selim koç
@grabowski
İnsanın değeri ulaştıklarıyla değil, ulaşmayı arzu ettiği şeylerle
bilinir.
DERTLİYİM APOSTOL
Kadehimi son damlasına kadar içirdiler
Günahların kefareti ödendi
İnsan için nem varsa felakelere verdim
Akşamın hayrolsun
İndir kepenkleri
Sabaha kadar dertleşelim Apostol.
Peygamber gönlü, sadece kendi yurduna hapis olacak kadar dar
milliyetçi değildir. Bilebildiği, algılayabildiği tüm insanlık ve yeryüzü
için çırpınır. Çaresinin giderek evrenselleşmesi bu yüzdendir. Onun
için nefis üzerine sezilerinin değeri, kendi çağını aşarak günümüze
dek uzanır.
Üretim ilişkilerindeki değişme de, büyük
ölçüde, üretimin yansıması ve doğru
hayatın karikatürü olan 'tüketim alanında',
insanların bilincinde ve bilinç-dışında olup
bitenlere bağlıdır. İnsanlar, ancak üretime
karşı çıkarak, insana yaraşan bir başka
üretim düzeni getirebilirler. Tüketim, bu
hayat görüntüsünü yanlış nedenlerle
savunmaya çalışıyor bugün; ama eğer bu
görüntü de büsbütün silinecek olursa,
mutlak üretimin canavarlığı egemen olur.
Eğer Kuzey Amerika'dan bahsedersek, benim gözümde,
geleceği olmayan bir uygarlıktır bu. Hem sadece teknik açıdan söz
etmiyorum.
Evet, sanırım ki varoluşun anlamını düşünüyoruz.
Kuzey Amerika'da kendini tarihe dayatma iradesi yok. Kendisi için
tamamen dışsal olan değerleri savundu. Bununla birlikte, işin ilginç
tarafı, neye kalkışsa başarısızlığa uğruyor.
Ama hemen belirteyim ki, Latin Amerika 'da sorunumuz, yönetici sınıfların,
biz sanki Güney Amerikalı değil de Avrupalı imişiz gibi ilerlemeye
inanmaları. Çizgisel bir güzergah üzerinde yol alan tek bir tarih
olduğu ve böylece ileri atılmanın yeterli olduğu düşünülüyor.
"İlerleme"nin ve tüketimin en ucuna varanlar, ABD, Almanya, Fransa
ve Kuzey ülkeleri. Bunların dışındaki ülkeler ötekileri yakalama
!unda arkadan koşuyorlar. Ama büyüklükler de tam olarak, Zenon 'un
paradoksundaki gibi, "gelişmiş" ülkelere tekabül ettiğinden, onlara
hiçbir zaman erişemeyeceğiz. Tek bir ölçü tarafından belirlenen tarihi
hareketin bu yutturmacasını yeniden ele alma lüzumu var.
Bütün bu ülkelerin, Fransa, Almanya ve İngiltere gibi büyük uygarlıkların
çekindikleri şey, üzerlerine sorumluluk almaktır. Bütün istedikleri,
tarihin onların uzağında yapılmasıdır. Halklar aynı yorgunluk
düzeyinde değil. Hepsi aynı şekilde tükenmiş olsaydı, evrensel
uyum yerleşirdi. Maalesef, yorgun olmayan halklar var. Fransa'nın
ardında bin yıllık tarih var. Bin yıl içinde en çok savaş vermiş halk.
Ama bunun hesaba katıldığı izlenimini almıyoruz. Almanya'nın durumu
biraz farklı; onun ulusal bir mevcudiyeti olmadı; büyük ulus
olarak, büyük güç olarak nispeten yeni bir kaderi var. Bunun için iki
dünya savaşına yol açabilmiştir. Atılımının önünü almak için bütün
dünyanın katılımı gerekmiştir. Ama şimdi, Fransa ve İngiltere'yle aynı
aşamadadır. Hatta şimdilik fetih
