Bohemian Rhapsody
@freedom19
My makeup may be flaking
But my smile, still, stays on.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Dino Buzzati tarafından yazılan ve orjinal adı “Il deserto dei Tartari” olan ve dilimize “Tatar Çölü” olarak çevrilen bu roman 1940 yılında yayımlanmıştır.
Tatar Çölü, Franz Kafka’nın “Kale” adlı eseriyle bazı benzerlikler taşımaktadır ve bazı eleştirmenler tarafından yapılan değerlendirmelere göre Kafka’nın “Kale”sine atıflar bulunmaktadır. Örneğin, Tatar Çölünde yer alan olay örgüsünün “Bastiani Kalesi” içerisinde geçmesi bu atıflardan biri olarak değerlendirilmektedir. Bununla beraber, Tatar Çölünde yer alan karakterler ve semboller; yazarın okuyucuya iletmek istediği mesajların aktarılması açısından ustalıkla sunulmuştur.
Bu kitabı okuyan kişiler kitap içerisinde birden fazla temayla karşı karşıya gelmektedir. Bu temalardan en önemlisi “yaşamdaki varoluş amacının sorgulanmasıdır.” Karakterimiz Drogo sürekli olarak bir konuyla ilgili umut etmekte ve bu umudu sebebiyle zamanını boşa geçirmektedir. Hayat akıp gitmekte fakat Drogo geçen zamanın farkına varamamaktadır. Arkadaşları veya komutanları tarafından Drogo’ya verilen bazı mesajlarda “Önünde daha çok zaman var, isteklerini ilerleyen zamanlarda gerçekleştirebilirsin.” şeklinde ifadeler yer almıştır. Fakat ironik olan durum şu dur ki bu telkinde bulunan arkadaşları da ömürlerini boşuna bir umut uğruna harcamışlardır. Bazı arkadaşları ise geçen zamanla ilgili Drogo’ya bazı uyarılarda bulunmuşlardır. Örneğin kitabın bir bölümünde şu ifadeler yer almaktadır: “Ben de, geçmişe dönebilseydim, sizin gibi yapardım…. Ama yine de sonuç olarak, yazık. & Yirmi iki ay, hiçbir yenilik getirmeksizin geçip gitmişti. Halbuki yirmi aiki ay uzundur, birçok şey olabilir; Yirmi iki ay yeni ailelelrin kurulması, çocukların doğması hatta konuşmaya başlaması, otların olduğu yerde kocaman bir evin yükselmesi…” Bu ifadelerden de
Nedeni bilinmeksizin, zaman günleri birbiri ardına yutarak, çok daha hızlı bir biçimde akıp gitmeye başlamıştı. İnsan şöyle bir çevresine bakana kadar akşam oluyor, güneş ufukta kayboluyor, derken öbür taraftan yeniden belirterek karla kaplı dünyayı aydınlatıyordu.
