Zorbamla birlik olup ona nasıl ihanet ettim
Merhabalarrr bugün Zalim Prens'in incelemesiyle karşınızdayım. Öncelikle kısaca konusundan bahsetmek istiyorum.
Jude, ikizi Taryn ve peri olan ablaları Vivi insan diyarında yaşayan çocuklar. Bir gün evlerine Madoc adında bir peri geliyor. Bu peri annelerinin eski sevgilisi ve Vivi'nin de babası. Annelerinin kaçıp buraya geldiğini, yıllarca onu ölü zannettiğini söylüyor. Olaylar karışıyor ve Madoc anneleriyle babalarını öldürüyor.
Olaydan sonra Madoc kızları yanında götürüp yetiştiriyor. Bu esnada Jude insan olduğundan dolayı diyarda zorbalık görüyor.
❀︎İNCELEMEM: (spoi içerir)
Son bölümler dışında kitap klişe ilerledi. Zorbalar, onlardan intikam almak isteyen bir kız, saray entrikaları vs... Ben klişe sever biri olduğumdan beni rahatsız etmedi, konuyu da sevdiğimden severek okudum.
Lakin karakterlere bir türlü bağlanamadım. Çok yüzeysel anlatıldılar. Çeviriden dolayı böyle desem yayınevinden okuduğum yaklaşık 33. kitap. Diğer kitaplarda hiç böyle bir şey olmadı. Yazarın kaleminden diye düşünüyorum en azından kalemi diğer kitaplarda gelişiyormuş.
Bir diğer rahatsız olduğum konu Locke ve Jude'un bir anda sevgili olması. Ya bir dur adam sana iyi davrandı diye neden hemen sevgili oluyorsun. Locke'un ihanetine kızdım ama pek koymadı. Kitaptaki ters köşeler de aman aman şaşırtıcı değildi. (Son bölümler hariç.) Jude'a zehirlenme sahnesinde bağlandım. Yok ondan önce bir türlü olmuyordu.
Ayrıca Cardan bizim ana erkeğimiz değil mi? Jude'dan etkilendiği ortaya çıktı. Ki bu Cardan BİZİM ZORBA GRUBUNUN BAŞI. Jude bu oğlanı gitti öptü ama öperken kendisi de bir şeyler hissetmeye başladı. Benim için orada teller koptu. Düşmandan aşka güzel ilerliyordu ama oğlanı rahatsız edeyim tahakküm kurayım benden etkilensin diye ÖPMEK DE NEDİRRRR BU TARZ ŞEYLERİ HİÇÇÇ
İkinci Dünya Savaşı, sanatın birçok alanında en çok kullanılan konulardan biri. Çünkü dünyanın dengesini oynatmış bir olay. Bu güne kadar okuduğum, savaşı konu alan eserlerin içinde, kült diyebileceğim tek kitap Yaşam ve Yazgı oldu. Romanın odağı sadece savaş değil. Savaş insan ruhunu nasıl etkiler, çok güzel irdelemiş. Kitapta da aynı savaştaki gibi farklı cepheler var. Askerler, bilim insanları, kadınlar, anneler, aşıklar... Her bir cephe savaştan nasıl etkilenmiş, ince ince işlenmiş. Savaşın içindeki unutulan insanı en iyi anlatan roman olduğunu düşünüyorum. Nazizm ve Stalinizm arasında aslında hiçbir fark olmadığının altı çizilmiş. Okurken anlıyorsunuz ki, biri insanları yok ederken diğeri dönüşmeye zorluyor, yani her ikisi de aslında insanı silme amacı taşıyor. İnsanın ahlaki sınavları, seçimleri, evlat acısı, onur, insanlık ve vicdan ustalıkla anlatılmış. Dil çok güzeldi, sade ve anlaşılırdı. Yazarın kişisel duygusu, yorumu metne yansımamış. Etkilendiğim noktalardan biri bu oldu. Beni zorlayan tek şey, Rus isimleri ve kısaltmalarına alışmak oldu. Ama okudukça bu sorun da ortadan kalktı. Çok çok beğendim muhteşemdi. Saygı duyulası bir eser. Kesinlikle tavsiye ederim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Küçük Burjuvalar’da Gorki, 1905 Devrimi’nden önceki Çarlık Rusyası toplumunu tartışır. Geniş bir oyuncu kadrosuna sahip olan oyunda farklı sosyal sınıflardan birçok karakter bulunuyor. Oyunda işlenen ana temalar arasında kuşak çatışması ve hayatın monotonluğu yer alır. Satır aralarında mutluluk, iyilik, kötülük, sınıf farkı gibi konular da vardır. İşçi sınıfı ile yüksek burjuvazi ve Gorki’nin deyimiyle “küçük burjuva” toplum arasında sıkışıp kalan insanların günlük yaşamları ve birbirleriyle olan iletişimleri okuyucuya ve seyirciye aktarılmaktadır. Gerçekçi sahneler Oyunda, içinde bulunulan toplumun psikolojisinin kültür ve sanata, sosyolojik değişimlerin gündelik hayata etkileri ise büyük tespitlerle sunulur. Yazar, tüm dünyada olduğu gibi Rusya’da da etkisini hissettiren dönemin eğitim sistemi, kapitalizm, sosyal normlar, aşk ve hayata dair cümleleriyle pek çok farklı çatışmayı aynı potada eritmeyi ve ustaca işlemeyi başarıyor. Dört perdeden oluşan oyunun ana karakterleri arasında Bessemyonov da yer alıyor ve tüm olaylar “büyük oda” denilen yerde geçiyor. Varlıklı, sıradan bir Rus vatandaşı olan Bessemyonov, eşi Akulina, 2 çocuğu ve bir evlatlık çocuğu bulunan aile pansiyon işletiyor. Bu ailenin yanı sıra Perçihin’in uzak akrabaları ve pansiyonda kalan çeşitli sınıflardan kişiler Yelena, Teterev, Şişkin, Tsvetaeve oyunun diğer karakterleri olarak zaman zaman sahneye girip çıkarlar. Artık Yirmi yedi yaşında olan evlat edinilmiş Nil isimli karakterin aşık olduğu kadınla birlikte olma hayali, ailesinin zihniyetiyle çatışır ve bunun sonucunda büyük bir çatışma doğar. Kuşak farkı, kültür ve fikir çatışmasıyla kendini gösterir ve aile üyeleri arasında şiddetli tartışmalar yaşanır. Entelektüel karakterler olan Nil ve Teterev’in cümleleri aslında Maksim Gorki’nin oyundaki
hepimizden biraz
Öyle içimde hissettim ki..
O çok şey yazılmış mektupları okurken..
Ah Leyla..
Neler hissettin sen..
Neler yaşadın da senin dilinden bilmiyorum..
Sezer, ötelenmiş bir evlat
Gerçekçilik, samimiyet, hislerin aktarımı çok başarılı.
Roman, 1596 yılında İngiltere’de, veba salgınının ortasında geçiyor. Hikaye, William Shakespeare’in 11 yaşındaki oğlu Hamnet’in aniden hastalanması ve ikiz kız kardeşi Judith’i kurtarmak isterken kendi hayatını kaybetmesi etrafında şekilleniyor. Ancak kitap, ünlü yazardan ziyade, onun sıra dışı, doğayla iç içe ve şifacı eşi Agnes (Anne) Hathaway’in gözünden anlatılıyor. William Shakespeare’in 11 yaşında vebadan ölen oğlunun trajik kaybını ve bu kaybın ardından ailesinin, özellikle de doğayla ve sezgileriyle güçlü bir bağı olan şifacı annesi Agnes’in yaşadığı derin yası konu alan, büyüleyici ve şiirsel bir tarihi romandır. Maggie O'Farrell, edebiyat tarihinin en büyük yazarlarından birini anlatırken onun adını neredeyse hiç zikretmeyerek odağı tamamen evde kalanlara, görünmeyen bir kadının acısına ve bir çocuğun ölümünün nasıl ölümsüz bir sanat eserine dönüştüğüne çeviriyor. Zaman gitgelleriyle örülü bu melankolik anlatı; kaybın yıkıcılığını, anne sevgisinin sınır tanımazlığını ve sanatın acıdan beslenen şifasını muazzam bir atmosferle özetleyen sarsıcı bir ağıt niteliğinde.
Annem Öldü Mü? – Vigdis Hjorth
Bu kitabı bitirdiğimde ilk hissettiğim şey üzüntü değil, şükürdü.
Hem bir anne olarak hem de bir evlat olarak kendi annemle olan ilişkimi düşündüm. Elbette her ilişkide kırgınlıklar, yanlış anlaşılmalar, söylenemeyen sözler vardır. Ama bu kitapta anlatılan görülmeme, duyulmama ve yok sayılma hissi öylesine ağırdı ki sayfalar boyunca içim sıkıştı.
Yazar, bir çocuğun yalnızca fiziksel ihtiyaçlarının karşılanmasının yeterli olmadığını; anlaşılmaya, görülmeye ve duygularının kabul edilmesine ne kadar ihtiyaç duyduğunu çok çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Kitabı okurken zaman zaman kendi çocuklarımı düşündüm. Bir anne olarak beni en çok sarsan şey, onların bir gün kendilerini bu kadar yalnız ve değersiz hissedebilecekleri ihtimaliydi. Çünkü bazen çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey çözüm değil, gerçekten görülmektir.
Bu kitap bana bir kez daha şunu hatırlattı:
“Çocuklar anne babalarının mükemmel olmasına değil, duygularının fark edilmesine ihtiyaç duyar.”
Bitirdiğimde anneme karşı daha fazla minnet, çocuklarıma karşı ise daha fazla farkındalık hissettim.
️ Bazı kitaplar hikâye anlatır, bazıları ise insanın kendi hayatına ayna tutar. Bu kitap benim için ikinci gruptaydı.
