"Yasamin kargasa olduguna inaniyorum. Ekmek mayasi gibi, devinen ve bir dakikaligina, bir saatligine, bir yilligina ya da yüz yilligina devinen, ama sonunda devinmeyi birakacak bir sey, bir maya gibi. Devinmeyi sürdürebilsin diye büyük küçügü yer, gücünü yitirmesin diye güçlü zayif yer. En fazlasini sansli olan yer, en uzun da o devinir, iste o kadar."
“…Hayati idrak etmeye çabalayan özgür ve derin düsünce, saçma dünyevi kaygilari tamamiyla hor görme; iste bu iki sey, insanin daha yüksegini göremeyecegi iki lütuftur.”
“Çok mutluydum o günlerde, ama fark etmek istemiyordum. Simdi yillar sonra, fark etmemenin belki de mutlulugu korumanin en iyi yolu oldugunu düsünüyorum.”