çiçekler hicbir şeyin kalıcı olmadıgını öğretir bize; ne güzellikleri kalıcıdır ne de solgunlukları. çünkü,sonradan yeni tohumlar verirler.mutluyken de mutsuzken de hatırla bunu.her sey gecip gider,yaşlanır, ölür ve yeniden dogar.
bütün bu duygular uzak bir geçmişe aitti; ta başından beri benimleydiler.uzun zaman önce tatmıs,fakat zamanla unutmustum onları.gene de yaşamımdan daha gerilere, dogdugum günden öncesine gidiyor gibiydiler; artık ben olmayan bir kadının bedeninde,artık bana ait olmayan bir organda bulunan eski bir yaradan gelen duygular gibi.
o da benim bir gökkuşağı olduğumu hissediyor mu?yoksa çoktan sönüp gittim mi onun gökyüzünden?
eğer öyleyse göğsümdeki bu rengarenk ışıkları söndürmeliyim.fakat hayatıma son vermediğim müddetçe parlamaya devam edecekler.