“Məni öldürməyən şey mənə güc verir”.
Xalis cəfəngiyyatdır. Ən azı müasir yozumu baxımından şitdir. Gündəlik həyatda əzab insanı gücləndirmir. Onu üzür. Kövrək edir. Taqətdən salır. İnsan ruhu heyvan dərisi deyil ki, aşılandıqca möhkəmlənsin. İnsan ruhu həssas, titrək, zərif membrandır. Zərbələr onu yırtır, iz salır, ürkək edir. Bax elə bu vaxt əzab xəstəliyə çevrilir. Öz nəfəsi, qərarsızlığı ilə dönüb insanın şəxsi həyatı olur. Bu xəstəlik xəbərsiz oyanır, ən dəhşətlisi isə,özü ilə qidalanır. Onların indiki zamanla və ətraf mühitlə əlaqəsi qırılır. Hətta bu əlaqə olsa belə, elə dərinə, elə gözdən uzaq, xəlvət bir yerə gömülür ki, heçkəs - hətta psixiatr özü də onu üzə çıxara bilmir…