Ölüm nedir?Felsefe-Düşünce
Felsefi teorilerinde kötümser bakış açısıyla bilinen yazar aynı zamanda Nietzsche'nin akıl hocasıdır. Peki bu kötümser bakış açısıyla ölümü nasıl yorumlamıştır derseniz.
Gelin birlikte öğrenelim. Evvela ölüm kavramının bir fikir yoksa sadece bir olay mı olduğu sorgulanıyor. Yani bir insanın bedeni hareketsiz kaldığında neden öldüğünü söylüyorsunuz. Hareketsizliğin adı mı ölüm yoksa hayatın sona erdiği fikri mi? Antik Yunan döneminde ölümü bir fikir olarak benimseyen Epiktetos "Ölümden korkmamamız gerekir. Çünkü yaşadığım sürece ölüm yoktur, ölüm geldiğinde ise ben yokum" diye tanımlar. Bu fikirle beslenen yakın dönem Batı felsefi Existenz (kurtuluş) kavramıyla ölümü açıklıyor. Kişinin ruhu bedenin kurtuluyor bir manada ayrılıyor.
Yine bu bağlamda canlı faaliyetlerinin askıya alınması uyku; organik faaliyetlerin kesintiye uğraması ise ölüm olarak izah ediliyor. Pek çok felsefeci ölümü anlatabilmek adına uykuyu bir örnek olarak veriyor. Ayrıca ölümün metafizik tarafı Batılı felsefecileri bile hayatı geçiciliği noktasına götürüyor. Ama bu Doğu'daki gibi bir geçicilik algısı değil. Daha çok yok olma ve hiçlik üzerine kurulu. Öyle ki Schopenhaur ölüm korkusunun kişinin yok olacağı ama dünyanın var olmaya devam edeceği fikri üzerinden yorumladığından bahsediyor.
Ölümün yok olma ile eş değer görülmesi felsefede kötümser bir bakış açısının gösterisi. Ölüm felsefesi üzerine daha farklı fikirler yok mu, elbette var. O yüzden bu kitap sınırlı kalmadan daha çok okumanızı tavsiye ederim. Her kitap bir fikirler dünyasında bir adımdır.
Arthur Schopenhauer
Arthur Schopenhauer
Puan vermedi
Peyami Safa ve Varoluşçuluk: Dokuzuncu Hariciye Koğuşu’nda Psikolojik-Felsefi Temalar
İnsan; kendi varoluşuna (Existenz) dair bilinci, baş ettiği zorluklar ve çektiği sıkıntılar yoluyla kazanır der 
Jean-Paul Sartre .
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu romanında anlatıcı rolünde olan ve Peyami Safa’nın otobiyografik özellikler yükleyerek kurguladığı hasta çocuk anlatıcı, çok erken bir yaşta ölüm tehdidiyle karşı karşıya kalmıştır. Kemik veremi teşhisi konan anlatıcı/Peyami Safa, artık hastanede sürekli müşahade altındadır. Çevresinde telaş halindeki doktorların vücudu ve hastalığı hakkında hiç de aşina olmadığı tıbbi terimlerle münakaşaları, onu dünyaya daha da yabancılaştırmıştır. “Dokuzuncu koğuştaki hasta” olarak artık isimsiz ve kimliksizdir. Bu durumda, artık o dünyanın “içinde” değildir.
Varoluşçu felsefeye önemli katkıları olmuş Alman düşünür 
Martin Heidegger’in 
Varlık ve Zaman’da ürettiği “dünyaya atılmışlık (Geworfenheit)” kavramıyla betimlediği yukarıda değindiğimiz “dünyanın içinde olma hali”, öznenin algılayışta nesne konseptinden ve zamansallıktan fenomenolojik olarak kurtulamama ve “zorunlu olarak” bir anlam üretme çabasında olma haline karşılık gelir. Kişinin özü, zaman içerisinde toplum tarafından belirlenmiştir ve kişi tabiri caizse “el altındadır (dasein)”.
Anlatıcı; hastane koridorlarında, yakınlarının ve diğer hasta yakınlarının acı dolu bakışları altında artık toplumun “dışına” itilmiştir. Ona yüklenen “öz”ü hastalıktan malul olması sebebiyle gerçekleştirememektedir. Bu durum, ona varoluşsal farkındalığını kazandıran etkendir de aynı zamanda. Hastalık, ölüm, toplumdan kopmanın korkusuyla girdiği hastaneden “Varoluşunu” kazanarak çıkmıştır. Anlamı da ölümü de yaşamı da üreten odur artık, Sartre’cı deyişle “özünü kendi yaratır” duruma gelmiştir.
Bildungsroman şeklinde
Jean-Paul Sartre .
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu romanında anlatıcı rolünde olan ve Peyami Safa’nın otobiyografik özellikler yükleyerek kurguladığı hasta çocuk anlatıcı, çok erken bir yaşta ölüm tehdidiyle karşı karşıya kalmıştır. Kemik veremi teşhisi konan anlatıcı/Peyami Safa, artık hastanede sürekli müşahade altındadır. Çevresinde telaş halindeki doktorların vücudu ve hastalığı hakkında hiç de aşina olmadığı tıbbi terimlerle münakaşaları, onu dünyaya daha da yabancılaştırmıştır. “Dokuzuncu koğuştaki hasta” olarak artık isimsiz ve kimliksizdir. Bu durumda, artık o dünyanın “içinde” değildir.
Varoluşçu felsefeye önemli katkıları olmuş Alman düşünür Martin Heidegger’in Varlık ve Zaman’da ürettiği “dünyaya atılmışlık (Geworfenheit)” kavramıyla betimlediği yukarıda değindiğimiz “dünyanın içinde olma hali”, öznenin algılayışta nesne konseptinden ve zamansallıktan fenomenolojik olarak kurtulamama ve “zorunlu olarak” bir anlam üretme çabasında olma haline karşılık gelir. Kişinin özü, zaman içerisinde toplum tarafından belirlenmiştir ve kişi tabiri caizse “el altındadır (dasein)”.
Anlatıcı; hastane koridorlarında, yakınlarının ve diğer hasta yakınlarının acı dolu bakışları altında artık toplumun “dışına” itilmiştir. Ona yüklenen “öz”ü hastalıktan malul olması sebebiyle gerçekleştirememektedir. Bu durum, ona varoluşsal farkındalığını kazandıran etkendir de aynı zamanda. Hastalık, ölüm, toplumdan kopmanın korkusuyla girdiği hastaneden “Varoluşunu” kazanarak çıkmıştır. Anlamı da ölümü de yaşamı da üreten odur artık, Sartre’cı deyişle “özünü kendi yaratır” duruma gelmiştir.
Bildungsroman şeklinde
Reklam
"In der Strafkolonie" ist eine Kurzgeschichte von Franz Kafka, die erstmals 1919 veröffentlicht wurde. Es handelt sich um eine zutiefst verstörende und zum Nachdenken anregende Erzählung, die sich mit Themen wie Gerechtigkeit, Strafe und der inhärenten Grausamkeit bestimmter Systeme auseinandersetzt.
Die Geschichte spielt in einer abgelegenen Strafkolonie, wo einem Forscher eine neue, aufwendige Hinrichtungsmaschine vorgeführt wird. Die Maschine ritzt das Urteil des verurteilten Gefangenen in seine Haut ein, als eine Form der Bestrafung. Der Offizier, der die Maschine bedient, ist fanatisch von ihrem Einsatz überzeugt und betrachtet sie als die ultimative Manifestation von Gerechtigkeit.
Eine mögliche Interpretation von "In der Strafkolonie" ist, dass die Geschichte als Kritik an autoritären und dehumanisierenden Systemen verstanden werden kann. Die exzessive Brutalität der Maschine, die detaillierte Beschreibung der Bestrafung und die starre Haltung des Offiziers verdeutlichen die destruktive Natur eines solchen Systems.
Kafka scheint auch die Fragilität von Wahrheit und Gerechtigkeit in Frage zu stellen. Die Bedeutung des eingravierten Urteils bleibt oft unklar, und die Maschine selbst wird als fehlerhaft und veraltet dargestellt. Dies deutet auf eine Kluft zwischen den Vorstellungen von Gerechtigkeit des Offiziers und einer möglichen tatsächlichen Gerechtigkeit hin.
Darüber hinaus kann "In der Strafkolonie" als Reflexion über die menschliche Natur und die Existenz von Grausamkeit und Unterdrückung in der Gesellschaft interpretiert werden. Die Geschichte stellt die Frage, ob solche unmenschlichen Strafmethoden jemals eine gerechte Lösung sein können und ob es überhaupt eine absolute Wahrheit und moralische Autorität gibt.
Insgesamt hinterlässt "In der
"Das Urteil" ist eine Kurzgeschichte des renommierten tschechisch-deutschen Autors Franz Kafka. Kafka ist bekannt für seine Werke, die Themen wie Entfremdung, existenzielle Ängste und die Absurdität der menschlichen Existenz erforschen.
Veröffentlicht im Jahr 1912 erzählt "Das Urteil" die Geschichte eines jungen Mannes namens Georg Bendemann, der einen Brief von seinem Vater erhält. Der Inhalt des Briefes betrifft Georg zutiefst und er gerät zunehmend in Not. Der Brief offenbart, dass Georgs Vater ihn zum Tod durch Ertrinken verurteilt hat. Überwältigt von Verzweiflung teilt Georg seinen Kummer in einer Reihe von Gesprächen mit seinem Freund.
Während Georgs geistiger Zustand sich verschlechtert, landet er schließlich auf einer Brücke, die auf den Fluss blickt. Dort trifft er einen alten Mann, der ihn ins Gespräch verwickelt. In einem intensiven Moment der Katharsis erklärt Georg, dass er unschuldig ist, und springt von der Brücke in den Tod.
"Das Urteil" erkundet Themen wie Schuld, Urteil und die komplexe Beziehung zwischen Vätern und Söhnen. Es taucht in den psychischen Aufruhr des Protagonisten ein, während er mit Schuldgefühlen und dem Gewicht gesellschaftlicher Erwartungen ringt.
Kafkas Schreibstil in "Das Urteil" zeichnet sich durch seine surreale und traumhafte Qualität aus. Die Geschichte ist geprägt von Ambiguität, Symbolik und einem Gefühl des drohenden Untergangs, die wiederkehrende Elemente in Kafkas Werken sind.
Insgesamt ist "Das Urteil" eine eindringliche und zum Nachdenken anregende Geschichte, die Kafkas charakteristischen Erzählstil und seine Erforschung der menschlichen Verfassung zeigt.
