Insan, üretmeden tüketen tek yaratıktır. Süt vermez, yumurta yumurtlamaz, sabanı çekecek gücü yoktur, tavşan yakalayacak kadar hızlı koşamaz. Gene de, tüm hayvanların efendisidir. Hayvanları çalıştırır, karşılığında onlara açlıktan ölmeyecekleri kadar yiyecek verir, geri kalanını kendini ayırır. Bizse emeğimizle tarlaya sürer, gübremizle toprağı besleriz; oysa hiçbirimizin postundan başka bir şeyi yoktur.
Milyonluk Moskova'nın düzenli fakat soğuk atmosferinde, saygı ve ilgiyle kuşatılmış bir sıcak ülke bitkisini andırıyordu. Toprağından sökülüp saksıya dikilmiş dev bir kaktüs gibiydi. Yeniden kendi toprağına döneceği günü, sanırım bıkıp usanmadan bekleyecekti. Ayrılırken gözleri dolu doluydu : "Beni de alıp götüremeyeceğine göre, kucak kucak selamlarımı götür bari eşe dosta, herkese. Soran olursa, ' Moskova' da bir Türk şairi Nazım var' dersin. Başı dimdik, Türklüğüyle..."
Orhan Karaveli İstanbul, 3 Aralık 2007