Drina Köprüsü - Osmanlı BalkanlarıAlıntı
Drina Köprüsü’nde, İvo Andriç, Sırp olmasına rağmen dönemin Osmanlı’sını o kadar iyi anlatmış ki.
Osmanlı halktan zorla vergi aldığı için, Balkanlar Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’na bağlanınca Hristiyan halk seviniyor. Artık rahat ve özgür olduklarını ve iş imkanlarının daha çeşitli olduğunu düşünüyorlar. Lakin yeni devlet, halkın cebinden parayı Osmanlı gibi direkt değil de usul usul belli etmeden alıyor. Halkın cebinden Osmanlı zamanına göre daha fazla vergi çıkmasına rağmen bunu görmüyorlar. İş imkanları çeşitlense de insanların işleri ve kazançları artmıyor.
Yazarın değindiği bir diğer konu ise gençlerin üniversitelerde insan hakları, demokrasi gibi yeni kavramlar öğrenip sürekli fikir tartışmaları, beyin fırtınaları yapmaları. Ama bu da bir işe yaramıyor. Gençler iş yapmak yerine düşünce üretiyorlar ama bir amacı sonucu yok. En çok bu jenerasyon ideallerine, geleceğine önem vermesine rağmen en çok ezilen de yine aynı jenerasyon oluyor.
Her zaman dediğim gibi, keşke insanların ve doğanın bozulmadığı epeski zamanlarda yaşasaydık 🤎
Drina Köprüsü 
İvo Andriç
Drina Köprüsü İvo Andriç
tarih boyunca paramparçaydı yaşamlarımız bizim
uzunca bir koşuydu hedefsiz
-ve bu yüzden dinişsiz-
ölümler vardı
yalnızdık
köylerimizin içi dışı hep mezarlıktı
ağıtlar duyardınız hep girişlerinde
bir türlü akamayan gözyaşları
yeşil ipler bağlı bileklerimize her nedense
yeşilce ziyaretlerde suskunuz, çocuğuz sanki
tombul kediler ve epeski minderler
kulağımızdaysa yarımca deyişler,
“neredesin, neredesin ya ali!”
birbirine düğümlü boğazlar, biri sussa kimse konuşmaz
bilmem neden...
hissederdiniz
hava ağırdı karaydı
ve en kötüsü
kan kokardı bazen
korkardık çocuktuk
ağıtlar olurdu yalnızca
yaşımızdan başımızdan utanmadan öylece kararıktık,,,
ama bir bilseniz ne çok giden olduğunu
belki hak verirdiniz kararışımıza
ve belki ancak o zaman
kızmazdınız bu duruşumuza
ama belki de kızardınız
doğrusu sizi hiç anlamazdık
siz de bizi belli ki.
sonra
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
SİYAHA KOŞAN ADAM
Eski bir otobüste,
Bambaşka epeski bir zamana giderken,
Varıp çıkarken boğucu bir koku içinde.
Az evvel yoğun bir kötülükten gelmiş yolcu,
Darmadağın serzenişte.
Durak durak sıkıntı toplayan bu kalıp,
Sabaha da ümitsizler topluyor gözler mahmur.
Güneş mide bulandıran bir sıçramayla,
Mezarlıktan kaçarken,
Semt üzerlerinden geçen alkolik bir yorgunluk.
İki semt arası kısa bir mesafedir aslında,
İnsanın ruhsal karasına,
Kanalizasyon tıkanırken,
Yol tıkanıyor.
Oturmamış bir kültürün içinde...
Gece on ikiyi bulur,
Sabahı arar satırlarda.
Şırıl şırıl akarken karamsarlık,
Leş gibi kokarken,
Kaçamak ayaklarım.
Dünyanın dönmesine gibi zaman,
Kalp atışlarında sessiz haykırış,
Eski bir otobüsün içinde olmadığı hâlde,
Kaçamak saatlerde.
Yol bitince meraklı vesveseler.
İhmâl edilmiş çocukluğun
epeski bir yoksulluğun yamalarını yüzünde taşırdı
kimse öpmezdi kimse
yüzünün titrek sesini dinlemezdi
içime dokunan bir halin vardı
yalnızlığını kazısam altından
vahşi bir puhu kuşu çıkardı.
hayata benzeyen bir yanın vardı
puslu bir güne saklanan karanlık
bir suskunluğu ikiye ayıran
bir tabelaydı frankfurttaydı
seni sevişim bir laternaydı
hep aynı şarkıyı çalardı.
Didem Madak
Didem Madak