a.
@ferasits
52 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Kitabın ismini ilk duyduğumda insanın başka insanlara verdiği zararlarını sebebinin o içindeki şeytan olduğunu düşünmüştüm. Hatta kitabın belli bir yerine kadar düşünecelerim de öyleydi ama yanılmışım. Ömer hepimizin içinde olan ama farketmediğimiz o şeytanın farkında. Çoğumuz onunla farkında olmadan mücadele ediyoruz ama Ömer o farkındalığa rağmen mücadele edemiyor. Kitabımızın ana konusu zaten Ömer ama ben bundan ziyade daha dikkatimi çeken şeylerden bahsetmek istiyorum.
Öncelikle zekanın tükenebilirliğine yapılan vurgu. Benim en hoşuma giden detaylardan birisiydi.
Ve bahsetmek istediğim diğer mevzu ise: Ömer'in arkadaşları. Bu insanları okurken gerçekten görüyor gibiydim. O coşkun ama neye coştuğunu bilmeyen gençler, tartışmak için değil üstte olmak için tartışan 'mühim' insanlar. O kadar gerçekti ki, o an dedim. Bu insanlar, her devirde var. Tenkit etti, eleştirdi! Neyi? Kendisi de bilmiyor.
Velhasıl kelam okumanızı tavsiye ederim.
Çocukluğumun İstanbul'unu hissettim okurken. Sanki ailemden birinin elini tutmuş bir kış günü caddede yürürken gördüğüm yetişkinlerin hikayelerinden biriymiş gibi. İçim acıdı, çünkü İstanbul sokaklarında o tanıdık ve yabancı his yok artık..
İncelemeden ziyade hislerimi anlattım, ama bu kadar günlük bu kadar akıp giden hikayeleri anlatmak için güçlü kalem gerekiyor. Tebrik ediyorum
Mitolojiye ilginiz ve merakınız varsa, başlamak için mükemmel bir kitap. Yunan mitolojisinden roma mitolojisine doğru geçiş yapılıyor ve tek tek bütün unsurlar anlatılıyor. Okuduktan sonra günümüzde, farketmesek bile, mitolojiyle alakalı deyim ya da isimlerin sürekli etrafımızda olduğunu fark ediyorsunuz.
Kendi düşüncelerimEdebiyat
Kitabı okuduktan sonra, hikayenin kendisine anlatıldığı adam gibi "böyle durumlarda insanların hep yaptıkları gibi, boşlukta sonsuz bir noktaya, olmayan bir odağa bakıyordu" m. "ama sonra sonra, gördü de." ama ben göremedim. Oysa ki görmeyi çok da isterdim.
Kitabı okurken köle ve hoca arasındaki o gerilimi iliklerime kadar hissettim hatta bazen yarıda bırakmayı bile düşündüm ama hikaye kendini okutmasını çok iyi biliyordu.
Hikaye ciddi anlamda etkileyiciydi ama sonunda birden ne oldu da bitti gibi bi kafa karışıklığı yaşadım. Belki de yazar da bunu istemiştir.
Haricinde de hocanın zekasını ileri açılmak içini kullanmayı bırakıp, kendi zihninin etrafında dolandığında, evliyanın da dediği gibi, zekasını ilerletmek yerine körelttiğini sonrasında da bunaldığını, her şeyi çözmeye çalışırken kendisinde takılı kaldığını düşünüyorum.
Bu sözlerime Yunus Emre'nin "ilim kendini bilmektir" sözü ile karşı çıkmak isteyenler olabilir ama hoca kendini bilmek de istemiyordu aslında. Kendi yaratılışını anlamak için isyan ediyordu kendi kendine ama bu sonu olmayan bir düşünceydi. Çevresinin bundaki etkisini asla yok sayamam. Ama kendi içinde kapana kısılmasaydı belki o zaman neden ben benim sorusunun cevabını bulabilirdi.