyeydi.
Ama daha önce Nietzsche'nin Böyle Buyurdu Zerdüşt'de yaşadığım sıkıntıyı yaşadım bu kitapda da.
Felsefeye çok meraklı olduğumu biliyorum. Yine bile bu kitapları okurken bir dakika bile dikkatiniz dağılmamalı. Tamamen odaklanmış bir şekilde kelime kelime aklınıza kazımalısınız. Ben pek bu yaz aylarında beceremiyorum bunu. Uzun kış geceleri okuyacağım artık.
Laylaylom okunacak bir kitap değil. Yazarın zihni içinde dolaşmasını ve gerçeğe giden yolu bulmak için elinden geleni yapışını içeriyor kitap.
Üslubu çok güzel sanki yazarın yanında oturmuşsunuz sizinle konuşuyor gibi. Gayet de mantıklı analizler ve sonuçlar içeriyor.
Eğer dikkatli bir okuyucuysanız size çok fazla şey katacak bir kitap. İyi okumalar.
Tanrı ve uzamsal dünya fikrini algılamaya başlamışsam varım demektir. Yani uyandığımda ben bensem ve bunun bilincindeysem ve de bütün bunları düşünebiliyorsam varım.
Cisimleri tahayyül etme yetimizle ya da duyularımızla değil de özümüzde var olan anlama yeteneğimizle tanıyoruz ve nesnel var oluşlar doğaları gereği idelere nesnel olarak aitlerse aynı şekilde biçimsel var oluşlar da doğaları gereği bu idelerin nedenlerine aittir.
Zihnimde bir üçgen tahayyül ettiğimde nasıl ki bu üçgenin açılarının toplamı iki dik açısının toplamı olduğu idesinden ayrılamazsa Tanrı idesi de düşüncelerimden ayrı olamaz.
Eğer kuşku duyma edimini idemde düşünebiliyorsam bu şeyin var olma olasılığını nasıl yadsıyabilirim.
Tanrının varlığı edimine bir kez eriştikten sonra Tanrının varlığından kuşku duymak için neden yok. Çünkü zayıf ve sınırlı bir doğaya sahibiz ama Tanrı son derece engin, sonsuz ve zihnin sınırlarını aşacağından onun kavranılmaz amaçlarını keşfetmeye, deşmeye çalışmak insanın haddini aşmaktan başka bir şey değildir.
Tanrı neden sahip olduğumdan daha engin ve mükemmel özgür irade vermedi diye yakınamam. Çünkü şu anki özgür irademin herhangi bir sınır tanımadığı, olabildiğince geniş ve belirsiz olduğunu deneyimlerimle bilmekteyim.
Son olarak bizi biz yapan uzamlı bir şey olan bedenimizden ayrı bir ideye sahip düşünsel bir benimiz olduğundan, bedenimizden ayrı tinsel bir benimiz olduğu gerçeğini de öğrenmiş oluyoruz.
Descartes-meditasyonlarFelsefe
Descartes meditasyonlar adlı eserinde öncelikle bütün görüngüler ve sonrasında kendi öz varlığından şüphe ederek felsefesini inşa etmeye başlar, ve neticesinde ünlü "cogito ergo sum" argumanı ile kendi varlığından şüphe edemeyeceğini idda eder, tanrı idesinin insanda apriorik olarak bulunduğunu idda ederek tanrıyı ıspatlar(ki ben buna katılmıyorum, david hume ve kant'ın ontolojik argumanlara eleştrisine bakabilirsiniz) ve tanrının bizi yanıltamayacağı(iyi olduğu varsayımı) ile şüphesini giderdiği bir eser.
"cogito, ergo sum"Felsefe
1641'de yayımlanan "İlk Felsefe Üzerine Meditasyonlar" ya da kısaca "Meditasyonlar" adlı bu eser, modern felsefenin temel taşlarından biri olarak kabul ediliyor. Bu eser, Descartes'ın her şeyden şüphe ederek başladığı ve bu şüphecilikten yola çıkarak kendisinin, Tanrı'nın ve dış dünyanın varoluşuna dair kesin bilgilere ulaşmaya çalıştığı entelektüel bir yolculuğun kaydını da tutar. Altı bölüme ayrılmış olan bu derinlemesine düşünce deneyi, bilginin temellerini sarsarak yeniden inşa etmeyi amaçlıyor. Ayrıca descartes'ın son dönemlerinde yazmış olduğu bir eser olduğu için akıcılık olarak biraz durgun aksa da felsefesini en iyi yansıtan eserlerinden birisi bana göre. Descartes, "Meditasyonlar"a o güne dek doğru kabul ettiği her şeyin ne kadar yanıltıcı olabileceğini fark ederek başlıyor. Duyularımızın bizi aldatabileceği, hatta uyanık olduğumuzu sandığımız anların bile bir rüya olabileceği ihtimali üzerinde duruyor. Bu radikal şüphecilik, bilginin üzerine inşa edilebileceği sarsılmaz, kesin bir temel bulma arayışının bir yöntemi olmasıyla rasyonal düşüncenin de pratik ussal dönüşümünü sunuyor. Descartes, şüphe etme sürecinin en uç noktasında, her şeyden şüphe etse bile şüphe eden bir "ben"in varlığından şüphe edemeyeceğini fark etmiş. Şüphe etmek bir düşünme eylemidir ve düşünebilmek için var olmak gerekir. Bu onu, felsefe tarihinin en meşhur önermelerinden birine ulaştırır: "Cogito, ergo sum" (Düşünüyorum, öyleyse varım). Bu, Descartes'ın şüphe denizinde bulduğu ilk sağlam kara parçası, yani ilk kesin bilgidir. Artık en azından düşünen bir töz olarak kendi varlığından emindir.
Kendi varlığını kanıtladıktan sonra Descartes, zihnindeki Tanrı fikrine yönelir. Kendisinin sonlu ve eksik bir varlık olduğunu, ancak zihninde sonsuz ve mükemmel bir varlık olan Tanrı fikrinin
10/10
Beğendi
·2017 4. kitabı
Descartes diğer kitaplarının aksine meditasyonlarda daha anlaşılır bil dil kullanarak Tanrı'nın varlığını kanıtlama yoluna gitmiş. Devamlı olarak soru ve açıklamalarla, gerekçe ve çürütmeler dahilinde anlatmış. Sanki kaldığı odada yanında oturuyormuş ve onu dinliyormuş hissi veren benim için bir felsefe kitabından beklenmeyecek heyecanı yaratan sorularını düşünüp cevaplarını merakla okutan bir kitaptı.
“Var oluşumdan şüphe ediyordum, şimdi varoluşumun şüphesinden ve bu şüphelerin varlıklarından da şüphe ediyorum.”
Sevdiğim bir dostumun sınavında çıkan sorular sayesinde, daha fazla merak etmeye başladım Descartes’ı. Okuma zamanımı hemen ileriye aldım. İyi ki almışım.
Descartes hallice önemli bir isimdir.
Kartezyen koordinat sistemini bulmuştur. Cebir ve geometri arasında bir köprü olan, sonsuz küçükler hesabı ve analizi için elzem olan analitik geometrinin de temellerini Descartes atmıştır. Yine kendi ismini taşıyan Kartezyen düalizm, zihin ve bedenin töz itibarıyla ayrı olduğu felsefi düşüncesidir. (René Descartes, Wikipedia)
Descartes altı meditasyondan oluşan bu kitabında, Tanrı’nın varlığı ve ‘ben’ üzerine tartışmalar yapıyor.
Meditasyonlar’ının başında yer alan ve Paris İlâhiyat Fakültesi hocalarına hitap ettiği mektubunda Descartes Hıristiyanlık dininin resmî doktrinine tam bir bağlılık sergiliyor. Aksi iddia edilemez, diye düşünüyorum.
“Tanrı, sınırsız, ebedi, değişmez, bağımsız, her şeyi bilen, her şeye gücü yeten, eylemi ile benim ve vardan şeylerin yaratıldığı bir tözdür. Olumlu olan bu nitelikler o kadar büyük ve üstün ki onları ne kadar dikkatli irdelersem zihnimdeki onlara ait idelerin kaynaklarını 'sadece' benden aldıklarına o kadar az inanırım."
Descartes bize, zihin ve beden arasındaki irtibatı açıklamaya çalışıyor. Her bir meditasyonda kendisi ile tartışıyor. Şahsa ait en elzem yollardan birisini deniyor. Yazdıklarını okurken, kendi ile kurduğu bağı anlamaya çalışmalısınız. Muazzam bir muhakeme olduğunu düşünüyorum.
Felsefe ile kalın, sorgularınızın ve merakınızın hiç ölmemesi dileğiyle. Kitapla ve merakla.
“İşte sonunda buldum, evet, düşünce. Çünkü bir tek o benden koparılamaz. Benim, ben varım, bu kesin. Ama ne kadar süre? Elbette düşünüyor
Rene Descartes bu kitapta en başında her şeyi bir kenara bırakıp gerçekliğin ne olduğu arayışına çıkıyor.Yani önceden kesin olarak var olduğunu kabul ettiği şeyleri dahi bir süreliğine yokmuş gibi kenara koyuyor ve kendisi ile tanrının gerçekliği ve kim olduğu arayışına çıkıyor.Karşısına çıkan her şeyi sorguluyor ve bu benim bayağı ilgimi çekti ama kitapta bazı sıkıntılar da var tabi.Mesela kitap biraz ağır daha doğrusu ağır demiyelim de kitabı okurken dikkatinizin en üst seviyede olması gerekiyor.Çünkü en ufak bir şey kaçırdınız mı olaydan kopuyorsunuz.Bazı yerleri defalarca okuduğum oldu.Bir de tanrının kesin olarak var olduğunu kanıtladığında bazı doğru soruları sormadı gibi hissettim ya da bana mı öyle geldi bilmiyorum.Her neyse sonuç olarak okunabilir güzel bir kitap.
Böylesi bir kitaba tanıklık ettiğim için oldukça memnunum. Uzun zamandır beni bu denli etkileyen bir kitapla tanışmamıştım. Okurken kendimi yazarın yerine koyarak okumamak elde değildi. Sanki olayları ben yazmış gibiydim. Kesinlikle okumayanlara ve okumak isteyip de fırsat bulamayanlara ve hatta bu kitabı ilk defa duyan ya da görenlere öneriyorum. Kesinlikle ama kesinlikle okumanız gereken, hayatınızdan geçmesi ama gitmemesi gereken bir kitap.
Meditasyonlar bitti. Onu okumam gerekiyordu, çünkü Spinoza’yı anlamlandırabilmem buna bağlı. Descartes, ya bildiğim her şey yanlışsa diyerek büyük bir şüpheye düşüyor ve bunun akabinde bildiği her şeyi en temelinden sorgulamaya başlıyor ama Tanrı’yı sorgulamak yerine onu var olarak kabul ediyor ve tüm kötülüklerin sebebi bir cin diyor. Burası bana biraz mantıksız geldi açıkçası. Bu yüzden Ethica’yı okumam oldukça önemli, Spinoza bu eserinde Tanrı’yı geometrik olarak kanıtlama iddiasında. Bildiğim kadarıyla Spinoza’nın bu Tanrısı Descartes’inkinden farklı. Antropomorfik bir Tanrı tanımlamasını kabul etmiyor Spinoza. Daha fazla bir şeye kanaat getiremem, kitabı okumam gerek öncelikle. Descartes’ın kitabını yayımlatabilmek için Sorbonne’dan onay alması gerekiyordu. Bu yüzden bazı konularda skolastik düşünceden kopamadı diye düşünüyorum. İngilizce’de ‘sugarcoat’ diye bir şey var, bence tam olarak bu ve Spinoza bunu gördü. O tam tersine kitaplarında hiçbir şeyi söylemekten çekinmedi ve başına bir sürü şey de geldi bunun için. Yanlış hatırlamıyorsam ölümünden sonra basılan kitapları var ve Yahudi cemaati, günümüzde bile onun kitaplarını yasaklı listeden çıkarmıyor. O derece etkili birisi. Zaten Descartes’in en parlak öğrencisi sayılıyor. Şahsen fikirler tarihinde en büyük hayranlığı ona besliyorum ve çok saygı duyuyorum. Kısa zaman içinde Ethica ile de tanışacağım. :)
Yazar Hakkında
René DescartesYazar · 18 kitap
René Descartes (d. 31 Mart 1596 - ö. 11 Şubat 1650) Fransız matematikçi, bilimadamı ve filozof. Batı düşüncesinin son yüzyıllardaki en önemli düşünürlerinden biridir. Skolastik düşünceden sıyrılışın, bir başka deyişle Modern Felsefe'nin Descartes ile başladığı kabul edilir.
Descartes, 1628'den itibaren, 15 yıl süren geziler, savaşlar ve serüvenlerden sonra yerleştiği Hollanda'da, batı düşüncesini altüst eden bir felsefe sistemi kurdu.
Öğrendiğinin, gördüğünün, duyduğunun, inandığının hepsini birden büsbütün silerek, her şeyden kuşkulanmaya başladı. Yalnız tek bir şeyden emindi: düşüncenin varlığı. Buradan hareketle, evrenin açıklamasını yaptı.
Metot üzerine konuşmada hep karmaşıktan basite inerek, gerçeği kuşatmaya yarayacak kuralları bir bir saydı. Felsefeyi, bütün inceleme kitaplarının Latince yazıldığı bir çağda, Fransızca yazarak ve «sağduyu dünyada en iyi bölüştürülmüş şeydir» diyerek, herkesin, uzman olmayanların bile anlayabileceği bir duruma indirgedi. Descartes her tür araştırmanın pratik niteliği üzerinde ısrarla durur. Ona göre en önemli bilimlerden mekanik, insanlara yardım edecek makineleri yapma sanatı; tıp, vücudu ve ruhu tedavi etme sanatı; ahlâk, mutlu yaşama sanatıdır.
Descartes, zamanının bilginleriyle, hükümdarlarıyla ve soylularıyla ilişkiler kurmuştur. Ona hayran olan İsveç kraliçesi Cristina, Descartes'ı sarayına davet etti. Descartes, elli dört yaşında Stockholm'de öldü.
