akşam sofrasıŞiir
oturunca akşam
sofrasına
malakan oluyorum
misafir odası yalnızlığında
bir kol uzanıyor
kenarları solmuş kağıdın
ortasından
eziliyorum
eskimiş notlar içinde
Reklam
Her şey basitleştirilmiş, birkaç doğru aydınlık plana işlemiş, bir Manet tablosundaki çehre gibi. Hiçbir şey ne fazla az ne de fazla gereksiz.
Rıhtımdaki sahaflar sandıklarını açıyorlar ve işte kitapların o taze sarı ya da yıpranmış sarısı, ciltlerin morumsu kahvesi, bir dosyanın daha büyük yeşili! Her şey tamam, uygun, uyumlu ve eksiği olmayan bir doluluk oluşturuyor.
KANAYAN PORTAKALŞiir
bıçağı sokuyorum portakala
kanıyor
düğmesi kopmuş gömleklerime sıçrıyor kan
ellerim
bir sokağı tarif eder gibi oynuyor
oynuyor ve akşam olunca
dönüyor evine
oyundan dönen yorgun çocuklara karışıp
bıçağı sokuyorum portakala
kanıyor
kalabalık, kimse kimseyi tanımıyor
annem düşüyor yeryüzüne
sise katarak gülüşünü
kimse annemi tanımıyor
bıçağı sokuyorum portakala
kanıyor
bütün çocuklar baston kullanıyorlar
oyun dönüşü
bütün anneler bekliyor
birini bekliyorum
anne değilim oysa
Bir "Günümüzde Artık" Söylevi DahaEdebiyat
Günümüzde, sanat için çekilen sıkıntı azalmıştır. Bir eser üretmek için artık bir çok aşamadan geçerek olgunlaşmaya gerek yoktur. Eğer biraz sanat yeteneğiniz varsa, sanatın temel özelliklerini şöyle bir gözden geçirir, bir tanesini kendinize göre yorumlar ve sizin gibi düşünenlerin gözünde "sanatçı" olursunuz. Böyle birisi, önce kendini sanatçı olduğu yolunda kandıran ve hayatının en verimli dönemlerini boş uğraşlarla harcayan kişidir. Yalnızca kendisine hoş geleni üreten kişinin sanattan anlaması mümkün değildir.
Genç Brecht, Bavyeralılara özgü bir seyir zevki içinde, kendilerinden başka kimsenin varlığına dayanamayan Hitler yanlılarının kitlesel rejilerini ve kitlesel gösterimlerini izliyordu. İşte tam bu noktada, başından beri ulusal deyişlere düşkün olan ve Ruhr macerası nedeniyle de daha da şövenistleşen Bronnen'le çakışıyordu.
