"Eğer bir şeyi bütün olarak görebilirsen," dedi, "hep güzelmiş gibi görünür. Gezegenler, yaşamlar... Ama yakından bakıldığında bir dünya yalnızca toz ve kayadan oluşur. Günden güne yaşam daha da zorlaşır, yorulursun, ritmi kaçırırsın. Uzaklığı ararsın — ara vermeyi. Dünyanın ne kadar güzel olduğunu görmenin yolu, onu ay gibi görmekten geçiyor."
Peki ya sen, "Küçük dünyam bana yeter," deyip kendi kabuğunda mutlu olanlardan mısın? Yoksa benim hayallerim bu kabuğa sığmaz diyerek zincirlerini kıranlardan mı?
Evren ondan ne anlıyorsan, odur. Önemli olan onunla nasıl bir ilişkin olduğu. Onunla yaşamı yıkan değil, yaşamı destekleyen bir ilişkinin olması senin sorumluluğun.