esma yılmaz
@esmaylzz
Melâli anlamayan nesle âşinâ değiliz.
öğrenci
istanbul
29 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yabancı, 
Albert Camus’nün yaşamın anlamsızlığı karşısında insanın takındığı tavrı sorguladığı bir romandır. Eserde ölüm, bir son olmaktan çok hayatın kayıtsız gerçekliğini görünür kılan bir olgu olarak ele alınır. Meursault’nun dünyaya karşı mesafeli duruşu, Camus’nün absürd düşüncesini somutlaştırır.İnsan, anlam arayışından vazgeçtiğinde değil, dünyanın kayıtsızlığıyla yüzleştiğinde özgürleşir. Roman, mutluluğu umutlarda değil, yaşanan anın gerçekliğinin kabulünde arar.Yaşamın bir sonu olması, onu anlamsız yapmaz. Aksine, her anı daha canlı ve gerçek kılar. İnsan, beklemeden yaşadığında sevinci de acıyı da saklamadan kabul ettiğinde, dünya olduğu haliyle yeterlidir. Mutluluk bazen büyük cevaplar değil, susup bakabilme cesaretidir.
Albert Camus’nün yaşamın anlamsızlığı karşısında insanın takındığı tavrı sorguladığı bir romandır. Eserde ölüm, bir son olmaktan çok hayatın kayıtsız gerçekliğini görünür kılan bir olgu olarak ele alınır. Meursault’nun dünyaya karşı mesafeli duruşu, Camus’nün absürd düşüncesini somutlaştırır.İnsan, anlam arayışından vazgeçtiğinde değil, dünyanın kayıtsızlığıyla yüzleştiğinde özgürleşir. Roman, mutluluğu umutlarda değil, yaşanan anın gerçekliğinin kabulünde arar.Yaşamın bir sonu olması, onu anlamsız yapmaz. Aksine, her anı daha canlı ve gerçek kılar. İnsan, beklemeden yaşadığında sevinci de acıyı da saklamadan kabul ettiğinde, dünya olduğu haliyle yeterlidir. Mutluluk bazen büyük cevaplar değil, susup bakabilme cesaretidir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Nietzsche hakkındaFelsefe
Pek çok kişi Nietzsche’yi nihilist bir filozof olarak görür. Fakat onun sözleri ne kadar yıkıcı görünse de, aslında yaşamı en derin haliyle onaylayan bir felsefeyi taşır.
“İnanacak olsaydım dans etmesini bilen bir Tanrı’ya inanırdım. Ve şeytanımı gördüğümde onu ciddi, sağlam, derin, vakur buldum; ağırlığın ruhudur o, onun sayesinde düşer tüm şeyler.”
(syf. 35)
Yani ona göre hakiki bilgelik, yaşamın ağırlığına rağmen dans edebilmekte saklıdır. “Tanrı öldü” derken aslında umutsuzluğu değil, özgürlüğü ilan eder. Eski değerlerin çöküşünü bir son değil, insanın kendi anlamını yaratacağı yeni bir başlangıç olarak görür.
Nietzsche, hiçbir şeye inanmayan bir nihilist değil,yaşamın kendisine inanan bir filozoftur. Onun dans eden Tanrı’sı, varoluşu kutlayan bir insanın sembolüdür.
“Sen kimsin? Nereden geliyorsun? Ne yapıyorsun? Ne olacaksın? Bu evrendeki bütün canlılara sorulması gereken, fakat hiçbirinin cevap vermediği bir soru.”
Kitap tam da bu sorunun etrafında dolaşıyor. Aslında Voltaire, “bilgelik” dediğimiz şeyin büyük cümlelerle değil, basit sorularla başladığını hatırlatıyor. Kitabı okurken bir yandan Tanrı, insan, mutluluk gibi ağır konularla uğraşıyorsun ama diğer yandan Voltaire’in ince mizahı ve yalın anlatımı sayesinde kendini sıkıcı bir felsefe tartışmasının içinde bulmuyorsun.
“Cahil filozof” figürü de çok çarpıcı: Bilgisiz gibi görünen ama en doğru soruları sorabilen bir karakter. Asıl bilgelik de belki burada yatıyor; çok şey bilmekte değil, doğru soruyu sorabilmekte.
Kitapta küçük bir çocuğun gözünden savaşın ve nefretin ne kadar anlamsız olduğunu görüyoruz. Bruno’nun masumiyeti ile Shmuel’in yaşadıkları arasındaki fark, aslında dünyanın ne kadar adaletsiz olduğunu ortaya koyuyor. Özellikle sonu çok etkiledi... Çocukların saf dostluğunu savaş bile ayıramıyor, ama insanların kötülüğü onların hayatını karartabiliyor.
Normalde bir kitap için “bu benim en sevdiğim kitaptır” diyemem ama bu kitap kesinlikle kalıplarımı kıran bir eser oldu. İçindeki felsefi mesajlar, ahlak ve güzellik üzerine sorgulamalar beni içine çekti. Okurken kendimi karakterlerin arasında hissettim. Bazı sahneler zihnimde film kareleri gibi canlandı.Sonunun trajik bir şekilde bitmesi de bu kitabı benim için daha da unutulmaz kıldı. Çünkü hayatta her şeyin kusursuz olmadığını, seçimlerimizin ve tutkularımızın bizi nasıl dönüştürdüğünü çok sert ama gerçek bir şekilde gösteriyor.
Oscar Wilde’ın dili hem şiirsel hem de keskin, özellikle Lord Henry...
