Yer yer gözyaşlarıyla okuduğum ve Allah kimseyi evlat acısıyla sınamasın diye dua ederken Tolgonayın acısını ne kadar derinlerde hissettiğimi anladığım bir kitaptı. Aynı zamanda toprağın ne kadar kutsal ne kadar mühim şey olduğunu söyleyen bir kitap. Cengiz Aytmotov'un kaleminden çıkan her şeyin ruhuma bu denli işlemesi ve başka yazarların 500 sayfaya sığdırabileceklerini 136 sayfada bir çırpıda anlatıp insanı o ani duygu yüklemesiyle baş başa bırakması muazzamdı.
Merhabalar Aylardan Kasım Günlerden Perşembe kitabıyla buradayım. Kitabı okuyanlar bilir. Kitap Atatürk’le ilgili. Ayşe Kulin’in Atatürk’ün yaşamını “liderlikten çok insan yönüyle” ele aldığı biyografik-roman tarzında bir eserdir. Bu kitapta daha çok Atatürk’ün duygularını okumuş olduk. Keyifli bir okumaydı. Çocukluğu, okuduğu okullar, girdiği savaşlar, evlat edindiği çocukları ile ilgili, evlilik hayatı gibi kendi duygularıymış gibi yazılmış. Yazarımızın amacı da lider olarak değil de insan olarak Atatürk’ü anlatmak. Ayşe Kulin’in kalemini sevenlere tavsiye ederim.
“Çileli ülkemin kadınları yoktan var etmeyi de bilirler, en zor şartlar altında evlerini sıcak yuvalara dönüştürmeyi de...”
“Beni ölümden kurtaran yazgım bana, 'Yapayalnız kal' diye de buyurmuş olmalı ki ben ömrümü hep kesif bir ormanın içinde tek başına bir ağaç gibi sürdüm.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
◤𝘽𝙀𝙉 𝙂𝙀𝙇𝘿𝙄̇𝙈 ◥
Bu ara hastalıktan çok aktif olamıyorum diye okumuyorum sanmayın şahane kitaplar okuyorum...
Peki siz neler okuyorsunuz?
Bugün size @canyayinlari ‘ndan çıkan #josemaurodevasconcelos ‘nun eşsiz kaleminden #güneşiuyandıralım kitabının yorumu ile geldim...
#kitapözeti
Şeker Portakalının sevimli küçük kahramanı Zeze, yine karşınızda.Gözlerinin içi yine ışıl ışıl, yüreği yine sevgi dolu.Bununla birlikte büyümek, ona yeni hüzünler getirmiş.Dahası, küçüklüğündeki şeker portakalı fidanı da yok artık. Zezeyi zengin ve kuralcı bir aile evlat edinmiştir.Bu sayede kardeşlerine göre çok daha iyi maddi olanaklara kavuşmuş, ancak sevdiklerinden uzak kalmıştır. Sevgisizlikle başa çıkabilmesini sağlayan birkaç arkadaşı vardır: Evdeki aşçıları Dadada, okuldaki öğretmenlerinden Fayolle, yüreğine sokulup yerleşen, her ihtiyacı olduğunda ona cesaret veren bir kurbağa ve bir filmde görüp gerçek babasının yerine koyduğu ünlü Fransız şarkıcı Maurice Chevalier.Çok parlak bir öğrencidir Zeze. Şimdi ergenlik dönemindedir; sinirlidir, huysuzdur.Üstelik sırılsıklam âşıktır...
#kitaphakkındadüşüncelerim
İlk kitabının yeri benim için bambaşka olsa da yazarın bu kitabı da Zeze’nin yeni maceraları, yeni yalnızlıkları açısından oldukça heyecan vericiydi.Yalnızlıklarını okurken yine hüzünlendim.Yazar olayları çok güzel kurgulayıp çok akıcı anlatmış hikayesini.Bu kitapta da Zeze’den çok etkilenecek, çok şey öğreneceksiniz...
Ruhunuza gıda veren kitaplarınız olsun...
William Shakespeare'i hemen hemen herkes bilir. Ama ailesi ve yetiştiği çevreyi kimse bilmez. Maggie O'Farell, Shakespeare ailesinin yaşadığı evlat kaybını gerçeğe yakın bir kurgu ile işlemiş."Agnes" karakterinden çok etkilendim. Anneliği, suçluluk duygusu, yaşadığı dönüşüm beni çok sarstı. Acıyı ve yası herkesin kendince yaşadığını gösteren çok güzel bir kitap. Üzerine bir de filmini izleyince daha da etkilendim. Okumanızı ve ardından filmini izlemenizi öneririm.
Roman diye başladık ama değilmiş. Yazarın babasının vefatına dair tuttuğu günceler gibi. Duygusallığı akıcılığı (ki o da sanırım sayfaların boş olmasından kaynaklı) kitabı okutuyor. Kitabın sonuna kadar bir şey bekliyorsunuz ama hiçbir şey olmuyor. Sonunda vakit israfı gibi hissettiriyor. Yine de yakınların kaybı, baba evlat ilişkisi üzerine düşünme ve ölüm hakikatini idrak etme noktasında düşünmeye vesile olacak bir eser diyelim
Hamnet
Puan vermedi·293 syf.·
2026 14. kitabı
Maggie O'Farrell'ın, Shakespeare’in adını bir kez bile geçirmeden eşinin dünyasını anlatan Hamnet, etkileyici bir roman. Kitap, hakkında orman cadısı efsaneleri dönen, insanların ellerine baktığında onlar hakkında bir şeyler gören/hisseden, bitkilerle karışımlar hazırlayıp insanları iyileştiren mistik bir karakter olan Agnes’in hikayesini anlatıyor. Aslında bir kadının yaşayabileceği birçok duyguyu; onun farklı oluşunu, insanlar tarafından sürekli dışlanmasını, aşkını, ailesini, çocuklarını, kayıplarını ve derin yalnızlığını Agnes’in hayatında görebiliyoruz. Roman, Agnes’in oğlu Hamnet’in kardeşiyle evde tekken kardeşinin hastalanması ve ona yardım etmeye çalışmasıyla vurucu bir başlangıç yapıyor. Biz de bir yandan Agnes’in geçmişini, bir yandan da Hamnet’in kardeşinin hastalanmasıyla başlayan bugünlerini anlatan, iki farklı zamanın iç içe geçtiği bir hikayeyi okuyoruz. Başlarda kitabın dilini pek sevemesem de karakterleri tanıyıp hikayenin içine girdikçe anlatım çok daha akıcı bir hale gelmeye başladı. Ancak kitabın ikinci yarısının ilk yarısına kıyasla biraz daha sönük kaldığını ve olayların bir anda hızlandığını düşünüyorum.
Bir dönem hem kitabın hem de filminin sosyal medyada çok konuşulması üzerine, kitaptan sonra filmi de izlemek istedim. Fakat film, ne yazık ki zihnimde kurduğum dekorlardan çok farklıydı. Olaylar filmde aşırı hızlı işlenmişti; özellikle Agnes’in insanların eline bakınca gördüğü şeylerin sahneye dökülüşü bence çok sığ kalmıştı ve oluşturulan o hype sosyal medyanın abartısıydı. Kitabı okurken aslında kafamda çok daha sinematik bir film dönüyordu, adeta okurken bir film izliyor gibiydim. Yine de kitaptan bağımsız, büyük bir beklenti içine girmeden izlerseniz kendi içinde izlenebilir bir film ortaya çıkmış diyebilirim. Ama Agnes’in o mistik ve