İki arayış hikayesi
İki ayrı arayış hikayesi anlatan romanda asıl hikaye aranan bulunduğunda ortaya çıkıveriyor.
Birisi sürekli geçmişin umutsuzluğuna takılmış, digeri gelecekten umutsuz…
Orpheus Eurydike'yi buluyor ama aşkın peşinden gitmiyor. Biri geçmişin diğeri geleceğin umutsuzluğu ile oldukları yerde kalıyor. Mitolojik hikâyelerde veya halk hikâyelerinde "arkaya dönüp bakmamak" motifine sık rastlanır. Hiç ardına bakmadan ilerler kahramanlar. Ardına bakan ikilemde kalır çünkü. Günümüzde irade hastalığı denilen durumdan muzdarip, karar vermekte ve seçim yapmakta zorlanan insanlar için güzel bir mesajdır bu. İnsan vücudunun en fazla enerji harcadığı anlardır karar ve seçim anları. Bu hastalığa yakalananlar tüm enerjilerini yitirir ve adım atamaz hale gelirler. Lakin romanda sürekli geçmişe / ardına bakan Louis'e sürekli geleceğe / ileriye
bakan Orpheus da ekleniyor.
İkisinin de adım atamaz hale
gelişi bize gerçek kahramanın an'da yaşayan olduğunu fısıldıyor belki de.
Biz ölümlü kadınların içindeki tanrıçayı uyandıran masal tadında bir roman. Serinin en en en en en sevdiğim kitabı kesinlikle. Kitap bize Yunan Mitolojisindeki tanrıların/kahramanların (Hades-Persephone, Eurydike-Orpheus ve Alcestis-Admetus) bildiğimiz hikayelerini bambaşka bir bakış açısıyla bizlere sunuyor. Kitapta ana karakterlerimiz Hades ve Lina’nın arasındaki diyaloglara ve çekime bayıldım. Ayrıca kitapta tasvir edilen Hades’in alemi olan Yer Altı Dünyasını-Ölüler Krallığını da kasvetli ismine rağmen çok sevdim. Kitapta bedenin yalnızca bir kabuk olduğu, önemli olanın ruh olduğu ve ruh ikizi gibi kavramlara odaklanılması da güzeldi. Yer yer ağlatsa da genel olarak içinizi sıcacık yapıyor, kitapta anlatılan aşk çok samimi ve içten.
Reklam
9/10
Beğendi
·2026 6. kitabı
Sophokles’in Thebai Üçlemesi, insanın kader karşısındaki çaresizliğini ve tanrı yasalarıyla devlet otoritesi arasındaki çatışmayı üç ayrı aşamada gösteriyor.
İlk oyun KRAL OİDİPUS’ta, kehanet Oidipus’un babasını öldürüp annesiyle evleneceğini bildirir. Oidipus ne kadar kaçsa da yazgı gerçekleşir. Gerçeği öğrenince kendi gözlerini oyar ve sürgüne gider. Burada kehanet yalnızca yıkım ve lanet anlamı taşır.
İkinci oyun OİDİPUS KOLONOS’ta ise olaylar farklı bir biçimde gelişir. Yaşlı ve yorgun Oidipus, yanında sadece kızı Antigone varken Kolonos’a gelir. Sonradan kızı İsmene katılır ve Thebai’deki taht kavgasını haber verir. Oidipus’un oğulları Eteokles ve Polyneikes arasında savaş vardır. Polyneikes, babasının desteğini almak için gelse de Oidipus onu reddeder ve lanetler. Bu sahne, kehanetin artık yıkım değil, geleceği belirleyen bir güç olduğunu gösterir. Oidipus’un ölümü de sıradışıdır. Kızlarının yardımı olmadan tek başına yürür, yalnızca Kral Theseus onun son anına tanıklık eder. Ölüm yeri gizli kalır, çünkü Atina’ya kutsal bir koruma sağlayacaktır. Böylece lanetli kral, arınmış bir figüre dönüşür.
Son oyun ANTİGONE’de, kehanetin zinciri tamamlanır. Kreon, birbirini öldüren kardeşlerden Eteokles’i kahraman gibi gömerken Polyneikes’i vatana ihanetle suçlayarak cesedini vahşi hayvanlara bırakır. Antigone, tanrı yasalarını savunur ve kardeşine sembolik bir cenaze düzenler. “Nefret etmek için değil, sevmek için yaratıldım” sözüyle çağlar ötesine insanlık dersi verir. Kreon’un emrine karşı geldiği için canlı canlı bir kaya mezara kapatılır. Antigone kendini asar, ardından Haimon ve annesi Eurydike de intihar eder. Kehanetle başlayan hikâye yine kehanetle biter.
Özetle, insanın kaderinden kaçamayacağı bizlere gösteriliyor.
Kral Oidipus 
Oidipus Kolonos’ta 
Antigone 
Sophokles
Kral Oidipus Oidipus Kolonos’ta Antigone Sophokles
İnsan vedalaşamadığı kayıplarına saplanıp kalır. Hayat başkaları için devam eder ama yasını yaşayamayan insan o tek bir günde yaşamaya devam eder. Bazıları da vardır ki hayattan umudunu çoktan kestiğini söyler ama yana yakıla bir arayış halinde bel bağladığı amacını arar. Louis, bitpazarında karşısına çıkan antika telefonu aldığında geçmişine yolculuk yapacağını bilmiyordu. İlk başta telefonun çalışmaması onu hüsrana uğratıyor ama aklında yer edinen bir numarayı tuşlaması ve karşıdan gelen ses onu şoka uğratıyor. Çünkü aramaya cevap veren kişi on yıl önce öldü. Babasının sesini duymak Louis'i afallatıyor. Geçmişte yaptığı hataları onarmak için harekete geçiyor ama bu çabası günlerini alıyor. Kimsenin mantıklı bulmadığı ve korktuğu bu olay, Louis'i yalnızlaştırıyor ve kendi kabuğuna çekiliyor. Bir yas ve kapanmayan yarayı yeniden deşmek nasıl sonuçlanır?
Öte yandan kitabın bir diğer yüzünde Yunan mitolojisinde müzik yeteneğine sahip bir ozan olan Orpheus'u kendine bir kimlik olarak maskeleyen karakterimiz var. Ona bu ismi seçtiren sebep geceye, ölüme ve cehenneme olan düşkünlüğü. Yalanlarına cevap alabilmek için kendisine Dante'den hatırlayacağımız rehber eşlikçi Vergilius kapıları açıyor. Peki, ne için? Orpheus'un hayatının aşkı Eurydike'yi bulabilmesi için. Yeraltında var olanı yeryüzünde bulmak mümkün mü? İki hayatın, gece ile gündüzün arayışı roman. Yazarın kurgusundaki olaylara modernize bir perspektiften bakması ve mitolojiyi harmanlaması çok hoşuma gitti. İnce bir mizacı da vardı, kısacık sayfasında beni etkilemeyi ve umutsuz arayışların peşinden gitmeye itti, tavsiyemdir.
Dünyaya niçin geldiğini , ne olacağını , kendisini dünyaya göndereni anlamadan terk etmemeyi kendine gaye eden , ruhunda yaşadığı sorunlarla uğraşan , her bildiği şeye şüphe duyan Ahmet Raci’nin Aynalı Baba denilen bir alimle karşılaşması ve hayal aleminde ruhunu doyurmasını anlatan tasavvufi ve felsefi bir eser . Keyifli okumalar..
Eric Metzger – Orpheus - Bir Kayıp, Bir Arayış..
Orpheus, klasik bir miti yeniden anlatmaktan çok, onu günümüz insanının ruh haline uyarlayan bir roman. Eric Metzger, Orpheus ve Eurydike mitini alıp günümüz Paris’ine taşıyor; ama bunu süslü bir mitolojik bir şova dönüştürmeksizin insani ve tanıdık bir yerden yapıyor. Roman boyunca iki farklı arayışla karşılaşıyoruz: Biri mitolojik Orpheus’un Eurydike’ye ulaşma çabası, diğeri ise Louis’in kaybıyla baş etme ve geçmişe tutunma isteği. Aslında bu iki hikâye, biçim olarak ayrı gibi görünse de özünde aynı soruyu soruyor: İnsan sevdiğini kaybettiğinde neye tutunur ve ne kadar ileri gidebilir? Kitabı benim için güçlü kılan şey, tam da burada ortaya çıkıyor. Orpheus, aşkı romantize etmiyor; aksine, aşkın takıntıya, kaybın deliliğe, arayışın çıkmaza dönüşebileceğini gösteriyor. Bu yönüyle metin yer yer rahatsız edici ama bir o kadar da dürüst. Okurdan “yüzleşme” talep ediyor. Metzger’in dili sade ama alt metni yoğun. Modern hayatın yalnızlığı, iletişimsizliği ve geçmişe saplanıp kalma hâli, mitolojik anlatıyla uyum sağlıyor. Elbette her okura hitap etmeyebilir. Zaman zaman anlatının dağıldığını hissedebilirsiniz, bazı bölümler özellikle sabırlı bir okuma istiyor. Ancak bana göre bu da kitabın ruhuna hizmet ediyor. Çünkü zaten anlatılan şey düzenli, net ve çözülmüş bir hayat değil. Orpheus, “iyi vakit geçirmek” için değil, biraz durup düşünmek için okunan bir roman. Kayıp, aşk ve insanın kendi karanlığıyla ilişkisi üzerine modern bir mit okumak isteyenler için oldukça etkileyici. Ben okurken hem tanıdık duygular yakaladım hem de mitolojinin bugüne bu kadar yakışmasına şaşırdım. Bu yüzden kitabı çok beğendim ve okuduğuma memnunum. Tavsiye ediyorum.
Reklam
Reklam