Çocukların on beş- yirmi sene boyunca kurbağalar gibi eşelendikleri yoğun bataklık küfüne benzeyen bir ortam. Ve sonra, gençlerin neden kartallar gibi göklere çıkmadıklarına, neden kanatlarının olmadığına şaşıran ebeveynler.
Kelimeler, yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık, kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe, yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.