Herkes kendi özünü bulmak için yola çıkmakla mükellef. Bu yolda rastladığımız insanlar, arkadaş-larımız, dostlarımız, yoldaşlarımız olacak. Ve sonunda —bilge adamın dediği gibi-"Yol mu, yolun sonu mu daha kıymetli?" sorusuna en doğru cevabın "yol arkadaşı" olduğunu kavrayacağız. O zaman insanın yalnız bir ada, dünyaya fırlatılmış bir özne, kökünden
koparilms bir agac olmadigint anlayacag1z. Insann varlgin anla-
mını ancak kendi kalarak ama başkalarıyla birlikte keşif ve tecrübe edebileceğini yakinen göreceğiz.12
Özümüzde olanı hatırlayıp ona kavuşmak istediğimiz zaman "özledik" diyoruz. Öz-leşmek gibi.
Insan sevdiğini özler ya, sevdiği de özünün bir parçası... Ozü neyse onu seviyor, neyi seviyorsa özü ona dönüşüyor.15
Eksik olan şeye tekrar kavuşmak için hareket ettiğinde özlemiş oluyorsun. Özünde ne varsa yokluğunda onu özlüyorsun. Neye özlem duyuyorsan o, senin özünü oluşturuyor.16