Murakami okurken hissettiklerimi tarif etmek zor.
Sanki dünya biraz garipmiş ama bu garipliğe de herkes alışmış gibi.
Ve metinler de bu garip normalliğin tam merkezinde akıyor.
Dans Dans Dans, adını George Shearing’in “Pick Yourself Up” şarkısından alıyor.
“Devam et, dans et, başka çaren yok.”
Kitap da bu hissin etrafında dönüyor zaten.
Hani hayat tuhaflaştıkça kendini ritme bırakman gerekir ya, tam olarak o.
Anlatıcı, yıllar önce kaldığı Dolphin Hotel’i yeniden bulmaya çalışıyor.
Bu arayışın odağında bir de telekız var, herhangi biri değil, hikaye ve otelle ilişkisi oldukça karmaşık.
Ama otel artık o eski, tuhaf yer değil.
Yerinde lüks bir yeni Dolphin Hotel var.
Ama binanın içinde, başka bir kat ve orada bambaşka bir dünya.
Diğer kitaplarından bildiğimiz koyun adam da burada.
Murakami’nin o meşhur “gerçeklik mi rüya mı?” çizgisi yine silik.
Hop, yine uçuyoruz.
Rüyalar, paralel dünyalar, sezgiler, yalnızlık, ölüm…
Karakterler hem fiziksel hem ruhsal bir yolculuğun içinde.
Bu bir cinayet ya da bir aşk hikayesi değil ama içinde cinayet de var, aşk da.
Bir büyüme öyküsü değil ama küçük bir kızın değişimine de tanıklık ediyoruz.
Hiçbir şey tam olarak değil, ama her şeyden biraz var.
Yine de ortaya çıkan şey: içten, tuhaf, etkileyici bir yalnızlık anlatısı.
GaripmişDuygu ve Düşünce
Korku kategorisinde olmasına rağmen beni psikolojik olarak etkilemek yada korkutmak yerine daha çok rahatsız edici unsurlarıyla yüzeyde kaldı. Hikaye çok hızlı ilerlediği için içine çekilmek yerine olayları dışarıdan izledim sadece. Hikayenin Sonu ise yalnızca yüzümü ekşiterek okuyacağım kadar irite ediciydi. Derinlikten çok şok etkisine odaklandığını düşündüm.Kadınların birbirine bağlanmasını hayatlarındaki yalnızlıktan kaynaklı olduğu bize sunuluyor ama sadece bir tarafın hikayesini biliyoruz onada biliyoruz diyemeyeceğim kadar az bir bölüm tanınmış diğer taraftan sponsor hakkında sadece soru işareti var aklımda.
Ama genede 1 saate okuyabileceğiniz ve sizi düşündürebilecek bir kitap.Neden olmasın?
Son Konuşmamızdan Sonra Her Şey Daha Kötü Oldu 
Eric LaRocca
Son Konuşmamızdan Sonra Her Şey Daha Kötü Oldu Eric LaRocca
Puan vermedi·176 syf.··
Beğendi
·2024 46. kitabı
·32 saatte okudu
·Okunma: 05 Ekim 2024 01:51
“Yayan dolaşırım,
Mütenekkiren seyahat ederim
Oktay Rifat’la Melih Cevdet’tir
En yakın arkadaşlarım
Bir de sevgilim vardır, pek muteber;
İsmini söyleyemem,
Edebiyat tarihçisi bulsun.”
Şiiri sokağa taşıyan şair Orhan Veli…
Çok şey gizli o basitmiş, sanatsızmış gibi görünen şiirlerinde. Bunu, buradaki mektupları okuduktan sonra anlıyoruz ve tekrar tekrar okumak istiyoruz. Garipmiş, aşıkmış, çapkınmış… Daha çok yaşayacağı varmış… Kalbini bağlamış, dizeleri bağlamış da iki yakasını bir araya getirememiş. Ne atlardan yüzü gülmüş ne de tam olarak sevdiği kadından. Ölümü bile bir garip gibi olmuş. Birazcık merak ettiyseniz bu gariplerin garibi güzel adamı varın mektuplardan öğrenin gerisini…
Nahit Hanım’a ayrı bir metin yazmak lazım lakin onun için en iyi methiyeleri düzmüşler kelime sanatçılarımız.
kitabın felsefesi hoşuma gitti iyilik-kötülük çatışmasına yazar çok iyi sorular sormuş. kitapta yapılan deneyler ilginç ve düşündürücü, din baskısı bir suçluya zorla empoze ettiriliyor, şahsi görüşüm toplumu zaten bu şekilde dizginliyoruz. kendi kendime eğer din olmasaydı insan varlığının yapabileceklerinde sınır ortadan kalkacaktı ve sonucunda da bizim şuan düşündüğümüz en uç noktasından bile berbat olacaktı.
kitapta anlatılan olay örgüsü güzel olsada ben ana karakter olan alexi sevemedim. sonda fazla iyi bir durumda bitirildiğini düşünüyorum. unutmayalım ki bu karakter bir suçluydu.
kitabın lisanı sade hatta sokak ağzı. kitaptan çok yazarın hayatı çok garipmiş ve bu kitabın sonundan pek hoşnut olmasamda yazarın yazdığı şeyleri yani psikolojisini merak ettiğimden ötürü diğer kitaplarınada göz atacağım.
Curry nin hayatı ne garipmiş :]2023 Okuma Raporları
Kesinlikle tavsiye ediyorum. Özellikle ünlü insanların hayatını merak ediyirsanız. Ve basketbola karşı ilginiz varsa kesinlikle öneriyorum. İlk bölümler biraz sıkıcı geçebilir ama devam eden bölümler gayet akıcı.
İlk 150 sayfada acayip sıkıldım ve "bunu neden okumaya devam ediyorum?" Diye bırakmamak için sabrettim. Çünkü zamanlar bir ileri nir geri atlıyor, sürekli Tomas'ın maceralarından söz ediliyor, farklı farklı huyda insanlar. Sanırsın Masumlar Apartmanı. Tereza'ya odaklanınca sırf onun için devam etmek istedim. Merak ettim ona ne olacağını. Son kısımları beğendim açıkçası.
Ama şimdi ben bu kitaptan ne anlamalıyım? Karısına aşık bir adamın aldatmaları-hem de sonsuz sayıda- bir şey ifade etmez mi? Yani adamın aşkından ve evliliğinden bir şey götürmez mi? Bunu mu anlamalıyım?
Babasına küçükken kızan bir kadının ihanete takıntılı olmasına ne diyim yani?
Tereza çok iyi işlenmiş ama. Onun köpekle bağı da çok iyiydi. Sonda Tomas'a bile iyi baktık. Meğerse ne kadar iyi ve aşıkmış dedik. Garip bir kitaptı ya. Bu kadar patlaması garipmiş ama ne diyim herkesin kendi tercihi.
Yazarın kitabı yazışı da tuhaf. Tanrı bakış açısıyla yazıyor gibi ama tam da değil gibi. Daha çok Tanrı-insan bakış açısı. Böyle bir şey var mı edebiyatta bilmiyorum ama tuhaf geldi.
