Klinik depresyon geçirmiş ya da ruhun karanlıklarıyla yüz yüze gelmiş insanları tanıyanlarımız, bu insanların teselli etmesi kulağa en az kötü akort edilmiş piyanolar kadar yanlış gelen korkunçlukta ruhsal manzaralar tarif ettiklerini duymuşlardır. Sizi yüzeysel olmakla suçlar bu mutsuzlar: "Şimdi hissettiğim şey var ya," derler aptal arkadaşlarına, "işte hakikat bu." Şöyle söylerler: "Depresyona girdiğinde hakikati görürsün, gerisi yanılsamadır." Kroyçer Sonat'ı okurken de böyle hisseder insan. Çok çaresiz bir manzaradır bu – çıkış yoktur!