İnsanlığın ve Felsefenin Çürümesi
Yine nasıl kaçırdım dediğim bir kitap. 
Emil Michel Cioran daha önce bu kitabını duyduğum fakat sonunda alıp okuma fırsatı bulduğum eseri ile gerçekten çürümüş ömürlerimize ömür kattı.
Lafı fazla uzatmadan kitapla alakalı çıkarımlarımı sizlerle paylaşmak istiyorum. Felsefik eser olmasına rağmen dili bence gayet sade ve kitap akıcı ayriyetten anlayabilene milyonlarca alıntı var.
Çürümenin sadece hayatla alakalı değil felsefi, sanatsal, ekonomik, siyasi ve hemen hemen her olguda bize var olduğunu gösteriyor. Eser ideoloji ve doktrinlerin kanlı bir şaka olduğu gerçeğini en başında vurguluyor. Hakiki katillerin mümin ve mezhep arasında ayrım yapan caniler olduğu da kitaba göre bir başka aşikar olan konu.
Vaaz verme konusunda çöpcüsünden filozofuna herkes mutluluk reçeteleri dağıtırken, yaşamanın kendi boyutlarına karşı körleşme olduğu, vaktiyle bir benliği olduğunu fakat artık nesne olduğu, yalnızlığın tüm uyuşturucularını aldığı ve bunun benliği unutturduğu vurgulanıyor.
Hassas yalnızlıkların cehennem olduğu ve onlar ve kendimiz için bu görünümleri oluşturduğumuzu, ölüm duygusu üzerine realist yaklaşımlar, bize 
Gottfried Leibniz, 
Immanuel Kant ve 
Georg Wilhelm Friedrich Hegel'in yardımda bulunamayacağını vurguluyor.
Immanuel Kant'ın 
Salt Aklın Sınırları Dahilinde Din eserinde Salt akla dayandırdığı her konunun insanı dogmatik uykusundan uyandıramayacağı, dogmaların üzerinde pinekleyen yaratığı telef etmeden akılcı bir tutumun olmayacağı, 
Sokrates'in sonunun iyi olmadığı, 
Friedrich Nietzsche'nin deliliğe gömülmesi, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Immanuel Kant'ı okumuş 
Herakleitos'tur.
Yine sayfa 79'da " Köklerinde aldatıcı ve yıkıma mahkum olmayan hiçbir yeni hayat görmedim şimdiye kadar. Her insanın zaman içinde ilerleyip bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit ettiğini, yenilenme niyetlerini de ümitlerinin beklenmedik yüz buruşturmasıyla karşılaşıp kendi içine düştüğünü gördüm."
Sayfa 161; Nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası, bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firarî bir cinnet - geçmişinde bunların hiçbiri yok; hiçbir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiçbir zaaf onurlandırmıyor. İz bırakmadan kayıp gittin; senin rüyan neydi peki?"
Sayfa 166; 
Voltaire 'nin kimi kinayelerini düşünüyorum; Rivarol'un iyi oturmuş olduğu kimi cevaplarını, Mademe du Deffand'ın kamçı gibi yüz hatlarını, onca zarafetin ardında kendini gösteren kıkırdamayı, salonların saldırgan hafifliğini, eğlendiren ve öldüren nükteleri, aşırı bir medeniliğin içerdiği acılığı düşünüyorum...
Emil Michel Cioran daha önce bu kitabını duyduğum fakat sonunda alıp okuma fırsatı bulduğum eseri ile gerçekten çürümüş ömürlerimize ömür kattı.
Lafı fazla uzatmadan kitapla alakalı çıkarımlarımı sizlerle paylaşmak istiyorum. Felsefik eser olmasına rağmen dili bence gayet sade ve kitap akıcı ayriyetten anlayabilene milyonlarca alıntı var.
Çürümenin sadece hayatla alakalı değil felsefi, sanatsal, ekonomik, siyasi ve hemen hemen her olguda bize var olduğunu gösteriyor. Eser ideoloji ve doktrinlerin kanlı bir şaka olduğu gerçeğini en başında vurguluyor. Hakiki katillerin mümin ve mezhep arasında ayrım yapan caniler olduğu da kitaba göre bir başka aşikar olan konu.
Vaaz verme konusunda çöpcüsünden filozofuna herkes mutluluk reçeteleri dağıtırken, yaşamanın kendi boyutlarına karşı körleşme olduğu, vaktiyle bir benliği olduğunu fakat artık nesne olduğu, yalnızlığın tüm uyuşturucularını aldığı ve bunun benliği unutturduğu vurgulanıyor.
Hassas yalnızlıkların cehennem olduğu ve onlar ve kendimiz için bu görünümleri oluşturduğumuzu, ölüm duygusu üzerine realist yaklaşımlar, bize Gottfried Leibniz, Immanuel Kant ve Georg Wilhelm Friedrich Hegel'in yardımda bulunamayacağını vurguluyor.
Immanuel Kant'ın Salt Aklın Sınırları Dahilinde Din eserinde Salt akla dayandırdığı her konunun insanı dogmatik uykusundan uyandıramayacağı, dogmaların üzerinde pinekleyen yaratığı telef etmeden akılcı bir tutumun olmayacağı, Sokrates'in sonunun iyi olmadığı, Friedrich Nietzsche'nin deliliğe gömülmesi, Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Immanuel Kant'ı okumuş Herakleitos'tur.
Yine sayfa 79'da " Köklerinde aldatıcı ve yıkıma mahkum olmayan hiçbir yeni hayat görmedim şimdiye kadar. Her insanın zaman içinde ilerleyip bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit ettiğini, yenilenme niyetlerini de ümitlerinin beklenmedik yüz buruşturmasıyla karşılaşıp kendi içine düştüğünü gördüm."
Sayfa 161; Nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası, bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firarî bir cinnet - geçmişinde bunların hiçbiri yok; hiçbir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiçbir zaaf onurlandırmıyor. İz bırakmadan kayıp gittin; senin rüyan neydi peki?"
Sayfa 166; Voltaire 'nin kimi kinayelerini düşünüyorum; Rivarol'un iyi oturmuş olduğu kimi cevaplarını, Mademe du Deffand'ın kamçı gibi yüz hatlarını, onca zarafetin ardında kendini gösteren kıkırdamayı, salonların saldırgan hafifliğini, eğlendiren ve öldüren nükteleri, aşırı bir medeniliğin içerdiği acılığı düşünüyorum...·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.