Ne yaparsın evlât!.. İçinde yaşadığımız kibar muhitin nizamı böyle... insanın sevdiklerine, dostlarına oyun oynaması yabancıları aldatmasından makbul addediliyor..
Annienin gidecek hiçbir yeri yoktu ve işsiz kaldığı için hiçbir ev sahibi onu kabul etmezdi
Yıllardır annesinin zor günlerinde ona destek olarak iyi bir evlat olduğunu sanmıştı, ama aslında onun bakıcısı olarak değerli zamanını kaybetmis, boşa harcamıştı.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
En basit ve doğal yakınlıklar bile problemlidir. Aşk belalı, evlat hayırsız, ebeveyn kifayetsiz, dost bivefadır.
Ona babalık ediyordum, babamı evlat edinmiştim, onun kelimeleriyle konuşuyordum, biliyordum (o da biliyordu) yapılacak bir şey kalmamıştı, bu son geceydi.
"Şu beğenmediğimiz, akılsızlığa misal olarak
zikrettiğimiz eşeklerin içinde ne filozof kafalılar vardır bilir misin evlât?... Yedikleri sopanın sayısı
ne olursa olsun yürüyüşlerini değiştirmezler.
Hızlı gitmenin sopadan kurtulmak için çare olmadığını, çünkü sahiplerinin büsbütün hırslarını
artırarak kendilerini atlarla yarıştırmaya sevk edeceğini biliyorlar..."
