insanın doğuşunu görmekten herkes kaçar, ama ölümünü görmeğe hep koşa koşa gideriz. insanı öldürmek için gün ışığında geniş meydanlar ararız, ama onu yaratmak için karanlık köşelerde gizleniriz. insanı yaparken gizlenip utanmak bir ödev, onu öldürmesini bilmekse birçok erdemleri içine alan bir şereftir. biri günah öteki sevaptır.
ruhsal durumumu kendime şöyle izah ediyordum: hayatım birinin bana yaptığı aptal ve kötü bir şaka olmalı! beni yaratan ‘birisinin’ varlığını kabul etmiyor olsam da birinin kötü ve aptal bir şaka yapmak amacıyla beni dünyaya getirmesi durumumu anlatmanın en doğal yoluydu.