İnsan bir zaman tüketicisidir. Zaman insanı sınırlar. Ama çoğu insan şimdi yapamadığını ileride yapacağı sanısındadır, önündeki zamanı sınırsızmışcasına harcar. Aslında, insanın en önemli yanılgısı da budur.
Bir ebeveyn bir çocuğa fiziksel acı verdiğinde o çocuk çözümsüz bir biyolojik çelişkiyle karşılaşır. Bir yandan korktuğumuzda korunmak için bakıcılarımıza sığınma içgüdüsüyle doğarız. Diğer yandan bakıcılarımızın da acı ve korku kaynağı haline gelmesi, yaptığı şeylerle çocuğun dehşete düşmesine sebep olması, çocuğun beyni için oldukça kafa karıştırıcıdır.
Bir çocuk üzgün olduğu ve verdiğiniz dersleri duyamadığı sürece sonuçlar ve dersler etkisizdir. Bu bir köpeğe başka bir köpekle kavga ederken oturmayı öğretmeye çalışmak gibidir.