Merhaba arkadaşlar sizlere güzel bir kitap yorumuyla geldim.
.
.
Hani burnumuza eski bir koku gelir ya o özlediğimiz bir tadın kokusudur eskiler naftalin kokusu der sanırım ben kitabı okurken o kokuyu hissettim yazar eskilere götürmek istemiş bizleri belkide bir çoğumuzun düşüncelere daldığı keşke o ana gitsem biraz daha özlem giderirdim dediği o eskiye çocukluğa sanırım sayfalarca şey yazabilirim ama kitabımız çok kısa birde yazarımız şiirsel bir dil kullanarak yazmış resimlerle de renklendirmiş.
Kitapta geçen bir yazı çok hoşuma gitti sizlerle de paylaşmak istedim.
️EŞİK
Eşik yerlisiyim ben.Hep geçmek üzereyim kapılardan,köprülerden,derelerden,tepelerden,dağlar,denizler,köyler,kentler ve kendimden.
Duruyorum,geçiyor zaman.
Yürüyorum,geçmiyor eşik.
Çehov’un 44 yıllık ömründe tamamladığı son öykü sayılan Nişanlı, evlilik arifesindeki genç bir kızın hayatı sorgulamasını ve zincirlerini kırarak özgürleşme sürecini anlatıyor. Rus feodal yapısının yarattığı aylak insan profilini yere yere bir hâl oldun be Pavlovic. Ne var yani sistem; kendilerini tembelliğin kucağına atmış insanları yarattıysa ve işe yaramazlıklarıyla mahalle kahvelerinde geceleyen binler yarattıysa, oğulları ve kızları kendilerinin laciverti olmaktan başka bir kapıya çıkamıyorsa 3-4 soy. Yazarken bile yalandan olumlayamıyorum bu tekdüzeliği. O yüzden ben de bu Akçadağlılardan hallice taşlama becerisine sahip Anton abimin düşüncesinden taşacağım. Herif 44 yıllık ömrünü bu cehaletin karşısında geçirmiş, bize biraz daha fazla yıllar vaat eden bu hayatı; sırtı emperyalizmin şatafatına dayayarak geçirmek yakışmaz. Bu az önce bahsettiğim genç kızımız işte ; eve Moskova'dan gelen akraba Saşa ile kendini bulma sürecine girer. İçinde annesinin karbon kopya hayatını yaşayacağının kaygısını, sezgisini duymaya başlar ve şüphe eder evliliğe bu kadar yaklaşmış ve görünürde en önemli kararını verecekken hayatının; ve işte en önemli kararını Saşa ile kaçmakla kendine yeni bir yelken açmakta bulur. Saşa onun için yeni kapılar da açabilen bir çilingir görevi görür yani. Saşa ile kaçmak diyince ona bağrı yanık da sırılsıklam peşinden gidiyor sanılmasın, Nadya kendini bulabileceği bir eşik yaşamaktadır sadece. O yüzden ismini ilk defa şu an , özgürlüğüne adım atarken anmayı tercih ettim, ismini unuttuğumdan değil yani. -Biz de yedik, yeseniz güzel olurdu.-
Nadya Moskova'da kendi yolunu çizmeye çalışır, eğitim alıp kendini geliştirir, bir kere girmiştir çünkü o yola; köyüne dönüp nişanlısıyla evleneceği yoktur ya bu saatten sonra, o da ancak ailesine keskin bir ket
Yürümenin Felsefesi: Yavaşla, Yol Senden İncinmesin·191 syf.·
8/10
2026 177. kitabı
Raylar pas içindeydi. Demir, yılların sessizliğiyle renk değiştirmiş, kahverengiye çalan bir yorgunlukla toprağa karışmıştı. Traverslerin arasından çıkan otlar bu hattın artık bir ulaşım değil, bir unutulma alanı olduğunu gösteriyordu. Bir zamanlar hızın ve düzenin simgesi olan bu çizgi şimdi doğanın sabrına teslim olmuştu.
Sağ tarafta eski bir istasyon binası duruyordu. Çatısı kısmen çökmüş, camları kırılmıştı. İçeride bir zamanlar bekleyen insanların varlığı artık sadece boşluk olarak hissediliyordu. Biraz ileride tünel ağzı görünüyordu. Karanlık, gündüzü bile içine çekiyordu.
Ben, Ravi, Hiç ve Münzevi rayların üzerine adım attık. Buraya 
Frédéric Gros 
Yürümenin Felsefesi kitabını konuşmak için gelmiştik. Ama daha ilk adımda anlaşılan, bu yol sadece kitabı anlatmayacaktı, kitabı değiştirecekti.
İlk soruyu ben sordum.
“Gros yürümeyi neden bir ulaşım biçimi olarak değil de bir düşünme biçimi olarak ele alıyor?”
Ravi kısa bir süre raylara baktı.
“Çünkü ulaşım hızla ilgilidir. Ama düşünme hızla değil, ritimle ilgilidir. Kitap boyunca gördüğümüz şey modern insan sürekli varmak istiyor. Yürüyen insan ise bazen varmak istemiyor. Sadece kalmak, görmek, değişmek istiyor. Bu yüzden yürüyüş bir araç değil, bir durum.”
Hiç hemen araya girdi.
“Ama bu fazla idealize değil mi? Sonuçta yürümek de bir eylem. İnsan yürüyerek yine bir yere gidiyor.”
Münzevi bakışını raylardan kaldırmadan konuştu.
“Gidiyor ama mesele orası değil. Mesele, giderken ne kaybettiğin. Tren rayları bize bunu gösteriyor. Ray üzerinde hareket eden şey özgür değil, sadece güçlüdür. Yürüyen insan ise güçlü değil ama yön değiştirebilir.”
Bir süre sessizlik oldu. Rayların sesi yoktu ama sanki geçmişten bir titreşim kalmıştı.
Ben ikinci soruya geçtim.
“Kitapta Nietzsche neden bu kadar önemli bir yer tutuyor?”
Ravi cevap
Frédéric Gros Yürümenin Felsefesi kitabını konuşmak için gelmiştik. Ama daha ilk adımda anlaşılan, bu yol sadece kitabı anlatmayacaktı, kitabı değiştirecekti.
İlk soruyu ben sordum.
“Gros yürümeyi neden bir ulaşım biçimi olarak değil de bir düşünme biçimi olarak ele alıyor?”
Ravi kısa bir süre raylara baktı.
“Çünkü ulaşım hızla ilgilidir. Ama düşünme hızla değil, ritimle ilgilidir. Kitap boyunca gördüğümüz şey modern insan sürekli varmak istiyor. Yürüyen insan ise bazen varmak istemiyor. Sadece kalmak, görmek, değişmek istiyor. Bu yüzden yürüyüş bir araç değil, bir durum.”
Hiç hemen araya girdi.
“Ama bu fazla idealize değil mi? Sonuçta yürümek de bir eylem. İnsan yürüyerek yine bir yere gidiyor.”
Münzevi bakışını raylardan kaldırmadan konuştu.
“Gidiyor ama mesele orası değil. Mesele, giderken ne kaybettiğin. Tren rayları bize bunu gösteriyor. Ray üzerinde hareket eden şey özgür değil, sadece güçlüdür. Yürüyen insan ise güçlü değil ama yön değiştirebilir.”
Bir süre sessizlik oldu. Rayların sesi yoktu ama sanki geçmişten bir titreşim kalmıştı.
Ben ikinci soruya geçtim.
“Kitapta Nietzsche neden bu kadar önemli bir yer tutuyor?”
Ravi cevap
Domenico Starnone’nin muzip ama bir o kadar da acımasız dünyasına adım atmaya hazır mısınız? Öyleyse başlayalım.
Hikâyenin tam merkezinde bir "yanlış mesaj" yer alıyor; çünkü her şey onunla başlıyor. Ana karakterin durumu toparlamaya çalışırken kuyuya daha da batması, olayların tamamen kontrolden çıkmasına yol açıyor.
Benzer bir durumla karşılaşsanız siz ne yapardınız? İnkar mı ederdiniz, yoksa izah mı?
Starnone evreninde karakterimiz o panik anında durumu düzeltmeye çalışsa da yalanlar yeni yalanları doğuruyor; olaylar trajik bir boyut kazanırken soru işaretleri devasa şüphelere dönüşüyor.
Yazar bu metinde teknolojiyi doğrudan eleştirmekten çok, onun dijital hızının ne kadar tehlikeli olduğunu gözler önüne seriyor; adeta pimi çekilmiş bir bombayı okuyucunun kucağına bırakıyor.
Eş ile mesai arkadaşı arasındaki o kaçınılmaz eşik, sadece bir sadakat testi değil; modern insanın takındığı maskeler ile düştüğü ikiyüzlülüğün trajikomik bir yansımasını sunuyor.
“Gönderilen kısa bir mesaj nelere yol açabilir ki?” demeyin; bütün cevaplar Yanlış Hedef’te gizli; buyurunuz.
Kitabın temel konusu nesneler değil, seçimler. Bir seçim bolluğu içindeyiz. Bu bolluk bizi özgürleştirmek ve bu yolla mutlu etmek yerine, yanlış seçimler yapma kaygısıyla bizi mutsuz ediyor. Seçenek arttıkça özgürleştiğimizi sanıyouz fakat çoğu durumda daha huzursuz ve tatminsiz hale geliyoruz. Schwartz’a göre belli bir eşiğe kadar seçenekler faydalıdır fakat bu eşik aşıldığında karar verme yükü artar, pişmanlık ihtimali büyür ve kişi sürekli “Daha iyisi var mıydı?” sorusuna sıkışır. Kitap iki temel davranış tipini tanımlıyor. Bir tarafta “en iyiyi arayanlar”; diğer yanda “yeterince iyiyi kabul edenler (tatminliler)”. En iyiyi arayanlar, her seçimde en iyi alternatifi bulmaya çalışır. Bu da pratikte sonsuz karşılaştırma, bilgi toplama ve karar sonrası pişmanlık üretir. Tatminliler ise belirli bir standardı karşılayan ilk makul seçeneği kabul eder ve zihinsel maliyeti düşürür. Schwartz, objektif olarak daha “kötü” kararlar verseler bile tatminlilerin çoğu zaman daha yüksek yaşam memnuniyetine sahip olduğunu söylüyor.
Kitabın odağında; süpermarket rafları, kariyer seçenekleri, emeklilik planları, hatta romantik ilişkiler var. Buralardaki seçenek artışının sadece özgürlük değil, aynı zamanda sorumluluk da ürettiğini söylüyor. Seçim hakkı tamamen bizde olduğunda ve kötü bir seçim yaptığımızı düşündüğümüzde suçlanacak yer artık “sistem” değil, doğrudan kendimizizdir. Karşıt olarak, piyasa ve teknoloji ise seçenekleri azaltma eğiliminde değildir; tam tersine, bunları arttırma yönünde işler. Kitap, modern insanın özgürlük kavramını yeniden düşünmeye davet ediyor. Özgürlüğün yalnızca seçenek sayısıyla belirlenemeyeceğini, karar verme yükünü taşıyabilme kapasitesinin de özgürlüğün bir parçası olduğunu söylüyor.
Ölümcül Leydilerin Gölgesinde: Toplumsal Normlar ve Psikopatın Doğusu
Seri katil dediğimizde zihnimizde beliren siluet, tarih boyunca erkek figürüyle mühürlenmiştir. Ancak Peter Vronsky’nin Kadın Seri Katiller adlı eseri, bu kolektif körlüğümüzü sarsarak bizi çok daha karanlık ve karmaşık bir gerçekle yüzleştiriyor. Kitap, yalnızca "kadınlar neden öldürür?" sorusuna yanıt aramıyor; aynı zamanda suçun, toplumsal cinsiyet rolleriyle nasıl kamufle edildiğini ve kurbanın nasıl cellada dönüştüğünü bir neşter gibi açıyor.
Kitabın en sarsıcı önermesi belki de şu: "Her seri katil kendi tarihindeki ilk kurbandır." Vronsky, cinayet eylemini bir vakum içinde gerçekleşen bir delilik değil, çocukluğun acımasız havuzunda birikmiş travmaların, sosyopatik bir kopuşla dışa vurumu olarak tanımlıyor. Burada suç psikolojisi adına kritik bir eşik aşılıyor: Kötülüğü bir "istisna" olmaktan çıkarıp "norm" olarak konumlandırmak.
Vronsky’nin altını çizdiği üzere, kadın seri katilleri "arsenik kullanan, dantelli giysiler içindeki ölümcül leydiler" olarak romantize etmeye meyilliyiz. Toplumun kadına biçtiği; besleme, bakım verme ve yönetme sorumlulukları, onların işlediği cinayetlerde bir tür "görünmezlik pelerini" işlevi görüyor. Ancak bu kitap, o pelerini yırtıp altındaki şiddeti tüm çıplaklığıyla sergiliyor. Psikopatın zihnini, duyguların ampute edildiği ve geri gelmeyecek şekilde yeniden yapılandırıldığı bir mekanizma olarak tarif etmesi, suçun mekaniğine dair bakış açımı tamamen değiştirdi.
Kitabın en çok düşündüren tarafı ise toplumsal eleştirisi. Yazar, bazı kadınları feminizme iten yasal ve toplumsal yoksunlukların, diğerlerini cinayete sürüklediği gerçeğiyle okuru sarsıyor. Toplumun, "sınırları aşan" kadından, yani hem feministten hem de katilden duyduğu korku,
