Evet arkadaşlar Ahmet Ümit okumak isteyenler bu kitapla başlayabilir. Kısa ve 15 öyküden oluşan gayet akıcı olmasının yanında bazı hikayelerde keşke daha uzun sürse dedim. Bu kısmı biraz eleştirecem çünkü olay döngüsü bi tık zayıf kalmış. Tatmin etmeden, olay örgüsü bitiyordu.
Hele ki Ahmet Ümit kitaplarını okuyanlar bilir ki 
Agatha'nın Anahtarı diğer kitaplarının yanında çerez kalır. Herkese iyi okumalar dilerim.
Agatha'nın Anahtarı diğer kitaplarının yanında çerez kalır. Herkese iyi okumalar dilerim.
Tekrar ama değil
Piraye’nin 3 sene önce Seyir kitabını okumuştum. O zamanlar için birçok konuda farklı düşünmemi sağlamıştı. O heyecanla bu kitabı almıştım. Fakat aldığım gibi okumaya başlayıp hemen bıraktım diğer kitabın sadece karakter ismi değişmiş gibi geldi. Aylar sonra tekrar elime aldığımda okuyabildim ve kitabı az önce bitirdim.
Can Borcu sayfaları ilerledikçe insanı derine itiyor. Kitabın dili çok günlük evet ama satırların arasında küçük küçük sırlar bile veriyor. Kitap çok yüzeysel gibi yazılmış aslında ama içinde verilen bilgiler yüzeysel değil Seyir’e göre en azından.
Ben keyif aldım.
gizem türünün kraliçesinden sevgilerle
şaka gibi ama evet HAZİRAN ayında bu yılın EN İYİ gizem/gerilim kitabını ilan ediyorum:
Kocamın Karısı.
bir diğer adı ile İlk Sayfadan Son Sayfaya Kadar Size Kendinizi Mal Gibi Hissettirip Bundan Büyük Keyif Alacağım. lol. yazar Alice Feeney’den sevgilerle. hahahshs
Gelelim detaylara:
Eden Fox, sanat hayatında önemli bir dönüm noktasına yaklaşırken eşi Harrison ile birlikte İngiltere’nin sakin bir sahil kasabasında yeni bir yaşam kurmuştur. Ancak bir akşam koşusundan eve döndüğünde her şey değişir. Evin kapısı açılmaz, anahtarı çalışmaz. Zile bastığında kapıyı açan kadın, Eden’in kıyafetlerini, yüzüğünü ve hatta kimliğini kullanmaktadır. Üstelik Harrison da bu kadının gerçek eşi olduğunu iddia eder.
Romanın diğer anlatı hattında ise Birdy isimli gizemli bir karakter yer alır. Geçmişi karanlık sırlarla dolu olan Birdy; aile ilişkileri, kayıplar ve ölüm düşüncesi etrafında şekillenen rahatsız edici olaylarla mücadele etmektedir. Hikâye ilerledikçe Birdy ve Eden’in yolları beklenmedik biçimde kesişmeye başlar.
Müthiş bir psikolojik gerilim diye düşünmeyin. Kitabın olayı bu değil. Kitabın olayı sizin olayların çözümüne ilişkin en ufak bir yardım sağlayamaması. Aksine sizin yaklaştığınızı hissettiğinde başka bir bomba patlatıyor.
Ben yazın gizem/gerilim okumayı çok severim. Niyeyse ben deniz kum güneş havuz keyfi yaparken bir yerde birilerinin gırtlağına b*çak dayanmış olması değişik bir keyif veriyor hahaha
Linç yerim yemem umrumda değil ama ben bu kitabı 
Sırların Sırrı ne yazık ki sevemedim.
Evet, 
Dan Brown Langdon serisini zaten hiçbir zaman kısa ve hızlı akan kitaplar olarak yayımlamadı . Ancak bu kitap bana göre fazlasıyla uzatılmıştı. Seneler önce okuduğum diğer Langdon maceralarında 
Da Vinci Şifresi , 
Melekler ve Şeytanlar sayfalar akıp gitmiş , kitapları elimden bırakamamıştım . Bu kez aynı hissi hiç yakalayamadım.
Özellikle uzun açıklamalar, tekrar eden fikirler ve sürekli ertelenen gizem duygusu bir noktadan sonra heyecanı azaltmaya başladı.
Kötü bir kitap olduğunu söyleyemem ama benim için Dan Brown'ın eski kitaplarının yanına yaklaşamadı.
Ayrıca inceleme diye komple Spoiler veren okurlar siz neyin kafasını yaşıyorsunuz yahu!?!!?
Okumayı düşünen planlayan arkadaşlara önerim SAKIN BURDA YER ALAN İNCELEMELERE BAKMAYIN!!!
Sırların Sırrı ne yazık ki sevemedim.
Evet, Dan Brown Langdon serisini zaten hiçbir zaman kısa ve hızlı akan kitaplar olarak yayımlamadı . Ancak bu kitap bana göre fazlasıyla uzatılmıştı. Seneler önce okuduğum diğer Langdon maceralarında Da Vinci Şifresi , Melekler ve Şeytanlar sayfalar akıp gitmiş , kitapları elimden bırakamamıştım . Bu kez aynı hissi hiç yakalayamadım.
Özellikle uzun açıklamalar, tekrar eden fikirler ve sürekli ertelenen gizem duygusu bir noktadan sonra heyecanı azaltmaya başladı.
Kötü bir kitap olduğunu söyleyemem ama benim için Dan Brown'ın eski kitaplarının yanına yaklaşamadı.
Ayrıca inceleme diye komple Spoiler veren okurlar siz neyin kafasını yaşıyorsunuz yahu!?!!?
Okumayı düşünen planlayan arkadaşlara önerim SAKIN BURDA YER ALAN İNCELEMELERE BAKMAYIN!!! 
Dinler tarihi alanında okuma yapmış biri olarak yorum yapıyorum. Evet basit gelebilir ama Hz.Musa’nın hayatını etrafındaki kişiler tarafından anlatılmış. Bazen tekrarlara düşmüş. Ben okunmasını tavsiye ederim. Dediğim gibi bu alanda daha farklı bilimsel okumalar yapınca basit kaldı bana.
KörlükDuygu ve Düşünce
Puan vermedi
Bir şehirde yaşayan adam, kırmızı ışıkta beklerken aniden kör olduğunu anlar. çevreden yardıma gelenler olur bir kişi onu yardım etmek için evine götürür, daha sonrasında bütün insanlar yavaş yavaş kör olmaya başlar. Devlet bu durumun durdurulabilmesi için kör olan bu insanları eski bir akıl hastanesine götürür ve kapatır. insanlar artık karantina altındadır. Çünkü bu körlüğün bulaşıcı olduğunu düşünmektedirler. kitapta yedi ana karakter var, yedi karaktere daha sonra gözyaşı yalayan köpek katılıyor . Farklı bir yazım dili var yazarın.mevcut düzene başkaldırı olarak yazdığını düşündürdü bana. Kitap belirsiz bir şehirde geçiyor ne şehrin ne de karakterlerin isimleri yok. İsimlerin değil,karakterlerin davranışlarını psikolojilerini öne çıkarma amaçlı yapıldığını düşünüyorum…
Bir anda kör olduğunda, günlük hayatta farkına varmadan doğal akışıyla yaptığın, yaşadığın,gördüğün bütün işlevlerin bir anda nasıl Allah bullak olduğunu hissettirdi. belki de buradaki anlatılmak istenen körlük;manevi bir körlük,vicdani bir körlük,duygusal körlük,belki de çok önemli olan ahlaki körlük…
Kitabı okurken Corona zamanı yaşanan karantina günleri aklıma geldi, keşke daha önce okusaydım dedim.
Karantina altındaki insanların bir grup insan tarafından ne kadar ezildiğini horlandıdığını istedikleri zaman insan dışında çok daha korkunç bir yaratığa dönüşebilirdiklerini ve bunları okurken de, yumruklarımı sıkıp, neden bunun olmasına izin veriyorsunuz diyerek bir anda geçmişte yaşadıklarımıza geri dönüp onları çok iyi anladığımı hissettim.
Görmek istemeyen kader kör, duymak istemeyen kadar sağır kimse olamaz …
öyle bir detay geçiyor ki, görebilen birisi bile görebildiğini görmeyen diğer insanlarla paylaşmaktan korkuyor. Kendilerinden olmadığı onlar gibi olmadığı için.
Jose Saramago 1998 yılında