Feyza Aykut
@feyzaykut
“Büyüdükçe azalıyorum. Kendimi buldukça kaybediyorum. Olduğumdan daha yaşlı hissettikçe , daha çok çiçek, kuş, yıldız ve evren oluyorum. Kendimi ne kadar tanımlarsam sınırlarım o kadar azalıyor. Her şeyi kapsıyorum. Özümde Tanrı’yla aynıyım.”
“Öyle ya, ha dibinde ölmek gümüş şamdanların
Ha bir cellat elinde, gözleriniz kapalı
Belki de yürüyorken, iki taşıt arasında
Belki de bir intihar; güzdü, çiçekler vardı
Şişman bir adam kulaklarını tutuyordu dünyada
Dünyaya baktığım yol uzamakta”
Yaşadığı hayatın tek bir anını bile geçmişi hatırlamaya harcamayan kişi, tüm ölümlülerden daha çok kutsanmıştır
“Peki ya insanın kozmosun evrimindeki bitiş noktası olduğundan emin misiniz? Başka bir boyutun daha olduğu, başka bir dünyanın, insan acısının nihai bir anlam bulacağı bir dünyanın olduğu düşünülemez mi?”
GÜNEŞİN YAZDIĞIEdebiyat
Alıştık bakıvermeye, az şey mi balkonda deniz
Son gözlerimizi harcadık, en çok da güneşin tuttuğu
Sırası gelmişken söyliyelim de
Biz onunla güneşi, suyu aşka çeviriyoruz
Bana uzun mu uzun portakal dilimlerini anlatıyor
Duvarları boyatıyor her sonbaharda
Şimdiyse ne yapalım? bilemiyoruz.
