erkamdiyorum
@erkamdiyorum
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
-----2/5-----
bu kitap bize ne katıyor? bana sanırım bilmediğim hiçbir şey katmadı. 2 saatte bitecek bir kalınlığa sahip. kitabın en sevdiğim özelliği bölüm başlarındaki çizimler oldu. `wilhelm schmid`in bu sene okuduğum ikinci kitabı. `tanıl bora` sanırım topluca güzel bi paraya anlaşmış ve (bence) çok da iyi çevrilmemekle birlikte bunu bir güzel yayımlamışlar.
gerçekten bu kitap bize bilmediğimiz ne katıyor? kaynakçalarını toplasan 10 satır anca eder, toplam 10 eser ve 10 yazardan. saymadım ama muhtemelen bu kadar bir şeydir.
tüketim toplumunda yaşadığımız için bize sürekli "mutlu olmalıyız" algısı veriliyor. mutsuz olunca dünyanın sonu gelecekmişiz gibi, sanki bir tür virüsümüz varmış gibi yaklaşıyor insanlar(uzun süreli ve bitmek bilmeyen mutsuz insanları ayırıyorum, onlar gerçekten bir başka) kitap da bunları, üç aşağı beş yukarı sizin tahmin ettiğiniz şeyleri, sözde pop-psikoloji, ama görünürde "felsefe" adı altında sunmaya çalışmış bana kalırsa. neden bu kitaba bu kadar sinirlendim bilmiyorum. neyse, hafta sonu benim gibi kendine bir şeyler katma umuduyla yola çıkıp eliniz boş dönmek istiyorsanız buyrun okuyun arkadaşlar. aşağıya da sevdiğim bir alıntıyı bırakıp lamba cini gibi ortadan kayboluyorum. abv pop-psikoloji:
"oysa kendini mutsuz hissetmek, anlam üzerine düşünmek
için, yani vakitlice anlamı sorgulamak için bir vesile olabilirdi. mutsuz olmanın bizzat bir tür hastalık olarak görülmesinin anlamı nedir, bu bakımdan? hakikatte hasta olan kimdir? niçin bir insanın hızlı tesirli ilaçların da yardımıyla bir an evvel “dipten kurtulmak” için her şeyiyle çabalaması gereksin? niçin, kötü hissettiğinde, mümkün olduğunca çabuk “daha iyi hissetmek” için her yola başvurması gereksin? yönünü yeniden tayin etmek için düşünmesi, hayatında, çevresinde, toplumda yanlış
-2,5/5-
incecik bir kitap, takribi 60 sayfa civarı. daha önce istemsizce yaptığımız birçok eyleme değiniyor. anne karnından, nefes alışımıza, yere temas edip yürüyüşümüze, birbirimizin izni olup dokunmamıza, rahatsız edici tacize varan dokunmalara kadar "dokunma" eylemini/hissini tane tane açıklıyor. ben genel olarak beğendim sayılır. çevirisine laf etmek istiyorum ama işin ucunda `tanıl bora` var diye ses etme haddini de kendimde bulamıyorum. bu sene şu, pop-psikoloji üzerine okumaları çoğaltmak için bi niyet ettim. vira bismillah deyip de bu kitapla başladım, devamı gelir umarım.
öncelikle internette rastgele bir video izleyip bu kitabı önüme çıkardığı için `ceren sungur`a teşekkürlerimi sunarım.
120 sayfalık bu kısacık kitap ilerleme yolundaki her insana, özellikle savsaklama konusunda uzman olan benim gibilere, çok şey vadediyor. benim günlük okuma kapasitem 30-40 sayfa olduğu için kitabı 3 günde anca bitirebildim. eminim daha uzun okuyabilen birisi çok rahatlıkla kitabı bir günde bile bitirebilecektir. çünkü kitap muhattabı için çok akıcı bir şekilde ilerliyor. zaten konunun uzmanı yazarımız da sade bir şekilde konuyu ele aldığı için kitap beni hiç sıkmadı.
şu küçücük kitapta her yerin altını çizesim geldi. umarım dönüp dolaşıp tekrardan göz gezdirebilirim bu notlara.
kitaptaki en sevdiğim motto: "bir iş yapmak istiyorsan, hemen başla" kısmı oldu. spor mu yapmak istiyorsun, yarın yaparım diye kendini kandırma. bugün kendi vaktini ayarla ve yap. zira yapmayınca o fikir beynin arkaplanında çalınıp duruyor. spor niye yapmadın, yapsan kendini iyi hissedecektin gibi. ama biz de kendimizce bahaneler üretip duruyoruz. kitap aslında bu düşüncelere karşı nasıl direnç kazanabiliriz bize bunu aşılamaya çalışıyor. konuyla ilgili hatta şöyle bir alıntı var, paylaşmak istiyorum:
"bir örnek daha: her ne kadar açık havada koşuya çıkmak ve bisikletle gezmek için güneşli bir günü tercih etsek de, yağmurlu havada da pekala yağmurluğumuzu giyip dışarı çıkabiliriz. aslında bu, başarılı sporcuların her gün yaptıkları bir şey; sadece güzel havalarda antrenman yapacak halleri yok. hava durumundan planladığımız faaliyete uygun hale gelmesini rica edemeyiz. umduğumuz değil, içinde bulunduğumuz durumla yüzleşip yapmamız gereken şey her neyse onu yine de yapabiliriz."
son kertede, ben sevdim eller alsın diyorum. kendimizin daha iyi haline ulaşmak niyetimizle.
