“Birilerine kendi gerçeğini anlatabileceğini, kendini onlara gösterebileceğini fark ettiğinde, onların karşısında çırılçıplak durduğunda, ‘Benimle güvendesin’ karşılığını vermeleri. Mahremiyet budur. Bu standartlara göre, Celia’yla yaşadığım o an herhangi biriyle yaşadığım en mahrem andı.”
Sonra aniden varoluşumun tüm yönünü değiştiren muazzam bir değişiklik oldu. Kitapları her şeyden çok seviyordum ve babamın büyük bir kütüphanesi vardı. Ne zaman fırsat bulsam okumaya olan bu tutkumu tat- min etmeye çalışıyordum. Babam ise buna müsaade et- miyor ve beni okurken gördüğünde adeta köpürüyor- du. Gizli gizli okuduğumu fark edince bütün mumları sakladı. Gözlerimin bozulmasını istemiyordu. Fakat ben mum yağını bulup, fitil yapıp, teneke kutuları ka- lıp olarak kullanarak mum yapıyor ve her gece ışık sız- masın diye anahtar deliğini, çatlakları kapatarak oku- maya devam ediyordum. Çoğu zaman bu durum şafak sökene, herkes uyurken annemin erkenden kalkarak ağır iş gününe başlamasına kadar devam ediyordu.