Gerçekten bu yazar inanılmaz.
Ana karakterleri o kadar güzel dengeliyor ki sanki farklı bir evrende olması gerekenmiş gibi. Ne erkek karakter çok güçlü çok yaşlı çok zengin ne de kadın karakter.
Güçlerini bir noktadan sonra eşleştiyor gerekli olduğunda diğerinin daha fazla güçlü olmasına izin veriyor gerektiğinde de öbürünün. O kadar adil yazıyor ki hayranlıkla okuyorum ne zorlama ne manipüle o kadar keyif aldım ki şu iki kitabı okurken yarattığı evren mükemmel açıklamaları mükemmel olay örgüsü diğer kitabıyla benzer olmasa da aynı tadı verse de inanılmaz keyif alıyorum okurken. Diğer faktörler gözüme batmıyor mesela okuduğum kitaplarda genelde çoğunlukla oluyor bu ya erkek karakter çok güçlü çok tehlikeli çok zengin kadını manipüle eden bunu da romantizm altında bize satmaya çalışan kitaplar beni sinirlendiriyor o kadar odaklanıyorum ki bu rahatsızlığıma kitabın hiçbir kurgusu beni memnun etmiyor veyahut güçlü bir kadın karakter yazsalar bile kitabın sonunda mutlaka erkek karakterin dizinin dibinde bitiyor kendi hayatını görmezden gelip erkeğin hayatına adapte olan karakterler. Arkadaşlar bu zaten hayatımızda o kadar çok var ki sen ben o herkes bunu yaşıyor zaten neden gerçekten kaçınııp hayal dünyamıza da bunu sokalım neden bunu izlemek zorunda kalalım neden idealizmmizi yine aynı yaşanmışlık üzerinden kuralım ama bu kitapta öyle değildi mutlaka okuyun arkadaşlar güçlü kadın karakter görün Çapkın ama güvenilir erkek karakter görün en en güzeli de kadın karakterin gücünden korkmayıp da onunla gurur duyan bir erkek karakter görün.
İki kitabı da bitirdim hem de böyle iki gün gibi bir sürede çok da güzeldi üçüncü kitabı da okuyacağım normalde böyle serilerde üçüncü kitap beni heyecanlandırma çünkü üçüncü kitaba yeni bir karakterle başlıyor ama bu beni heyecanlandırdı
Olağanüstü Sınıf-Atağa Geçiyor - Tim Harris·232 syf.·1000Kitap
8/10
2026 65. kitabı
Tim Harris’in kaleme aldığı "Olağanüstü Sınıf Atağa Geçiyor" , çocuk edebiyatının son yıllardaki en eğlenceli ve yaratıcı serilerinden biri olan "Olağanüstü Sınıf" serisinin ikinci kitabıdır.
Serinin ilk kitabında tanıştığımız sıra dışı, eğlenceli ve öğrencilerine her gün taze pişmiş pastırma/yumurta ikram eden öğretmen Bay Bambuckle, okul müdürü Bay Sternblast tarafından okuldan uzaklaştırılmıştır.
Bay Bambuckle’ın yerine gelen yeni öğretmen Bayan Frost, tam bir disiplin abidesidir. "Yeni ilkemiz disiplindir!" mottosuyla hareket eden ve sınıfa buz gibi bir atmosfer getiren bu öğretmen, 6B sınıfının neşesini söndürmeye çalışır.
Çok sevdikleri öğretmenlerini geri isteyen sınıfın 15 "olağanüstü" öğrencisi, Bayan Frost’un katı kurallarına karşı birleşir. Kitap, öğrencilerin Bay Bambuckle’ı geri getirmek için atıldıkları muzip maceraları ve kurdukları planları konu alır. Bay Bambuckle okulda olmasa bile, öğrencilerine gönderdiği gizemli notlar ve küçük sihirli dokunuşlarla onlara uzaktan destek olmaya devam eder.
5. Ve 6.sınıf öğrencileri için uygundur.
@finalkultursanat
Ayşe Can
Olağanüstü Sınıf Atağa Geçiyor
Tim Harris
Ayşe Can
Olağanüstü Sınıf Atağa Geçiyor
Tim Harris
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yazardan okuduğum ilk kitap oldu. Son zamanlarda yeni yazarlar keşfetmek beni mutlu ediyor. Okumaya bu kadar uzun bir ara verdiğim için pişmanlık duyuyorum. Sanırım son üç ayın en başarılı polisiye-gerilim romanını okudum.
Kitabın tam anlamıyla bir korku atmosferi sunduğunu iddia edemem zira gece kapağını kapattığımda evde bir ürpertiyle dolaşmadım. Benim için gerçek bir gerilim romanı tam olarak bu hissi yaşatmalı. Ancak kitapta merak duygusu her an ön planda ve sürekliliğini koruyor. Hikayenin yarısından itibaren katilin kim olduğuna dair kesin bir karara varmıştım ama elbette ters köşe oldum. Eğer tahminim doğru çıksaydı ve olaylar o kişiye bağlansaydı kurgu benim için kusursuz olurdu. Yine de mevcut haliyle müthiş bir senaryo derinliği ve kurgu başarısı hissettiriyor. Müfettiş Frost ile terapist Frankie'nin bu hikayesini mutlaka okumalısınız.
Kitapta birçok yazım yanlışı vardı bu arada şimdiye en çok yanlışla karşılaştığım kitap bu oldu sanırım bunu da belirtmiş oluyum.
Psikoterapist 
Brian Freeman
Psikoterapist Brian Freeman
Selam arkadaşlar, bugün sizlere severek okuduğum Gece Avcısı serisinin (benim okuma sıramda) yedinci kitabı olan Mezarın Yüzü’nün yorumu ile geldim.
Bu kitapta olaylar vampirlerin gizemli bir şekilde ortadan kaybolmasıyla başlıyor. Bu durum vampirler ve gulyabaniler arasındaki gerilimi artırırken iki tür arasında çıkabilecek olası bir savaşın da habercisi oluyor. Böyle bir savaşın patlak vermesi halinde ise masum insanların da zarar göreceği çok açık.Tüm bu karmaşanın arkasında ise gulyabani Apollyon vardır. Apollyon’un gulyabani ordusunu kışkırtıp manipüle etmesiyle birlikte dengeler iyice sarsılıyor. Cat ve Bones da bu durumun ortasında kalırken hem Apollyon’u durdurmaya hem de vampirler ile gulyabaniler arasında çıkabilecek büyük bir savaşı engellemeye çalışırlar. Ayrıca bu kitapta Cat’in en ilginç özelliklerinden birini biraz daha farklı bir şekilde görüyoruz. Bir vampirden beslendiğinde onun güçlerini geçici olarak kullanabilmesi bazı yerlerde avantaj sağlarken bazı yerlerde işleri daha da karıştırıyor.
Cat ve Bones ikilisinin maceralarını okumayı gerçekten çok seviyorum. Birlikte oldukları sahneler hem eğlenceli hem de macera dolu oluyor.Aralarındaki aşk ve tutku da her kitapta biraz daha artıyormuş gibi geliyor. Bu yüzden onları okumak her seferinde daha da keyifli hale geliyor. Seriyi zaten çok severek okuyorum ve bu kitap da yine beklentimi karşılayan bir devam kitabı oldu. Vampirler, gulyabaniler, hayaletler, kalıntılar derken hikâye zaten kendi kendini okutuyor. Üstelik okuma zorluğu yaşadığım bir dönemde bana çok iyi geldi, adeta kurtarıcım oldu.
Benim için yine keyifli bir okumaydı. Temposu hiç düşmeyen, akıcı bir kitaptı. Bakalım serinin sekizinci kitabında beni neler bekliyor.
"İç çekerek anlatacağım bunu yıllar sonra"Edebiyat
Adam Phillips'i severim, onun dağınık fikirlerini de. Çok tanıdıktır benim için çünkü. Bu kitap öncesinde okuduğum üç kitabıyla birlikte bu kitap da istediğim tatmin duygusunu yeterli ölçüde verdi. İnsanın okuduğu kitaplardan, kendisi için "yol gösterici" olduğuna kanaat getirdiklerini bulabilmesi bence çok büyük bir şanstır. Sanırım pek nadir şanslı bir insan olarak bu konuda bütün haklarımı kullanıyorum. Benim ilk yol göstericim Platon'un Devlet kitabı olmuştu. İkincisi, Friedrich Nietzsche'nin İyinin ve Kötünün Ötesinde kitabı, üçüncüsü (bu çoğul tabii ki) Simone de Beauvoir'ın İkinci Cins serisi olmuştur. Nihayet uzun bir aradan sonra dördüncüsünü de bulmuş oldum. Böyle iyi kitapları tekrar tekrar okuyup kaçırdığım detayları fark ederken aslında kendimi sevdiğimi daha çok hissediyorum. Bu yüzden sevinçliyim ve sevincimin nedenini de açıklamak istedim.
Phillips bu kitabında evrensel lanetimiz olan modern dünyanın bizi soktuğu ve hapsettiği derin girdapta o daha iyi birisi olma arayışı, adeta yeni bir kimlik yaratma psikolojisi ile kişinin yaşamı içerisinde kaçınılmazı olan kendi değişiminin paradoksal etkileri arasındaki kritik ayrımları dağınık anlatımıyla ifade ediyor.
Kitabın en kilit noktası da, yani "beni okumalısın" dediği nokta: İhtiyacınızdan fazla özeleştiri soruları barındırması. Okura düşünce durakları vermiş, durup düşünürken, soruları cevaplamaya çalışırken klasik okur psikolojisinin ilk tepkisi olarak hak verebileceğin noktalara odaklanmaya çalıştıkça, en azından ben öyle yapıyorum arkadaşlar yargılamayın, zihnimin gerisinde zamanın tersine akışı ve tersine değerlendirmeler silsilesi yaşanıyor. Kendini eleştirmek mi? Evet, buyrun benim! Gerçi kendinden çok, bireyin evrensel değişim isteklerinin bir eleştirisi.
Bu kitapta değişim sadece kişisel bir
Okurun karşısına hangi sıklıkla çıkan bir kitap daha ilk sayfasından karanlık kuyuların dibinden seslenerek tuhaf bir heyecan, haz ile umut arasındaki bir sınırda ona tanımsız duygular yaşatır? Bu tür metinlerin anlaşılmasının zaman istediğini, içindeki oyalanmalar, duraksamalar, ertelemeler, alt metinler dikkate alınarak okunmaları gerektiğini hissederiz.
Salgın olmasaydı günümüz insanının duraksama zorunluluğu da belki olmayacaktı. Ama yazar kaleme aldığı metnin satırları arasında oyalanma, onu geciktirme hakkına sahip olmalı. “Yazmak, şizofreninin toplumsal olarak kabul edilebilir bir şeklidir” diye boşuna söylememiş E. L. Doctorow. Thomas Bernhard'ın Beton’u işte böyle metinlerden. Yazarın bölünmüş kişiliklerinden biri olan müzik bilimci Rudolf’un besteci Mendelssohn Bartholdy hakkında yazmayı planladığı ama bir türlü üzerinde ilerleyemediği çalışmasıyla ilgili. Başından sonuna sanki nefes almadan akıp giden, yazarın diğer kitapları gibi kesintisiz bir iç monolog. İnsan en çok da kendi kendine konuşurken oyalanır. Bernhard’ın kitaplarında özellikle de Beton’da kullandığı baskın bir teknik var. Toplumda hüküm süren yüzeyselliğe yönelik şikayetlerini ve sızlanışlarını kaleme alması, hayata karşı süregelen hoşnutsuzluğu ama bu konuda herhangi bir çaba göstermeden kendini akışa bırakması yazım tarzının özelliklerinden. Ben Marcus, deneysel kurgu üzerine yazan ve Bernhard hayranlığını açıkça dile getiren bir yazar olarak Frost'la ilgili incelemesinde Bernhard’ın anlatısal bir hikâye anlatıcısından çok bir bilincin mimarı olduğunu belirtmiş.
Varlıklı bir hayat süren münzevi Rudolf doğru zamanın geldiği inancı ile masa başına oturduğunda cümlelerini kâğıda dökmek ister. Mendelssohn Bartholdy için yazacağı ilk cümlenin ne olacağını düşünürken endişesi ablasının tutkuyla
