Geç okuduğum için mutluyum, inanılmaz bir hikaye, inanılmaz bir tasfir… ister istemez aklım filme gitti ama Beş Ordular Savaşını, Peter Jackson çok iyi yansıtmış bence… Gözlerim dola dola o kısımları okudum. Filmler de cüceler aşırı aksi yansıtılmıştı özellikle Thorin ama dağ ve altın kısmına gelene kadar gayet makul bir tavrı vardı.
Kitapta Elf Kralının ismi yazmıyordu, Ejderha ise kara ok ile kısa sürede öldürüldü. Legolas ve Tharuiel de yoktu, filler karakterlerdi. Cüce ve elf aşkıda yoktu. Gayet aktı gitti seri…. Filmde ister istemez uzatma ve heyecan aranıyor. Yapılan eklemeler üçleme yapmak için yapılmış, bariz…. Radagaskar karakteri sadece bir kere geçti :( ayrıca Orklar yok, Goblin savaşı var beş Ordu da ona aşırı şaşırdım. Bolg normalde ork değil mi? Kafam orada bir karıştı. Galadriel ve Saruman başkan hiç yoktu, ona üzüldüm. Gandalf ise gerçekten olması gereken yerlerde hep.
Bilbo ve Bombur favori karakterlerim bir de Beorn <3
J. R. R. Tolkien 
Hobbit
J. R. R. Tolkien Hobbit
"...En bilge olanlar bile sonu göremez."
İnsan kaderini yenebilir mi? Ya da şöyle düzelteyim: Üzerindeki lanete karşı durabilir mi?
Yoksa bileği bükülmez bir yiğit, yan gözle bakılamaz bir savaşçı olsan dahi bu mümkün değil midir?
Şimdi biraz eskiye gidiyoruz...
Uzun zaman önceye; Orta Dünya’nın kaderini belirleyen Yüzük Savaşı’ndan, yani Üçüncü Çağ’ın sonundan çok daha öncesine gidiyoruz bu kez. Kara bahtın ve kem talihin, üzerine bir lanet gibi kazındığı; belki de kadim zamanların en acıklı hikâyesi çıkıyor karşımıza: "Húrin’in Çocukları"...
Silmarillion ve Bitmemiş öyküler gibi eserlerde de bahsedilen bu anlatı; bir lanetin, bir kaderin, bir insanı ve bir aileyi neye dönüştürdüğünü, onları nasıl makûs bir sona sürüklediğini anlatıyor bize. Kitaptaki her sözde, her satırda; rüştünü ispatlamaya çalışan ve geri adım atmaktan imtina eden bir kahraman var karşımızda. Hurín oğlu efsanevi Túrin Turambar... Her ne kadar bu özelliklerinin kadim soyundan gelen bir yazgı olduğunu düşünsek de, Orman’ın Hanımı Galadriel'in de dediği gibi: "Belki de her birinizin gideceği yol, şimdiden ayaklarınızın önüne serilmiştir de siz göremiyorsunuzdur..."
Kitabımız, Tolkien evreninden aşina olduğumuz destansı anlatımıyla karşılıyor bizi. Uzun cümleler ve güçlü vurgularla örülmüş bu anlatım, atmosferi derinden hissettiriyor. Her ne kadar eser, oğlu Christopher Tolkien tarafından Tolkien'in notlarından derlenip bize sunulmuş olsa da, sayfalarda onun edebî dilini bir miras gibi hissediyoruz.
Yazar, ilk sayfalarda bizi Orta Dünya’nın zengin karakter havuzuyla baş başa bırakıyor. Hikâye ilerledikçe anlatım daha yalın ve daha hikaye odaklı bir hâl alıyor. Olay örgüsü ve geçişler oldukça akıcı ve anlaşılır ilerliyor. Destansı anlatımın verdiği epik duyguyu sık sık hissediyor; karakterin ikilemlerini, varoluş mücadelesini ve
artık bende okumuş ve yaşamış olanlardanım.
Dünya ikiye bölünmüştür, denir. Tolkien'ın yapısı söz konusu olduğunda: Yüzüklerin Efendisi'ni okumuş olanlar ve okuyacak olanlar. Artık siz de okumuş olanların tarafına geçebilirsiniz. Unutmayın, hiçbir film edebiyat eserinin yerini tutamaz.
(arka kapak yazısı)
Ben şahsen, artık okumuş olan tarafta olduğum için çok mutluyum. Böyle bir başyapıtı neden daha önce okumadığımı, neden okumaya korktuğumu sorgulamakla beraber tamamen okuduktan sonra bir daha asla ilk okuduğumda hissettiklerimi hissedemeyeceğimi iyice anladım. Herkes Yüzüklerin Efendisi okuduktan sonra geri kalan çoğu fantastiğin boş geleceğini, başka bir boyutta kopyalanmış hali olduğunu söylemişti, şimdi çok iyi anlıyorum onları. Zira ben bu kitabı okuduğum 8 gün boyunca kendime şunu sorup durdum:
"Bugüne kadar bize fantastik/epik fantastik diye kitapları pazarladılarsa bu kitap ne oluyor?"
Evreni çok karmaşık ve detaylı olmasına rağmen kolayca içine dalabiliyorsunuz. Aklımda hâlâ bazı soru işaretleri var onlarında diğer kitaplarla birlikte gideceğini ümit ediyorum. Özellikle "Elrond'un Divanı" bölümündeki geçmiş tarih anlatımı gondor olsun numenor oldun mordor olsun kafamda tam olarak oturmadı tekrar da okudum. Ama bu gözünüzü korkutmasın çünkü ben sesli bir ortamda okuduğumdan anlamadığımı düşünüyorum. "Fantastik" okumaya alışkın biriyseniz bu kitabı okurken korkmanıza gerek yok bence. Bilhassa bu kitap fantastik edebiyatın ilk ve en önemli örneklerinden olduğu için fantastik yazarlarının el kitabı olarak okuduğu kitap diye de düşünebilirsiniz. Zira ben yüzüklerin efendisi okudum deyip de, Tolkien'den ilham almamış bir tane bile yazar bulamazsınız. Bütün bu evreni de sadece oluşturduğu dil (elfçe) için oluşturduğunu düşünürsek Tolkien'den bir tık tırsabilirsiniz. (Kendisi bir filolog, hayatını
Wattpad kitaplarına aşık birisiyim ve böyle romanlar okumayı seviyorum ama ben iki cinayet okuyup kalan sayfalarda smut okumayı sevmiyorum. Konu aşırı güzel ama çok narsist ve piskopat bir karakter bu karakteri güzellemek bence abartı olur. Ki güçlü kadın karakter bu olamaz ya imkanı yok buna güçlü denmez güçlü kadın karakter isteyen;
Daenerys Targaryen
Galadriel
Feyre Archeron
Katniss Everdeen
Wattpad olarak
Nova
Ansel Rogers
Işık
Peri
Eftelya
İdil
Aşkın ise piskopat ve ruh hastası birisi okunuyor hızlı ama ilk defa bir Wattpad kitabı okurken sanki hiç okumuşum gibi hissettim.
Ceren'e lafim yok çok iyi bir dili var ama güçlü kadın karakter diye piskopat ve ultrasonik gereksiz narsit biri yaratmış düşünceleri bayiyordu bazen.
“Kralın Dönüşü”, J.R.R. Tolkien’in Yüzüklerin Efendisi üçlemesinin son halkası olarak hem büyük bir savaşın hem de bir çağın kapanışını anlatır. Roman iki büyük bölüme ayrılır: beşinci kitapta Gondor’un ve Rohan’ın mücadelesi, altıncı kitapta ise Frodo ile Sam’in Mordor’daki yolculuğu yer alır. Ancak Tolkien’in anlatısı sadece savaş ve kahramanlık üzerine değildir; her bölüm, gücün yozlaştırıcı doğası, sadakatin sınırları ve umudun dirençli doğası üzerine derin bir düşüncedir.
Beşinci kitabın başında Gandalf ve Pippin, Gondor’un başkenti Minas Tirith’e ulaşır. Burada, ülkesini savunmakla birlikte umudunu kaybetmiş olan Vekilharç Denethor’la karşılaşırlar. Denethor, Palantír taşıyla Sauron’un gücünü görmüş, bu yüzden karanlığa teslim olmuştur. Aynı sırada Mordor’un devasa ordusu batı topraklarını kuşatmak üzeredir. Rohan tarafında ise Aragorn, Legolas ve Gimli, Kral Théoden’in çağrısına cevap verir. Aragorn’un kaderinde artık gizlenmek değil, kimliğini kabul etmek vardır. Bu noktada “ölülerin yolu”ndan geçip geçmişte yeminini tutmamış lanetli ruhları kendine çağırması, onun hem soyuna hem de kaderine sahip çıkışını simgeler.
Pelennor Çayırları Savaşı romanın ilk doruk noktasıdır. Rohan atlıları Gondor’un imdadına yetişir. Kral Théoden cesurca savaşır ama düşer. Onun yeğeni Éowyn, Merry’nin yardımıyla Cadı Kral’ı öldürür. “Hiçbir erkek beni öldüremez” kehanetinin, bir kadın tarafından bozulması Tolkien’in erkek egemen epik anlatısında beklenmedik bir kırılma yaratır. Aragorn’un ölülerin ordusuyla gelişi savaşın kaderini değiştirir. Gondor kurtulur, ama zaferin ardında büyük bir yıkım vardır. Denethor, umutsuzluğuna yenilip kendini ateşe verir. Faramir kurtulur, ama halkın ruhu ağır bir bedel ödemiştir. Aragorn’un iyileştirme sahneleri burada anlam kazanır: “Kralın eli
Tolkien’in Kayıp Parçalarıyla Orta Dünya’ya Dönüş
Puan vermedi·755 syf.·
2025 6. kitabı
Düşünsene, Orta Dünya'nın en büyük hayranı olduğun zamanları. Yüzüklerin Efendisi bittiğinde bir boşluğa düşmüştün değil mi? İşte Bitmemiş Öyküler, o boşluğu doldurmaya çalışıyor ama... nasıl desem... eksik yapboz parçalarını verirken bazılarını da cebinde saklayan huysuz bir büyücü gibi.
Bu kitap tam anlamıyla Tolkien’in "masanın üzerindeki not defteri". Yayınlanmamış, tamamlanmamış ama bir o kadar da büyülü hikâyelerle dolu. Christopher Tolkien (adam resmen babasının Orta Dünya arşivini kazı yaptı) bu notları toparlamış, düzenlemiş ve bize sunmuş. Peki sonuç? Orta Dünya'nın daha önce görmediğimiz yüzleri.
Mesela, Númenor'un çöküşünü daha detaylı görebiliyoruz. Aman tanrım, Akallabêth'ten sonra bir de bu detayları okumak? Gerçekten geek damarımıza balyozla vuruyor. Galadriel ve Celeborn'un hikâyesi de var. Evet evet, Galadriel’in nasıl Orta Dünya’ya geldiğini ve Celeborn’la nasıl tanıştığını öğreniyoruz. Ama işte “bitmemiş” kısmı burada devreye giriyor. Bazı yerlerde hikâye öylece kesiliyor. Bir yandan "neden bitirmedin Tolkien abi?" diye soruyorsun, diğer yandan o eksiklik bile büyülü geliyor.
Tabii ki, Bitmemiş Öyküler'i okumak Yüzüklerin Efendisi'ni ya da Silmarillion'u okumak gibi değil. Bu kitap daha çok hardcore Orta Dünya hayranlarına özel bir ziyafet. Bilbo'nun pastasını herkes yiyebilir ama bu kitap Gandalf’ın özel reçeteli kekinden bir dilim. Sadece o tadı bilenlerin seveceği türden.
Eğer Orta Dünya'da biraz daha fazla zaman geçirmek istiyorsan, Bitmemiş Öyküler seni bekliyor. Ama unutma, bu hikâyeler eksik, bazen çetrefilli, bazen de kafanı kaşıtırken “bu neydi şimdi?” dedirtiyor. Ama Tolkien dünyasının o kadim büyüsünü hissettiriyor mu? Kesinlikle.